خانم خموش میگوید طبق این تقسیم بندی اقوام غیرخودی مورد تبعیض نظاممند قرار دارند، خانهها و زمینهایشان غصب و خودشان مجبور به کوچ اجباری میشوند.
این فعال زن با اشاره شرایط خفقان افغانستان تحت سلطه طالبان میگوید مردم به خصوص زنان و کودکان مستقیماً تحت شکنجه، تحقیر و انواع آزار و اذیت جسمی و روحی قرار دارند.
به گفته خانم خموش در فضایی که طالبان آفریدهاند کسی حق ابراز نظر و آزادی عقیده ندارد. صاحبان دیدگاههای مخالف، کشته یا به بند کشیده میشوند.
او در جمع نمایندگان پارلمان اروپا و شماری از چهرههای شناخته شده زنان افغان از فروزان صافی و همراهانش در مزار شریف، عالیه عزیزی و دهها زن دیگر در هرات، پروانه ابراهیمخیل، تمنا زریاب پریانی و صدها زن دیگر در کابل به عنوان نمونههایی از این خفقان گسترده یاد کرد.
هدا خموش که برای شرکت در نشست اسلو به اروپا آمده بود در سخنرانی خود خطاب به نمایندگان پارلمان اروپا گفت: "اگر با ذکر این موارد مجاب نشدید که مردم ما گرفتار چه فاجعه عظیمی شدهاند، شاید شنیدن این خبر که در کشور من، والدین برای زندهماندن، فرزندانشان را میفروشند، شما را متوجه عمق فاجعه کند."
او از شرکت کنندگان پرسید: سال پایان بردگی و خرید و فروش انسان کدام سال بود؟
خانم خموش در بخش دیگر سخنرانی خود جامعه جهانی را بخش از مشکل افغانستان خواند. او گفت جهان شاید بگوید که ۲۰ سال تلاش کردیم و نتیجه نداد، اما به گفته این فعال زن "مداخله خارجی به منظور حفظ و بقای بیعدالتی، نابرابری، تبعیض و تعصب در افغانستان آشکارتر است."
او که از شیوه برخورد جامعه بینالمللی با قضایای اخیر افغانستان ناخشنود است میکوید: وقتی اعتراضات حقخواهانه و اصلاحطلبانه ما سرکوب میشد، دنیا ساکت بود. وقتی میگفتیم، پول کمک شما به تروریستان میرسد و یک بخش دیگر آن را به قمندانهای نظام باج میدهند، دنیا خاموش بود؛ وقتی گفتیم ۸۰ درصد مردم روستایی فراموش شده اند و از این پولها هیچ سودی نمیبرند دنیا توجه نکرد. وقتی گفتیم فلان کس متقلب و فاسد است، دنیا تحمیلش کرد.
خانم خموش میافزاید: "هر زنی که در خیابان شلاق میخورد یا دختری که زیر شکنجه کشته میشود، یک بخشی از مسوولیتش متوجه شماست چون از پول مالیاتتان که به افغانستان فرستاده میشد، نظارت نکردید و علیه سیاستهای نادرست موضع نگرفتید."
این چهره فعال اعتراضات زنان در کابل از اعضای پارلمان اروپا خواست که به مردم افغانستان کمک کنند اما این کمکها نباید از طریق طالبان به مردم فرستاده شود.
او همچنین از پارلمان اروپا خواست بر طالبان فشار وارد کند تا زنان و دخترانی را که اختطاف کرده اند، فوراً آزاد کنند.
خواست دیگر او این بود که بخش حقوق بشر پارلمان اروپا باید برای مستندسازی و آگاهی از رویدادهای افغانستان، ادرس مشخص را در اختیار مردم افغانستان بگذارد تا مردم روزانه قضایای نقض حقوق بشری را گزارش کنند.
او همچنین خواهان برگزاری همایش بینالمللی با مدیریت سازمان ملل متحد برای بازگرداندن قدرت به مردم و توافق روی یک راه حل سیاسی برای گذار از وضعیت کنونی شد.
او در پایان گفت: شعار (نان، کار ، آزادی) حد اقل خواست انسانی ما است که با گلوله و گاز اشکآور پاسخ داده میشود؛ و به جرم سردادن همین شعار ما را مفسد، فروخته به غرب و فاحشه مینامند.
