سایت وزارت دفاع و داخله طالبان برگردانده شد؛ هکرها می‌گویند نسخه پشتیبانی فعال شده است

تمنا ایازی فلمساز، سحر فطرت پژوهشگر دیده‌بان حقوق بشر، یلدا حکیم و زهرا جویا روزنامه نگاران، الهه سرور آواز خوان و هیله یون فعال مدنی در صحبت با دیده بان حقوق بشر خواستار بازشدن مکاتب دخترانه در افغانستان شده اند.

سحر فطرت، پژوهشگر حقوق زنان در دیده بان حقوق بشر می‌گوید: «غیرقابل باور است در سال ۲۰۲۲ در مورد این که آیا دختران باید اجازه تحصیل داشته باشند یا نه، گفتگو کنیم. جهان باید به زنان افغانستان گوش دهد و برای پایان دادن به این سوء استفاده تکان‌دهنده از حقوق آنان بیشتر تلاش کند.»

طالبان در ۱۸ سپتامبر سال گذشته اجازه برگشت پسران به مکاتب را دادند اما برگشت دختران را تا سال جدید تعلیمی معطل کردند. دختران افغانستان امیدوار بودند که با آغاز سال جدید به مکتب بر می گردند. طالبان اما در سومین روز ماه حمل سال جاری از وعده خود مبنی بر اجازه دادن دختران به مکتب عقب نشینی کردند. فردا، چهاردهم جولای ۳۰۰ روز محرومیت دختران افغانستان از آموزش تکمیل می شود.

یلدا حکیم، خبرنگار بخش انگلیسی بی‌بی‌سی که روزشمار محرومیت دختران از مکاتب را دنبال کرده است، می‌گوید افغانستان تنها کشوری در جهان است که به دختران اجازه آموزش نمی‌دهد.

او می‌افزاید: «من از این حقیقت آگاهم که اگر پدر و مادرم افغانستان را ترک نمی‌کردند، من نیز مانند میلیون‌ها دختر و زن افغان از حق تحصیل محروم می‌شدم.»

الهه سرور، آوازخوان مشهور افغانستان می‌گوید که آموزش به دختران توانایی مستقل شدن در امور زندگی را می‌دهد.

او می‌افزاید در عصری که همه به انترنت دسترسی دارند، محروم کردن زنان و دختران افغانستان از آموزش ناممکن است. خانم سرور می‌گوید: «نسل جوان افغانستان، نسل توانمند است و کسی نمی‌تواند درهای آموزش را به روی آنان ببندد.»

تمنا ایازی، فلم ساز نیز می‌گوید که بستن درهای مکاتب به مردم افغانستان کمکی نمی‌کند و به گفته او، حتا طالبان بعداً از این کار پشیمان خواهد شد.

بر اساس آمار صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل، از زمان تسلط طالبان ۸۵۰ هزار دختر بالاتر از صنف ششم از آموزش محروم شده اند.

با وجود تقاضاهای داخلی و خارجی اما طالبان به بازگشایی مکاتب دخترانه پاسخ مثبت نداده اند. سحر فطرت، پژوهشگر حقوق زنان در دیده‌بان حقوق بشر می‌گوید که جامعه بین‌المللی در قضیه افغانستان دچار یک شکست جمعی شده است. او می‌گوید : «ما نباید از جهان التماس کنیم که مکاتب را برای دختران افغان بازگشایی کند.» به گفته او، رسیدگی به حقوق مردم افغانستان باید برای کشورهای جهان یک مسئولیت جمعی باشد.

آقای دابینز در مصاحبه با افغانستان اینترنشنال گفت که اکثر خارجی‌ها در نشست بن طرفدار استقرار یک نظام فدرالی در افغانستان بودند اما به گفته او افغان‌ها فکر می‌کردند که چنین نظامی به دلیل اختلاف زیاد در افغانستان، جامعه را بیشتر دچار اختلاف می‌کند.

او می‌افزاید که مخالفت افغان‌های شرکت‌کننده در نشست بن با نظام فدرالی به تاریخ افغانستان نیز ربط دارد؛ کشوری که به گفته او «همواره یک حکومت مرکزی ضعیف داشته و قدرت را توزیع نکرده است.»

