فرمان رییس جمهور ایالات متحده در مورد ذخایر ارزی افغانستان، در میان سیاسیون و شهروندان افغانستان واکنشهای گستردهای در پی داشته است. اعتراض در برابر این تصمیم جو بایدن در میان سیاسیون حوزه ضد طالبانی، پررنگتر از واکنش طالبان بوده است. واکنشها در مواردی با خشم ابراز شده است.
شهروندان افغانستان گفتهاند این تصمیم، ضربه جبرانناپذیر بر اقتصاد ملی افغانستان خواهد زد.
جو بایدن روز جمعه یک فرمان اجرایی را امضا کرد که راه را برای اختصاص ۷ میلیارد دالر از پولهای منجمد شده افغانستان برای کمکهای بشردوستانه و ایجاد صندوق امانت برای پرداخت غرامت به بازماندگان حملات ۱۱ سپتامبر هموار میکند.
به نظر میرسد که سیاسیون افغانستان در مورد سرنوشت ذخایر ارزی افغانستان با هم توافق نظر ندارند، اما همه به گونه یکپارچه با توزیع این پول به عنوان پرداخت غرامت به قربانیان حملات ۱۱ سپتامبر و مصرف این پول به عنوان کمک بشردوستانه مخالفت کردهاند.
شهروندان افغانستان همچنان نگران اند که مبادا این ذخایر ارزی در اختیار طالبان قرار گیرد.
علی میثم نظری، مسئول روابط خارجی جبهه مقاومت ملی افغانستان میگوید خسارت حملات ۱۱ سپتامبر را باید حامیان مالی طالبان بپردازند نه مردم افغانستان. او بدون نام بردن از حامیان طالبان گفت که ذخایر ارزی افغانستان تا زمان تشکیل حکومت مردمی باید محفوظ باشد.
علی میثم نظری گفت که دولتهای قبل و بعد از ۱۱ سپتامبر که دارای مشروعیت بینالمللی بودند با تروریسم مبارزه کردند. او تأکید کرده است که احمد شاه مسعود، قهرمان ملی افغانستان دو روز قبل از حملات یازدهم سپتامبر ترور شد.
محمدمعصوم استانکزی، رییس هیأت مصالحه دولت پیشین افغانستان نیز نوشته است غرامت حملات ۱۱ سپتامبر باید از کسانی گرفته شود که مسئول انجام آن بودند، نه از مردم افغانستان.
جمشید یما امیری، روزنامهنگار پرسیده است هفت میلیارد از دارایی مردم افغانستان براساس کدام قانون توسط رییس جمهور امریکا مصادره میشود؟ او گفته این مبلغ، پول شخصی اسامه بن لادن، ملا عمر و ملا حسن آخوند نیست، سرمایه مردم کشوری است که در بدترین شرایط اقتصادی و معیشتی به سر میبرند و بیشتر از ۹۰ در صد مردم این کشور گرسنه است.
خالد پاینده، وزیر مالیه دولت پیشین افغانستان گفته است خشم افغانها و دوستان افغانستان در مورد کنار گذاشتن ۳.۵ میلیارد ذخایر برای پرداخت جبران خساره به قربانیان حملات تروریستی ۱۱ سپتمبر بجا و قابل درک است، اما به گفته او اختصاص ۳.۵ میلیارد دالر برای کمکهای بشردوستانه نیز «ظالمانه و بعید از درک و استدلال مسایل اقتصادی» است.
خالد پاینده توضیح داده است که ذخایر خالص ارزی یک کشور معمولأ سه وظیفه مهم را انجام میدهد: ارزش واحد پولی کشور را ثابت نگه میدارد، در ثبات بیلانس تادیات کمک میکند و معاملههای تجاری بینالمللی را تسهیل میسازد.
به گفته آقای پاینده ذخایر خالص ارزی، پشتوانه واحد پولی افغانستان است و در صورتی که این ذخایر به مصرف برسد، واحد پولی کشور ارزش خود را از دست خواهد داد.
وزیر مالیه دولت پیشین از مردم افغانستان خواسته چند سوال را از دولت بایدن بپرسند. اینکه چرا ذخایر خالص ارزی افغانستان برای کمکهای بشردوستانه به مصرف برسد، سازوکار این مصرف چگونه است، در نبود یک حکومت مشروع این ذخایر به کی سپرده میشود، جواب نسلهای آینده را که مالک این ذخایر هستند، کی و چگونه میدهد، چند درصد این پول بالای مصارف اداری، لندکروزرها، تکت طیاره و معاش کارمندان خارجی موسسات خیریه به مصرف میرسد.
آقای پاینده پرسیده است حتا اگر تمام این پولها با صداقت کامل به مصرف برسد، چند ماه بعد چی خواهیم کرد. او تأکید کرده است که چند ماه بعد، وقتی که پول افغانی بیارزش شود، با افزایش تورم پولی چی خواهیم کرد؟
او سوالاتی در مورد چگونگی توزیع کمکهای بشردوستانه توسط سازمان ملل نیز مطرح کرده است. خالد پاینده از سازمان ملل پرسیده است چند درصد ۱.۲ میلیارد پول تعهد شده را در چند ماه گذشته به مصرف رسانیده است و چه عوامل باعث کندی به مصرف رسانیدن این کمکها شدهاند؟
فرشته حسینی در ماه ثور امسال با نوید محمدزاده، هنرپیشه کُرد ایرانی ازدواج کرد.
او در این جشنواره به همراه همسرش حضور داشت و پس از دریافت دیپلم افتخار، خطاب به آقای محمدزاده گفت: "نوید، خیلی برایم لحظه مهمی است که تو داری نگاهم میکنی. و این تازه برای هر دویمان، اول همه چیز است".
خانم حسینی تاکنون در چند فلم سینمای ایران از جمله دسته دختران، رفتن، شکستن همزمان بیست استخوان و یلدا بازی کرده است.
فرشته حسینی هفته پیش در جریان برگزاری جشنواره سینمایی فجر، در یک نشست خبری گفت: حس من نسبت به ایران و افغانستان فرقی نمیکند بهخصوص آنکه در ایران به دنیا امدهام.
او با اشاره به برخی نظرات در فضای مجازی که "شما را چه به این که در یک فیلم جنگی ایرانی بازی کنی؟" گفت: "هر کسی میتواند درک کند که وقتی در یک جا بزرگ میشوی نمیتوانی آنجا را از خود جدا بدانی. من خود را یک ایرانی میدانم، چون اینجا بزرگ شدم، درس خواندم و همه دوستانم در اینجا هستند".
