شمار کشتهشدگان حمله بر مسجد شیعیان در پیشاور به ۶۳ نفر افزایش یافت
مقامهای پاکستانی میگویند شمار کشتهشدگان حمله خونبار بر یک مسجد شیعیان در پیشاور به ۶۳ نفر رسیده است.
در این حمله که مسئولیت آنرا داعش به عهده گرفت، ۲۰۰ نفر دیگر زخمی شدهاند.
پولیس پاکستان روز شنبه گفته است بمبگذار انتحاری و شبکه حمایتی آن را شناسایی کرده است.
محمد علی سیف، از مقامات محلی در یک کنفرانس خبری، بدون ارایه جزئیات بیشتر گفت که "بقیه شبکه تا ۴۸ ساعت آینده افشا خواهد شد."
در همین حال شماری از مقامات امنیتی پاکستان به نیویارکتایمز گفتهاند که بمبگذار انتحاری، تبعه افغانستان بوده و همراه خانوادهاش سالها قبل به پاکستان مهاجرت کرده بودند.
مقامات همچنین گفتند که والدین فرد بمبگذار، ناپدید شدن پسرشان را به پولیس اطلاع داده و شک داشتند که او به داعش پیوسته است.
همچنین داعش در اعلامیهای گفت که بمبگذار انتحاری اهل افغانستان بوده است.
در این اعلامیه آمده است که او پیش از ورود به داخل مسجد شیعیان، به دو پولیس محافظ شلیک کرد و بعد خود را در داخل مسجد منفجر ساخت. این حمله زمانی رخ داد که نمازگزاران در حال ادای نماز جمعه بودند.
طالبان این حمله را محکوم کردند. ذبیحالله مجاهد، سخنگوی طالبان در توییتی نوشت: «ما بمبگذاری در مسجدی در پیشاور پاکستان را محکوم میکنیم. حمله به غیرنظامیان و نمازگزاران هیچ توجیهی ندارد.»
براساس گزارش نیویارکتایمز و به نقل از مقامهای پاکستانی، نزدیک به ۱۶۰۰ جنگجوی داعش، پس از تسخیر زندان پلچرخی توسط طالبان، فرار کردند.
به گفته این مقامات، طالبان از آن زمان تاکنون نزدیک به نیمی از شبه نظامیان فراری داعش را دستگیر کرده یا کشتهاند، اما مقامات میگویند که هنوز بسیاری از آنها از جمله برخی پاکستانیها آزاد هستند.
قاضی طاهر، از اعضای جنبش تحفظ پشتونهای پاکستان توسط یک دادگاه ضد تروریسم در کراچی پاکستان به حبس ابد محکوم شد.
اعضای جنبش تحفظ پشتونهای پاکستان به حکم دادگاه اعتراض کرده و دولت این کشور را به «آزار و اذیت و حذف پشتونها» متهم کردهاند.
قاضی طاهر متهم شده است که در جریان تظاهرات ضد دولتی در دسامبر ۲۰۲۰ در کراچی علیه نهادهای دولتی این کشور «اظهارات موهن» انجام داده است.
رهبران جنبش تحفظ پشتونها این ادعا را رد میکنند میگویند طاهر حتی در اعتراضات دسامبر ۲۰۲۰ در کراچی شرکت نکرده بود.
محسن داور، عضو پارلمان پاکستان و از رهبران جنبش تحفظ پشتونها میگوید «هیچ مدرکی برای توجیه این حکم ارائه نشده است.»
این نماینده پارلمان دولت پاکستان را متهم کرده است که بر فعالان صلحجوی پشتون در این کشور فشار وارد میکند.
افراسیاب ختک، عضو پیشین مجلس سنای پاکستان نیز به تصمیم این دادگاه اعتراض کرده و گفته این حکم نشان میدهد که عدالت برای جوانان پشتون وجود ندارد.
در سالهای گذشته، دولت پاکستان چندین بار اعضای جنبش تحفظ پشتونها را با اتهامات مشابه دستگیر و زندانی کرده است.
جنبش تحفظ پشتونها یک حرکت اعتراضی خشونتپرهیز در پاکستان است که سیاستهای دولت پاکستان در مناطق قبایلی را مورد انتقاد قرار میدهد.
