امریکا از کمک ۱۵۰ میلیون دالری برای توانمندسازی زنان و کاهش فقر در افغانستان خبر داد

سیما سمر در مصاحبه با خبرگزاری اسوشیتدپرس گفت که از آنچه برای کشورش رخ داده، دلشکسته است و آرزو می‌کند به خانه‌اش برگردد، اما سلطه طالبان باعث شده او به این آرزوی خود نرسد.

خانم سمر گفت: «فکر می‌کنم این سالگرد غم‌انگیزی برای اکثر مردم کشورم به‌ویژه برای زنانی است که غذای کافی ندارند و نمی‌دانند فردا چه در انتظارشان است.»

او کنفرانس خبری طالبان را چند روز پس از به قدرت رسیدن این گروه به یاد می‌آورد که در آن بر عذرخواهی مردم تاکیده شده بود. طالبان در این کنفرانس خبری گفتند اگر مردم به خاطر اقدامات گذشته عذرخواهی کنند، بخشیده می‌شوند.

او می‌گوید: «من برای مردم مکتب، شفاخانه و کلینیک ساختم، و به خاطر این کارها باید از طالبان معذرت بخواهم؟ من که تلاش کردم جلو شکنجه طالبان را بگیرم، علیه اعدام به شمول اعدام رهبران طالبان ایستاد شدم و دادخواهی کردم، باید معذرت بخواهم؟»

او می‌گوید که نباید به خاطر کارهای حقوق بشری‌اش مجازات شود و هرگز از طالبان عذرخواهی هم نمی‌کند.

خانم سمر در این مصاحبه دولت و رهبری حکومت پیشین افغانستان، به ویژه اشرف غنی را مسئول سقوط کشور به دست طالبان می‌داند، اما افغان‌ها را نیز مقصر می‌داند زیرا به گفته او «ما بسیار متفرق بودیم».

رئیس سابق کمیسیون حقوق بشر افغانستان از جامعه بین‌المللی می‌خواهد که تنها در قسمت آموزش دختران بر طالبان فشار وارد نکرده بلکه بر اهمیت آموزش برای پسران جوان نیز تاکید کند.

او گفت که پسران جوان در صورت بی‌بهره ماندن از آموزش و شغل در معرض خطر درگیر شدن در تولید تریاک، قاچاق اسلحه و خشونت قرار خواهند گرفت.

خانم سمر گفت که امیدوار است در مورد جنایات جنگی و جنایات علیه بشریت در افغانستان نیز اقدامی صورت گیرد. او تاکید کرد: «در غیر این صورت، ما فرهنگ معافیت از مجازات را در همه جا احساس می‌کنیم.»

حدود ۴۰ زن روز شنبه، ۲۲ اسد و در آستانه سالگرد تسلط طالبان بر افغانستان، تظاهرات کردند و شعار «نان، کار، آزادی» سردادند. افراد طالبان با شلیک‌های هوایی، تجمع زنان را متفرق کردند.

گاردین به نقل از خبرگزاری فرانسه می‌نویسد که برخی از زنان معترض پس از متفرق شدن به دکان‌های مجاور وزارت معارف پناه بردند اما افراد طالبان آنان را تعقیب کرده و با قنداق تفنگ‌ مورد ضرب و شتم قرار دادند.

زنان معترض همچنین شعار دادند که «۱۵ آگست روز سیاه است» و خواستار حق کار و مشارکت سیاسی شدند.

ژولیا پارسی، یکی از سازمان‌دهندگان این راهپیمایی گفت: «متاسفانه استخبارات طالبان آمدند و تیراندازی هوایی کردند. آنها دختران را متفرق، بنرهای ما را پاره و تلفن‌های همراه بسیاری از دختران را مصادره کردند.»

مونسه مبارز، یکی دیگر از زنان معترض می‌گوید که به مبارزه‌اش برای حقوق زنان ادامه می‌دهد.

او گفت: «ممکن نیست که طالبان این صدا را خاموش کنند. ما از خانه‌های خود اعتراض خواهیم کرد.»

خبرگزاری فرانسه گزارش می‌دهد که برخی از خبرنگارانی که این تظاهرات را پوشش می‌دادند، نیز توسط افراد طالبان مورد ضرب و شتم قرار گرفتند.

