راقین مترجم سابق نیروهای بریتانیایی میگوید در این اواخر شماری از کودکان محلی، نوجوانان افغان را به خاطر کالایشان مسخره کردند و بطریهای حاوی سس بانجان رومی را به طرف آنها پرتاب کردند.
او گفت نوجوانان با کالاهای سرتاسر آغشته به سس به هوتل برگشتند.
راقین افزود «من در اینجا با برخی تبعیض روبرو هستم، بدون این که آنها درباره ما بدانند، چرا ما اینجا هستیم و چه چیزی را پشت سر گذاشتیم.»
او میگوید که فکر میکند افراد محلی باید درباره پناهجویان آموزش ببینند.
در همین حال این پناهجویان از زندگی بیکیفیت در هوتلهای تنگ در بریتانیا شکایت دارند.
آنها میگویند که بعد از گذشت یکسال در مکانهای موقت زندگی میکنند.
در میان کمبود مسکن در بریتانیا که در آن بیش از یک میلیون خانوار در انتظار خانههای سازمانی دولتی هستند پناهجویان افغان نمیدانند دقیقا چقدر طول خواهد کشید تا آدرس دایمی داشته باشند.
این پناهجویان مایلند به جای روستاها در نزدیکی شهرها اسکان داده شوند تا بتوانند کار کنند و با جامعه سازگار شوند.
در پاسخ به انتقادات به عدم رسیدگی به وضعیت پناهجویان افغان، دولت بریتانیا از فراهم کردن خانه برای ۷ هزار مهاجر افغان خبر داده است ولی در عین حال میگوید که کمبود مسکن مشکلی برای همه است.
انور سولومان، رئیس اجرایی شورای پناهندگان میگوید که پناهجویان افغان در بلاتکلیفی هستند و مشکلات بزرگی چون افسردگی، اضطراب و سطوح بالایی از استرس را تجربه میکنند.
به گفته آقای سولومان، یکی دیگر از مسائل مهمی که پناهجویان با آن روبرو هستند، عدم اطمینان در مورد امنیت خانوادههای آنها در افغانستان و عدم امکان پیوستن مجدد با آنها در بریتانیا است.
تلگراف مینویسد که پناهندگان افغان برای تخلیه، حمایت کارکنان پرونده خود و داشتن جایی برای خواب قدردان هستند ولی با این حال سخت است که بدانیم آینده آنها در بریتانیا چه خواهد بود.
