امرالله صالح: به دلیل دسترسی محدود سازمان ملل، گزارش یوناما از جنایت‌های طالبان ناقص است

سازمان ملل می‌گوید زندگی در روستاهای دورافتاده افغانستان مشکلات خانواده‌ها را تشدید کرده است.

به گفته اوچا، زنان بسیاری در افغانستان به بازارها، شفاخانه‌ها و دیگر زیرساخت‌های اجتماعی دسترسی ندارند.

این نهاد وضعیت زنی به نام زلیخا (نام مستعار) در یک روستای دورافتاده را روایت کرده که برای تامین معیشت اعضای خانواده خود مشکلات زیادی داشته و حتی نمی‌توانست به‌اندازه کافی غذای خانواده‌ و خودش را تهیه کند.

اوچا در این گزارش از اهمیت توزیع کمک‌های بشردوستانه به مردم به خصوص زنان گفته که توانسته زندگی بسیاری چون زلیخا را در وضعیت بهتری قرار دهد.

دفتر هماهنگ‌کننده کمک‌های بشردوستانه سازمان ملل در افغانستان می‌گوید از آگست سال ۲۰۲۱، کمک‌های بشردوستانه و پول نقد به بیش از ۱.۱ میلیون نفر توزیع شده است.

اوچا با توجه بحران اقتصادی در افغانستان و افزایش بیکاری به خصوص در میان زنان گفته چنین حمایت‌هایی از وقوع بحران انسانی بدتر جلوگیری می‌کند و باعث می‌شود میلیون‌ها خانواده‌ حداقل گرسنه نباشند.

منابع گفتند این دومین‌بار است که طالبان آقای حسینی را بازداشت می‌کنند.

رئیس حزب عدالت و توسعه از منتقدان طالبان است. او در ماه‌های گذشته بارها خواهان تشکیل حکومتی فراگیر و احقاق حقوق شیعیان شده بود.

آقای حسینی چندی پیش با انتقاد از طالبان گفته بود در حکومتی که این گروه تشکیل داده‌اند شیعیان حضور ندارند و خواسته‌های مردم شیعه هم در نظر گرفته نشده است.

او گفته بود به رسمیت شناختن مذهب جعفری، خواست تمام شیعیان افغانستان است و طالبان باید این مذهب را به رسمیت بشناسند.

آقای حسینی عدم تشکیل حکومت فراگیر در افغانستان را هم یک بحران دانسته بود و گفته بود حکومت طالبان یک حکومت تک حزبی و تک قومی است.

مقام‌های طالبان تاکنون در مورد بازداشت او ابراز نظر نکرده‌اند.

این در حالیست که روز چهارشنبه، یوناما، نمایندگی سیاسی سازمان ملل متحد در افغانستان در گزارشی مستند از کشتار و بازداشت گسترده مخالفان طالبان خبر داد.

ذبیح‌الله مجاهد، سخنگوی طالبان در واکنش به این گزارش در توییتی گفت که کشتار و بازداشت خودسرانه حقیقت ندارد و اگر کسانی از این گروه اقدام به کشتن یا بازداشت خودسرانه کند مجرم است و مجازات می‌شود.

با این حال شواهد نشان می‌دهد که بازداشت‌های خودسرانه همچنان ادامه دارد و هجوم به خانه جواد حسینی یکی از این موارد است.

نزدیکان آقای حسینی می‌گویند از سرنوشت او خبری ندارند.

حبیب خان، یکی از کاربران توییتر و خبرنگار پیشین وال استریت ژورنال در توییترش نوشته است: «نام من حبیب است و از افغانستان هستم. من از توییتر درخواست می‌کنم تا مانع استفاده طالبان از این شبکه شود.»

شمار زیادی از این کاربران با ذکر نام و کشورشان، از توییتر خواسته‌اند تا حساب‌‌های طالبان را مسدود کنند.

این کمپین با استقبال شهروندان دیگر کشورها نیز مواجه شده است.

اندره لوپز، یک شهروند اکوادر نوشته‌است: «در همبستگی با مردم افغانستان، من نیز از توییتر می‌خواهم تا مانع استفاه طالبان از این شبکه شود.»

پتیرا، یک شهروند آلمان نیز نوشته است که آزادی بیان شامل گسترش نفرت، نابردباری و ظلم نمی‌شود.