در همین حال، شماری از خبرنگاران گزارش دادند که افراد طالبان محمد فاروق عمری، خبرنگاری را که برای پوشش اعتراض زنان به محل آمده بود، لت و کوب کرده‌اند. تصاویری که از آقای عمری در رسانه‌های اجتماعی منتشر شده نشان می‌دهد که او از ناحیه‌ی پا آسیب دیده‌ است.

طالبان پیش از این شماری از زنان معترض را بازداشت و شکنجه کرده بودند. در ماه‌های نخست به قدرت رسیدن طالبان، زنان معترض بارها به جاده‌ها برآمدند و در برابر محدودیت‌های وضع شده از سوی این گروه اعتراض کردند. اما طالبان آنان را بازداشت و خانواده‌های شان را تهدید به مرگ کردند.

پس از حمله پهپادی ایالات متحده به اقامت‌گاه ایمن الظواهری و کشته شدن رهبر القاعده رسانه‌ها گزارش دادند که سراج الدین حقانی کابل را ترک کرده است.

برخی رسانه‌ها گزارش دادند که در این حمله پهپادی برخی از بستگان سراج‌الدین حقانی نیز کشته شده‌اند.

پس از آن گزارش‌هایی مطرح شد که وزیر داخله طالبان به خاطر ترس از احتمال حمله ایالات متحده، دوباره به پناهگاه‌های مخفی خود آواره شده است.

با خبرساز شدن غیبت سراج‌الدین حقانی، طالبان با انتشار ویدیویی در توییتر ادعا کردند که وزیر داخله این گروه به هلمند رفته است.

به گفته وی این مقام طالبان، حیواناتی که در خطر انقراض قرار دارند شامل پستانداران، پرندگان، خزندگان، ماهیان و نباتات هستند.

به گزارش خبرگزاری باختر، حافظ عزیز‌الرحمان روز شنبه ۲۲ اسد در برنامه حساب دهی حکومت به ملت از دستاوردها سخن گفت.

او گفته مدیریت تغییر اقلیم، پیگیری اهداف پایه‌دار، تنظیم آلودگی‌ها و زباله‌ها، حفظ میراث‌های طبیعی و کنترول مواد مخرب لایه ازون از دستاوردهای این اداره است.

گورنم سینگ راجوانشی، رئیس کمیته مدیریت گوردواره کابل، روز جمعه با پنج تن از اعضای خانواده‌اش از کابل تخلیه شد، اما او می‌گوید که پسرش در میان کسانی است که در انتظار ویزای الکترونیکی از سوی هند است.

راجوانشی گفت که به همین دلیل، ۱۰۰ نفر از آن‌ها در انتظار تکمیل ویزا برای همه اعضای خانواده‌شان هستند.

به گفته راجوانشی برای اکثر هندوها و سیک‌های افغانستان دشوار است که یکی از اعضای خانواده خود را پشت سر بگذارند و به هند بیایند.

وی با درخواست از دولت هند برای اعطای ویزاهای الکترونیکی به اعضای اقلیت در کشور تحت کنترل طالبان گفت که بسیاری از کسانی که ویزاهای خود را دریافت نکرده‌اند، نوزادان و کودکان هستند.

وی افزود «وضعیت آنقدر ناآرام است که نمی‌توانیم اعضای خانواده به‌ویژه زنان و کودکان را حتی برای یک دقیقه در آنجا تنها بگذاریم.»

در حمله داعش به عبادت‌گاه گوردواره در کارته پروان کابل در ۲۸ جوزا، ۲ تن جان باختند.

راجوانشی گفت «تجارت بسیاری ویران شد، زیرا حتی مغازه‌های ما هدف قرار می‌گرفتند.»

به گفته وی دیگر هیچ یک از گوردواراها در افغانستان کار نمی‌کند و مردم نیز از دیدن آن‌ها می‌ترسند.

او افزود ما در آن کشور (افغانستان) به دنیا آمدیم، در آنجا بزرگ شدیم، در آنجا خانه داریم، اما حتی نمی‌توانیم تصور کنیم که دوباره به آن مکان بازگردیم.

کمیته شیرومانی گوردوارا پربندک که در روند تخلیه سیک ها و هندوهای افغان مشارکت داشته، می‌گوید که تخلیه شدگان خواسته‌های اساسی دارند که به زودی به آن‌ها رسیدگی خواهد شد.