پشتونهای پاکستان عمدتاً در ایالت خیبر پختونخوا در امتداد مرز افغانستان زندگی میکنند.
منظور پشتین از رهبران این جنبش به صدای امریکا گفته است: «در پاکستان هیچ عدالتی برای پشتونها وجود ندارد. زمانی که ما برای مردم خود حقوق برابر مطالبه میکنیم و در برابر رفتارهای استعمارگونه با مردم خود اعتراض میکنیم، به زندان میافتیم.»
تحریمهای بینالمللی، ایروفلوت، شرکت ملی هواپیمایی روسیه را وادار کرده است که تقریباً همه پروازهای خود به خارج از این کشور درگیر جنگ با اوکراین را قطع کند.
این شرکت روسی از روز هشت مارچ فقط به یک مقصد خارجی پرواز خواهد داشت: بلاروس، کشور حامی ولادیمیر پوتین در جنگ اوکراین.
پروازهای داخلی این شرکت همچنان ادامه خواهد یافت.
هواپیمایی ملی روسیه پیش از تحریمهای اخیر در پی حمله ارتش آن کشور به اوکراین، به ۱۴۶ شهر در ۵۲ کشور جهان پرواز داشت.
این گمان وجود دارد که روسای شرکت ایروفلوت نگراناند که هواپیماهای این شرکت در سفر به مقاصد خارجی، توقیف شوند و اجازه بازگشت نداشته باشند.
سرنوشت هواپیماهایی که ایروفلوت از شرکتهای خارجی چارتر کرده است، هنوز معلوم نیست.
اتحادیه اروپا به شرکتهای هواپیمایی که به ایروفلوت هواپیما اجاره دادهاند تا ۲۸ مارچ مهلت داده است تا قراردادهای خود را با این شرکت روسی لغو کنند.
شرکت ایروفلوت در سه ماهه اول سال ۲۰۱۹ میلادی، ۱۴۰ میلیون یورو (معادل ۱۵۳ میلیون دالر) سود خالص داشته است.
رییسجمهور روسیه میگوید تحریمهای غرب همانند اعلان جنگ است. ولادیمیر پوتین هشدار داد هر تلاشی برای ایجاد منطقه پرواز ممنوع بر فراز اوکراین، حکم ورود به این جنگ را دارد.
او گفت که هدفش از حمله به اوکراین دفاع از جوامع روستبار از طریق "غیرنظامی کردن و نازیزدایی" آن کشور است.
مسکو میگوید اوکراین باید دست از تلاش برای پیوستن به ناتو بکشد و اعلام بیطرفی کند.
اما اوکراین و غرب این دلیل مسکو برای ورود به جنگ را بیاساس خواندهاند. کشورهای غربی طیف وسیعی از تحریمها را با هدف منزوی کردن روسیه وضع کردهاند.
ولادیمیر پوتین در گفتگو با گروهی از مهمانداران زن در مرکز آموزشی آئروفلوت در نزدیکی مسکو گفت: "این تحریمهایی که اعمال میشود شبیه اعلان جنگ است اما خدا را شکر که به آن سطح نرسیده است."
رییسجمهور روسیه همچنین هشدار داد که هر تلاشی از سوی هر قدرتی برای ایجاد منطقه پرواز ممنوع بر فراز اوکراین، از سوی مسکو گامی بهسوی درگیری نظامی برداشتر خواهد شد.
ناتو درخواست کییف برای ایجاد منطقه پرواز ممنوع را به این دلیل که خطر گسترش جنگ فراتر از اوکراین را دارد رد کرده است.
اوکراین از سال ۲۰۰۸ درخواست عضویت به اتحادیه نظامی ناتو را مطرح کرده است.
اخیرا ولودیمیر زلنسکی، رییسجمهور این کشور، درخواست رسمی پیوستن کشورش به اتحادیه اروپا را امضا کرد.
روسیه میگوید غرب با قطع روابط اقتصادی خود با مسکو بر سر جنگ اوکراین مانند راهزان رفتار میکند، اما روسیه به مراتب بزرگتر از آن است که منزوی شود و جهان هم بزرگتر از امریکا و اروپاست.