او نیز از این شرکت خواسته‌ تا حساب‌های مربط به طالبان را مسدود کند.

بسیاری از کاربران با نشر ویدیوهای شکنجه مردم از سوی جنجگویان طالبان، به این کارزار پیوسته اند و از توییتر خواسته تا طالبان را از استفاده توییتر منع کند.

تا لحظه نوشتن این خبر، نزدیک به دوهزار تن با پیوستن به این کارزار، از توییتر خواسته‌اند تا حساب‌های مربوط به طالبان را مسدود کنند.

کارزار بستن حساب‌های طالبان در توییتر در حالی راه اندازی می‌شود که روز چهارشنبه همه صفحه‌های خبرگزاری باختر و تلویزیون ملی افغانستان،‌ رسانه‌های تحت کنترول طالبان، در شبکه‌های اجتماعی زیرمجموعه شرکت متا،‌ یعنی فیسبوک و اینستاگرم بسته شد.

شرکت متا به افغانستان اینترنشنال گفت که بستن صفحه‌های رسانه‌های طالبان در فیسبوک و اینستاگرم، به این دلیل بود که طالبان بر اساس قوانین امریکا یک گروه تروریستی تحریم‌شده است.

این شرکت می‌گوید بر اساس پالیسی‌اش درباره سازمان‌های خطرناک،‌ همه صفحه‌های مربوط به گروه طالبان را می‌بندد.

نادر نام مستعار این پناهجوی افغانستان است که همراه با ۴۶ پناهجوی سومالیایی، عراقی و افغانستانی در ماه می سال جاری با قایق‌ بادی از کانال مانش عبور کردند و خود را به بریتانیا رساندند.

نادر، یک ورزشکار حرفه‌ای هنرهای رزمی است. او می‌گوید که یک ماه قبل از فروپاشی دولت افغانستان، ترس و ناامنی فزاینده‌ای در کابل وجود داشت که او را وادار به گرفتن ویزای اوکراین کرد.

پس از آن که طالبان کنترل کابل را به دست گرفتند، نادر ۳۰ ساله به همراه همسرش به شهر بندری اودسا در جنوب اوکراین گریخت و در آنجا به مدت ۹ ماه زندگی کردند.

حمله روسیه به اوکراین نادر را مجبور کرد تا شهر بندری اوسا را به مقصد پولند ترک کند. از آنجا قبل از ورود به بریتانیا به آلمان و فرانسه سفر کرد.

به گزارش روزنامه انگلیسی‌زبان اندیپندینت، نادر که همسرش باردار و در آستانه وضع حمل است، می‌گوید که اگر دولت بریتانیا به فرستادن پناهجویان به رواندا ادامه دهد، رواندا گزینه‌ای مناسب برای او نیست.

اکثریت پناهجویان افغان پس از حمله روسیه، اوکراین را ترک کرده اند. به گفته نگاره میرداد، یکی از مسئولان سفارت افغانستان پولند، پس از حمله روسیه به اوکراین، نزدیک به ده هزار افغان از اوکراین وارد پولند شدند. شمار زیادی این پناهجویان پولند را به مقصد کشورهایی چون بریتانیا و جرمنی ترک کرده اند.

بسیاری از کسانی که از راه غیررسمی وارد بریتانیا شده اند، به ایندیپندنت گفتند که سفرشان به انگلستان با پای پیاده، بس، قطار و دریا مملو از عدم اطمینان، ظلم، بی‌عدالتی، تهدید به مرگ و ناامیدی بوده است.

فواد که نزدیک به یک دهه برای نیروهای ویژه افغان کار می‌کرد و آموزش‌های نظامی را از نیروهای ایالات متحده و بریتانیا دریافت کرده بود، پس از به قدرت رسیدن طالبان زندگی خود را «بی‌معنا» یافت. افغان‌های مانند فواد با خطر مرگ مواجه شدند.

فواد از کابل گریخت و همسر، سه دختر و یک پسرش را پشت سر گذاشت. او به ایندیپندنت گفت: «هر شب به آنها فکر می‌کنم و گریه می‌کنم.»

سفر فواد به انگلستان برای او نزدیک به هفت ماه طول کشید و فقط هزینه حمل و نقل ۹ هزار دالر برای او تمام شد. او که برای رسیدن به بریتانیا پاکستان، ایران، ترکیه و ایتالیا را طی کرد، به ایندیپندنت گفت که فرار از دست طالبان و عبور از کانال مانش مانند دوبار فرار از مرگ بود.

