امروز سی و پنجمین سالگرد ترور مینا کشور کمال رهبر جنبش زنان انقلابی است

این تصاویر توسط یک کمره امنیتی ضبط شده است.

یکی از منابع نزدیک به خانواده داکتر احمدفواد پیرزاد در گفتگو با افغانستان اینترنشنال صحت این نوار ویدیویی را تأیید می‌کند.

افراد مسلح عصر روز پنجشنبه، ۱۴ دلو این استاد سابقه‌دار دانشگاه کابل را از محل کارش در کارته ۴ کابل ربودند.

در میان ربایندگان مرد مسلحی با لباس شخصی نیز دیده می‌شود.

اعضای خانواده آقای پیرزاد می‌گویند تلفن او بعد از این آدم‌ربایی خاموش شده و هیچ اطلاعی از سرنوشت او ندارند.
هنوز طالبان در این مورد ابراز نظر نکرده‌اند.

این آدم‌ربایی در ادامه سلسله‌ای از بازداشت‌های خودسرانه طالبان صورت گرفته است.

طالبان در روزهای گذشته داکتر زهرا حق‌پرست، دندان‌پزشک را از محل کارش در کابل با خود برده‌اند.
داکتر احمدفواد پیرزاد، از سال ۱۳۶۹ به اینسو استاد دانشگاه طبی کابل بوده است. او در بخش جراحی اعصاب شفاخانه علی‌آباد کابل وظیفه دارد.

خانواده آقای پیرزاد از تمامی نهادهای امنیتی و مسئولان استخباراتی خواسته‌اند داکتر پیرزاد را از «چنگ اختطاف‌گران و آدم‌ربایان» رها سازند.

عفو بین‌الملل تأکید کرده است که زنان و دختران افغانستان حقوق خود را به گونه مسالمت‌آمیز و با استفاده از حق آزادی بیان خواستند و طالبان باید فورا به این بازداشت‌ها پایان دهد.

این سازمان می‌گوید چهار تن از زنان معترض ناپدید شده‌اند و طالبان با این اقدامات به خاموش کردن صدای فعالان حقوق زنان ادامه داده است.

پیشتر، یوناما و نماینده ویژه امریکا در امور زنان افغانستان نیز خواستار آزادی فوری زنان معترض توسط طالبان شدند.

مرسل عیار و زهرا محمدی، دو زن معترض طی دو روز گذشته توسط طالبان دستگیر شدند.

رینا امیری در توییتی تأکید کرده است که این بازداشت‌های «ناعادلانه» باید متوقف شود. او از طالبان خواسته است بلافاصله زنان، بستگان شان و دیگر فعالان را آزاد کنند.

به دنبال گسترش اعتراضات زنان علیه سیاست‌های طالبان، این گروه چهار تن از زنان معترض شامل تمنا پریانی و پروانه ابراهیم‌خیل و شماری از بستگان آنها را در کابل بازداشت کردند.

یوناما، ماموریت ویژه سازمان ملل در افغانستان نیز روز گذشته از وزارت داخله طالبان خواست تا فورا درباره دستگیری مرسل عیار و زهرا محمدی و دیگر زنان بازداشت شده پاسخ دهد.

این ارزیابی نشان می‌دهد که مطبوعات بیشترین صدمه را دیده است. چنانکه، از میان ۱۱۴ روزنامه تنها ۲۰ روزنامه هنوز در افغانستان فعالیت دارند.

همچنین ۵۱ شبکه تلویزیونی و ۱۳۲ رادیو و ۴۹ رسانه آنلاین فعالیت‌های‌شان را متوقف کرده اند. این ارزیابی نشان می دهد که ۷۲ درصد خبرنگارانی که وظایف‌شان را از دست داده اند، زنان اند.

انتونی بیلانجه، دبیر فدراسیون بین‌المللی خبرنگاران می‌گوید که متوقف شدن گسترده فعالیت رسانه‌ها در افغانستان، نه تنها برای خبرنگاران بلکه برای شهروندان کشور نیز به دلیل محروم شدن از دسترسی به اطلاعات فاجعه‌بار است. او از جامعه جهانی می‌خواهد تا حمایت‌های لازم را برای رسانه‌ها و خبرنگاران افغانستان فراهم کند.

با تسلط طالبان، محدودیت‌های شدید بر رسانه‌ها در افغانستان وضع شده و شماری از خبرنگاران نیز از سوی این گروه بارها مورد تهدید و ضرب‌وشتم قرار گرفته‌اند.

در تازه‌ترین مورد، نیروهای استخبارات طالبان دو روز پیش، عبدالقیوم زاهد صمدزی، خبرنگار یک شبکه خبری پاکستانی را در کابل بازداشت و لت‌و‌کوب کردند.

مشاور کرزی که نخواست نامش فاش شود، افزود که طالبان اخیراً مانع سفر رئیس جمهور پیشین افغانستان به مسکو و تهران شده است.

پیش از این رسانه‌های هندی از حصر خانگی این دو سیاستمدار افغانستان خبر داده بودند. آقای کرزی اما در مصاحبه با طلوع نیوز گفت که خبر حصر خانگی‌اش درست نیست.

کرزی گفت: «هر زمانی که خواسته باشم، می‌توانم بیرون بروم. چندی پیش خانه داکتر عبدالله و به دیدار حکمتیار رفتم. در محافل شرکت کرده ام، اما فقط هرگاه جایی می‌روم، امنیت ملی [طالبان] را در جریان می‌گذارم تا تدابیر امنیتی را بگیرند.»

آقای کرزی افزود که اخیرا قرار بوده سفرهایی به روسیه و آلمان داشته باشد اما انجام نشد. او علت آن را توضیح نداد و گفت: « مهم نیست. مقصد [سفر] صورت نگرفت. امیدوارم در آینده صورت بگیرد.»

آقای کرزی در این مصاحبه‌اش یک بار دیگر بر تشکیل حکومت فراگیر تاکید کرد و گفت که تشکیل چنین حکومتی خواست مردم افغانستان و جامعه جهانی است.

او حضور فعال زنان در جامعه و نهادهای حکومتی را یک مساله «مهم و حتمی» دانست و از طالبان خواست که زمینه‌ای آن را فراهم کند.

آقای کرزی از طالبان خواست تا اول «اساسات به رسمیت شناخته شدن» حکومتش را فراهم کند تا « با صدای بلند از جهان تقاضا کنیم که ما را به رسمیت بشناسند.»