او که رئیس هیئت امریکایی در اجلاس بن بود، در بخشی از مصاحبه‌اش می‌گوید: «من نیز با پیشنهاد حکومت فدرالی مخالفت نداشتم و فقط می‌خواستم که توافق صورت گیرد... اخضر ابراهیمی برایم گفت که افغان‌ها با حکومت فدرالی که والی‌های انتخابی داشته باشد، مخالفت خواهند کرد. فکر می‌کنم نمایندگان تمام کشورهای غربی با فدرالیزم موافق بودند، اگر افغان‌ها قبول می‌کردند.»

آقای دابینز در بخش دیگری از مصاحبه‌اش به تعامل با طالبان اشاره می‌کند اما می‌افزاید که این گروه برای به دست آوردن خواسته‌هایش نمی‌خواهد هزینه بپردازد.

او می‌گوید: «طالبان می‌خواهند به رسمیت شناخته شوند و در سازمان ملل نماینده داشته باشند اما نمی‌خواهند هزینه بپردازند. طالبان نمی‌خواهند در برابر خواسته‌های دیگران کوتاه بیایند.»

آقای دابینز در باره طالبان می‌گوید که امریکا دو هدف اساسی یکی کنترل و نظارت بر فعالیت گروه‌های تروریستی و دیگری حفظ دست‌آوردهای بیست سال گذشته را در افغانستان دنبال کند.

او می‌افزاید: «ما سه پالیسی را پیشنهاد کرده‌ایم؛ اول تعامل، دوم اعمال فشار و به حاشیه راندن طالبان، سوم هم مخالفت با این گروه و ساقط کردن حکومت‌شان.»

او تعامل با طالبان را دشوار می‌داند اما می‌افزاید: « از نگاه ما، تعامل با طالبان یگانه گزینه‌ای است که امیدواری برای تحقق خواسته‌های مان را بیشتر می‌کند. اما اگر طالبان را به حاشیه برانیم یا با آنها مخالفت کنیم، هیچ یکی از این خواسته‌ها برآورده نمی‌شود.»

او با راه‌اندازی یک مکتب مخفی در کابل برای حدود ده دختر نوجوان مضامین مکتب را تدریس می‌کند.

پس از این که طالبان اوایل ماه حمل به وعده خود مبنی بر بازگشت دختران بالاتر از صنف ششم به مکتب عمل نکردند، نازنین تصمیم گرفت مکتب کوچک خود را باز کند. او می‌گوید: «اگر از طالبان پیروی کنیم، فقط در خانه می‌مانیم. ما باید کاری انجام دهیم.»

این دختر جوان که به دلیل نگرانی‌های امنیتی خواسته با نام کوچکش یاد شود، به رسانه مذکور می‌گوید: ««وقتی طالبان گفتند دختران دیگر نمی‌توانند به مکتب متوسطه بروند، با خودم فکر کردم که چه کاری می‌توانم انجام دهم و چگونه می توانم روحیه دختران را بالا ببرم.»

در کابل، ولایت پروان و شهر غربی هرات زنان مانند نازنین مکاتب مخفی راه انداخته اند تا به دختران محروم از آموزش دوره ثانویه کمک کنند درس‌های مکتب شان را ادامه دهند.

خانواده نازنین به او کمک کرد تا یک اتاق اضافی خانه‌شان را به صنف درسی مبدل کند. مادرکلان او برای این صنف یک فرش اهدا کرد و برخی دوستان نیز کتاب تحویل دادند. نازنین مضامین اساسی صنف هفتم و هشتم را به دختران تدریس می‌کند. پسر کاکایش صنف‌های بالاتر را آموزش می‌دهد و یکی از دوستان او زبان انگلیسی را تدریس می کند.

زینب ۳۴ ساله نیز یک مرکز آموزشی را در کابل برای دختران محروم از مکتب راه اندازی کرده است. او مضامین دوره متوسطه مکتب را آموزش می‌دهد و برخی از معلمانی را که شغل‌شان را با آمدن طالبان از دست داده اند نیز استخدام کرده است. زیبت می‌گوید که مقام‌های طالبان به طور غیررسمی به او اجازه داده اند به فعالیتش ادامه دهد. او می‌افزاید فعالیت این مرکز مشروط به رعایت کردن نوع پوشش مورد نظر طالبان است.