سخنگوی کرملین گفت: غرب درگیر راهزنی اقتصادی در برابر روسیه است و مسکو به آن پاسخ خواهد داد.
دمیتری پسکوف در صحبت با خبرنگاران توضیح نداد که واکنش روسیه به این تحریمها چه خواهد بود اما گفت طبق منافع کشور خواهد بود.
آقای پسکوف افزود: "همانطور که میدانید، باید به راهزنیهای اقتصادی پاسخ مناسبی داده شود."
تهاجم روسیه به اوکراین که از آن به عنوان "عملیات ویژه" برای خلع سلاح همسایهاش نام برده، تحریمهای وسیع غرب را به همراه داشته و منجر به خروج شماری از شرکتهای بزرگ از بازار روسیه شود.
با این حال سخنگوی کرملین گفته است که کانالهای ارتباطی میان مسکو و واشنگتن هنوز از بین نرفته است.
او گفت که اگر امریکا بر صادرات نفت و گاز روسیه تحریم وضع کند، تاثیر شکنندهای بر بازارهای انرژی جهان خواهد گذاشت.
از ابتداییترین حقوق انسانی، داشتن امنیت شخصی است. نیمی از افراد جهان اما به طور روزانه امنیت شخصیشان در معرض تهدید قرار میگیرد . زنان از تمام گروههای سنی و نژادی در زندگی روزمره خود با شرایط ناامن، چه روانی، چه جسمی رو به رو میشوند.
به عنوان نمونه، زمانی که تنها در حال طی کردن مسیر خانه پیادهاند یا زمانی که در تاکسی نشستهاند و چه زمانی که خیلی ساده در مکانهای عمومی حضور دارند.
از نظر تاریخی در بیشتر جوامع جهانی تلاشی برای قرار دادن اولویت امنیت زنان نشده است؛ یعنی بیشتر جوامع دنیا به طور کلی مهری نسبت به زنان نشان ندادهاند.
برخی تحقیقات و مطالعات تاریخی نشان میدهد دوازده هزار سال پیش با پیدایش کشاورزی و سکونتگاههای جمعی، اساس جوامع مردسالار بنا نهاده شده است.
یک تغییر ناگهانی در سبک زندگی که عامل مهم انتقال پایهای قدرت به سمت مردان شد؛ تغییری بنیادین در جامعه که بذر نابرابری جنسیتی، تبعیض و خشونت را پاشید.
عوامل متفاوتی باید سنجیده شود تا میزان امنیت یک جامعه برای زنان در آن مشخص شود اما دو شاخصه، گویای شرایط ناامن برای زنان است:
اولی تعداد جرایم مرتکب شده نسبت به زنان و دومی قوانینی که زنان را در برابر آن جرایم محفوظ نگه میدارد.
قتل، تجاوز، سوءاستفاده جنسی و خشونت خانگی چهار دسته از جرایم اصلی مرتکب شده نسبت به زنان است.
البته از آن جایی که آمارهای رسمی دولت ها همیشه با شفافیت نمی آیند اکثر آمارهای تحقیقاتی تنها میتواند نزدیک به واقعیت اما نه خود واقعیت باشد.
به طور مثال کشور سویدن یکی از بالاترین نرخهای تجاوز به زنان را در جهان نشان میدهد و این تنها به آن دلیل است که این جرايم توسط زنان گزارش شده و پلیس آنها را ثبت میکند؛ در حالی که در بسیاری از کشورهای خاورمیانه از جمله افغانستان، ایران و بحرین که شهادت زنان نصف مردان حساب میشود، آنها با گزارش جرمی که علیهشان اتفاق افتاده، خود محکوم میشوند و در واقع آمار پایین جرایم ثبت شده نسبت به زنان، بیانگر عدم امنیت زنان است!
طبق آمار سال گذشته سازمان جمعیت جهانی، جاپان و پولند کمترین تعداد جرايم نسبت به زنان و افریقای جنوبی بیشترین آنها را ثبت کردهاند.