فواد از دولت بریتانیا می‌خواهد از افغان‌ها مثل اوکراینی‌های متواری از جنگ استقبال کند. او می‌گوید: «بی‌انصافی که بار دیگر به رواندا فرستاده شویم. من احساس ناامیدی می‌کنم، ذهنم درگیر خانواده‌ام در افغانستان و مسئله فرستادن به رواندا است.»

رحیمی، ۲۲ ساله، یکی از پیمانکاران نیروهای امریکایی و ناتو در افغانستان در ۷ فبروری ۲۰۲۲ به انگلستان رسید و برای درخواست پناهندگی به لندن رفت.

او می‌گوید: «ما را بین دو جهنم - رواندا و طالبان- قرار ندهید.»

او می‌افزاید: «بهتر است که با محاکمه طالبان روبرو شویم تا این که به رواندا برویم.»

دولت بریتانیا اوایل سال جاری گفت همه مهاجرانی که از طریق کانال مانش وارد این کشور شده اند، تا تاییدی درخواست‌های پناهندگی شان به رواندا فرستاده خواهند شد.

سخنگوی نخست وزیر این کشور گفت که دولت حکم دادگاه اروپایی حقوق بشر را که ماه گذشته خواستار توقف این روند شد، بررسی خواهد کرد، اما «همه گزینه‌ها روی میز است.»

این مسئول سابق خبرگزاری اسوشیتدپرس در افغانستان، پس از یکسال از سقوط حکومت پیشین به کابل بازگشت، اما استخبارات طالبان وی را بازداشت کرد و با فشار و تهدید مجبورش کرد که در توییتر صحت گزارش‌های خود را رد کند.

ظاهراً، گزارش او در باره ازدواج اجباری دختران جوان با قوماندانان طالب، خشم استخبارات طالبان را برانگیخته بود.

اودانل در مورد تجربه دستگیری‌اش گفت که او در کابل «با چهره واقعی طالبان آشنا شد: خشن، متکبر و فاقد انسانیت.»

اودانل از «آرامش خشونتبار» حاکم بر کابل می‌گوید که ترس از چهره مردمان شهر پیداست؛ مردمی که کار، پول و امیدی به آینده ندارند. او می‌گوید که افراد، با دلیل یا بی‌دلیل، به طور خودسرانه بازداشت شده اند، شکنجه و ناپدید شده اند.

طالبان در گذشته منتقدان و خبرنگاران افغان را دستگیر و مورد بدرفتاری قرار داده اند، اما آنها به ندرت در مورد تجربه بازداشت و رفتار طالبان بعداً در رسانه‌ها صحبت کردند.

اودانل در باره قهار بلخی، سخنگوی وزارت خارجه طالبان می‌گوید که او را تهدید به خشونت کرد و با افتخار از حمله انتحاری طالبان بالای کارمندان تلویزیون طلوع یاد کرد.

اودانل نوشت: «من برایش گفتم که در جریان آن حمله انتحاری بالای موتر کارمندان یک تلویزیون محلی مردم عادی کشته شدند. او گفت: ما به آن افتخار می‌کنیم. من به او گفتم که در آن حادثه یک دوست من کشته شد. او تکرار کرد: ما به آن افتخار می‌کنیم.»

یک انتحارکننده طالب در سال ۱۳۹۴ موتر حامل کارمندان تلویزیون طلوع را هدف قرار داد و هفت کارمندان این رسانه را کشت.

مامورین استخبارات طالبان به ادوانل گفتند که گزارش‌های او در مورد افغانستان «خیالی، مملو از دروغ و جعلیات» است.

مامورین استخبارات طالبان با تهدید کردن خبرنگار فارن پالیسی به حبس، او را مجبور کردند که در توییتر خود از طالبان عذرخواهی کند و یک ویدیو نیز از آن ثبت کردند.

اودانل نوشت: «هرچه لازم بود دیکته کردند. یک توئیتم را دوست نداشتند. حذف شد، ویرایش شد، دوباره توئیت شد. ویدیویی از من گرفتند که می‌گویم مجبور به نوشتن [توئیت‌های عذرخواهی] نشده‌ام.»