به گزارش رادیوی امریکایی ان پی آر این تلاش‌های پراکنده برای پر کردن خلای آموزش کافی نیست. مشخص نیست که چه تعداد مکاتب مخفی و مراکز آموزشی به دختران محروم از آموزش مضامین مکتب را تدریس می‌کنند. بر اساس آمار یونیسف یا صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل، با آمدن طالبان ۸۵۰ هزار دختر از آموزش منع شده اند.

هدر بار، یکی از مسئولان دیده‌بان حقوق بشر می‌گوید: «این واقعیت که با وجود ممنوعیت آموزش از سوی طالبان، مردم راه‌های مختلف را برای آموزش پیدا کرده‌اند، نشان‌دهنده این است که مردم چقدر خواهان تحصیل برای خود و دختران خانواده‌شان هستند.»

او می‌گوید: «طالبان باید عمیقاً شرمنده باشند که افغانستان را به تنها کشوری در جهان تبدیل کرده‌اند که دختران را بر اساس جنسیت‌شان از آموزش محروم می‌کند.»

اما یک مقام ارشد طالبان به رسانه ان‌پی‌آر می‌گوید که همه اعضای طالبان مخالف آموزش دختران نیستند. او که به دلیل حساسیت موضوع خواست نامش فاش نشود، گفت که تنها وفاداران سرسخت طالبان این ممنوعیت را خواستار شدند.

این مقام طالبان می‌گوید در مکان‌هایی که این ممنوعیت اعمال می‌شود، دختران و خانواده‌هایشان می‌توانند برای حضور در مراکز آموزشی خصوصی اقدام کنند.

اطلاعات چندانی در باره این هکرها در دست نیست، اما لوگوی این گروه سایبری نشان می‌دهد که حامی دولت پیشین افغانستان است.

این گروه مسئولیت دو بار هک کردن سایت وزارت دفاع طالبان را نیز به عهده گرفته است.

طالبان قبلا هک شدن سایت وزارت دفاع را رد کردند و روز یکشنبه توانستند آن‌ را برگردانند، اما بار دیگر این سایت از کار افتاده است.

بی‌بی‌سی به یک سلسله گزارش‌های نظامی حکومت بریتانیا دست یافته است که نشان می‌دهد یک واحد نیروهای خاص بریتانیا ممکن است ۵۴ نفر را در سال ۲۰۱۰ به طور غیرقانونی کشته باشد.

ظاهراً، فرمانده عمومی سابق نیروهای ویژه بریتانیا شواهد را برای تحقیقات در مورد قتل‌های انجام شده در افغانستان ارائه نکرده و نگرانی در مورد رفتار این نیروها را نادیده گرفته بود.

به گفته عفو بین الملل، یافته های تحقیقات بی‌بی‌سی نشان می‌دهد که «نیروهای بریتانیایی در افغانستان به طور هشداردهنده‌ای بدون هراس از تعقیب و مجازات عمل می‌کردند.» این سازمان اعمال نیروهای این واحد نظامی را مصداق «جنایات جنگی» توصیف نموده است.

افرادی که با نیروهای ویژه بریتانیا در آن دوره کار می‌کردند، به بی‌بی‌سی گفتند که در جریان حملات شبانه شاهد کشتن افراد غیرمسلح توسط این نیروها بودند. به گفته آنها، این سربازان برای برای کشتن بیشتر افراد در جریان عملیات با یکدیگر رقابت می‌کردند.

وزارت دفاع بریتانیا گفت که نمی‌تواند در مورد اتهامات خاص اظهار نظر کند، اما امتناع از اظهار نظر نباید به این معنی تلقی شود که این ادعاها صحت دارد.

یک سخنگوی این وزارت اظهار کرد که نیروهای بریتانیا «با شجاعت و به گونه حرفه‌ای» در افغانستان خدمت کردند و در دوره کار آن‌ها در این کشور «بالاترین استانداردها» حفظ شده است.