بخشی دیگر از عوامل امنیت زنان، قوانین حقوقی آنها در یک اجتماع است؛ قوانینی در حوزههای سقط جنین، خشونت خانگی، تجاوز توسط همسر، سو استفاده جنسی در محیط کار، سن ازدواج، استقلال زنان، حق ارث، حق تحصیل، حق کار، ازدواج اجباری و حق رای.
بر اساس گزارش تحقیقاتی سال گذشته «سیفتی دیتکتیوز»، آلبانیا، آسترالیا و اتریش دارای بهترین قوانین برای زنان نامگذاری شدند در حالی که یمن و سوریه در نقطه مقابل قرار گرفتند؛ البته با روی کار آمدن دوباره طالبان در تابستان سال گذشته، افغانستان در صدر جدول بدترین شرایط، و بالاتر از یمن و سوریه قرار میگیرد.
سیستم قضایی یک کشور مهمترین نقش را در حفظ امنیت زنان تعریف میکند مخصوصا وقتی موضوع دفاع از خود به میان میآید.
تحقیقات نشان میدهد که یک جناحگیری موروثی جنسیتی در ریشه قوانین کشورهای جهان نهادینه شده است.
به طور مثال بر اساس دادههای آماری یک رشته تحقیق در سال ۲۰۱۹، هشتاد درصد زنان محکوم به ارتکاب قتل در زندانهای روسیه در دفاع از خود مرتکب جرم شدهاند؛ علیرغم این که روسیه در این زمینه برای حمایت از زنان قانون وضع کرده اما به خاطر بندی دیگر از قانون که برای دفاع از خود حد و حدود تعیین کرده است، در عمل نمیتواند حامی برای زنان گرفتار شده باشد.
به گفته سازمان ملل در هر یک ساعت شش زن توسط فردی نزدیک و خویشاوند به خود کشته میشود.
به عنوان نمونه، در ایران فرزندکشی مجازات پایینی برای پدر دارد مثل مجازات زندان از سه تا ده سال؛ یا اگر زنی در مقابل تجاوز از خود دفاع کند و فرد متجاوز کشته شود زن به سختی میتواند آن را در دادگاه اثبات کند. همچنین سالهاست لایحه حمایت از زنان در هزارتوی اتاقهای قانون گذار جمهوری اسلامی دارد خاک میخورد.
آمار سازمان جمعیت جهانی (پیش از سقوط افغانستان بهدست طالبان) نشان می دهد که افریقای جنوبی، برازیل، روسیه، مکزیکو و ایران پنج کشور خطرناک در جهان برای زنان فهرست گذاری شدهاند. در نقطه مقابل اسپانیا، سنگاپور، ایرلند، اتریش و سوئیس امنترین کشورها برای زنان نام گذاری شدهاند.
در یک تحقیق میدانی در سال گذشته میان پنجاه و دو کشور جهان، پنجاه درصد زنان در طول روز برای تنها پیاده روی کردن حس خطر نمیکنند، در حالی که همین پنجاه درصد برای تنها بیرون رفتن در شب احساس خطر میکنند. بسیاری از افراد شرکت کننده در این تحقیق نیز بر این باور بودند که سویدن، ناروی و کانادا امنترین کشورها برای زندگیاند.
طبق شاخص آماری زنان-صلح و امنیت، قاره افریقا و غرب قاره آسیا خطرناکترین جاهای زمین برای زنان است.
در تحقیقات جدید سال ۲۰۲۲ ، بر اساس دادههای پزشکی و امنیتی سازمان اینترنشنال اس او اس، افغانستان، جمهوری افریقای مرکزی، عراق، لیبیا، سوریه و یمن ناامنترین کشورهای جهان برای زنان و آیسلند، دنمارک، ناروی، فنلند و سوئیس امنترین کشورها ذکر شدهاند.
اما حالا سوال اصلی اینجاست که چه طور میشود برای بهبود شرایط امنیت زنان در جهان تلاش کرد. جدا از برنامه های سازمانهای حقوق بشری، شاید نخستین قدم آموزش این نکته باشد که جرایمی چون تجاو و سوء استفاده جنسی خطای قربانی نیست. همینطور آموزش نپذیرفتن خشونت در جامعه، قدمی بنیادین دیگر برای فراهم کردن امنیت زنان است.
