وزارت امور رسیدگی به حوادث طبیعی طالبان میگوید در سیلابهای روز پنجشنبه و جمعه ۱۳نفر جان باختند. شرفالدین مسلم، معین این وزارت به افغانستان اینترنشنال گفت در میان جانباختگان ۴ زن و ۵ کودک هستند. یشترین تلفات در خوست، پکتیا، لوگر، کاپیسا، پروان، میدان وردک و غزنی بوده است.
شرفالدین مسلم افزود سیلابهای اخیر صدها مواشی را به هلاکت رسانده و صدها خانه و هزاران جریب زمین زراعتی را از بین برده است.
وزارت امور رسیدگی به حوادث طالبان میگوید به هر یک از خانوادههای قربانی در سیلابهای دو روز اخیر صد هزار پول نقد داده شده است.
طالبان از جامعه جهانی نیز خواسته تا به سیلابزدگان افغانستان کمک مالی کند.
با تسلط طالبان بر افغانستان، زنان و دختران از ابتداییترین حقوق خود محروم شدند. طالبان در نخستین دستور پس از ورود به کابل، وزارت امور زنان را منحل و آن را به وزارت امر به معروف و نهی از منکر تبدیل کردند؛ نهادی که عمدهترین اقدامهایش در راستای محدودیت زنان بوده است.
این گروه، با فرمانهای رسمی، بیش از دونیم میلیون دختر را از آموزش محروم و تفکیک جنسیتی را در دانشگاهها عملی کرد.
دادستانی رسیدگی به خشونت علیه زنان فروپاشید و زنان دادستان از کار برکنار شدهاند. همچنان سفر زنان بدون همراهی یک عضو مرد خانواده (محرم) ممنوع شده و زنان مجبور به پذیرش پوشش اجباری مورد نظر طالبان شدند.
بر بنیاد فرمانهای طالبان، تصاویر زنان از ویترین آرایشگاهها و فروشگاهها حذف شده و رفت و آمد زنان به پارکها نیز محدود شده است.
از سوی دیگر، صدها زن از ادارههای تحت حاکمیت طالبان منفک شدهاند؛ در حالی که استخدام زنان فقط در شفاخانهها و زندانهای ویژه زنان و صفوف پولیس برای کنترل حجاب زنان دیگر انجام شده است.
زنان در اعتراض به تصمیمهای طالبان دهها بار به خیابان آمدند. اما آنها لت و کوب و زندانی شده، با آزار جنسی، شکنجه و ناپدیدسازی مواجه شدند. حتی جسد شماری از آنان پیدا شد و تعدادی هم از افغانستان فرار کردند.
شیبا ناصری، کارمند پیشین در یکی از ادارهها به افغانستان اینترنشنال گفت که پس از تسلط طالبان، تغییرات گسترده در زندگی او ایجاد شده و اصلا نمیتواند به آینده فکر کند.
خدیجه و زرغونه دانشآموزان صنف دهم و یازدهم مکتب نیز گفتند که آینده را تاریک میبینند و به شدت ناامید اند.
در همین حال، سمیرا حمیدی، پژوهشگر عفو بینالملل به افغانستان اینترنشنال گفت که اگر جامعه جهانی بر طالبان فشار وارد نکند و در سیاستهای طالبان تغییر ایجاد نشود «زنان مانند سالهای ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۱ به گونه کامل از جامعه حذف خواهند شد.»
دیدگاه طالبان به زنان همچنان از بالا به پایین است و این گروه به زنان به عنوان جنس دوم نگاه میکنند.
عبدالرحمان منیر، معین وزارت امر به معروف و نهی از منکر طالبان گفت: «ولی مسئولیت زن را به عهده دارد. در برابر خدا و قانون مسئول و پاسخگو است. ولی تصمیم میگیرد که زن چگونه زندگی کند.»
حداقل بیشتر از ۱۱۰ زن در ۹ ماه اخیر کشته شده و یا خودکشی کردهاند و برعکس از مجازات عاملان گزاشی نشر نشده است.
در جریان یک سال حکومت طالبان، خشونتهای خانوادگی افزایش یافته و به گفته منابع، فرماندهان و نیروهای طالبان زنان و دختران را با زور مجبور به ازدواج میکنند. بربنیاد گزارش نهادهای بینالملل عامل اصلی افزایش خشونتها، سیاستهای تبعیضآمیز طالبان بوده است.
با این همه هنوز شماری از زنان اعتراض میکنند و به تغییر امیدوار اند.
ملا عبدالنافع تکور، سخنگوی وزارت داخله طالبان به افغانستان اینترنشنال گفت در انفجار روز شنبه ۲۲ اسد در دشت برچی واقع در غرب کابل، «فقط دو نفر سطحی زخمی شدند.» منابع میگویند این انفجار ناشی از مواد منفجرهای بود که در یک موترسایکل جابجا شده بود.
خالد زدران، سخنگوی پولیس طالبان در کابل هم به افغانستان اینترنشنال گفت هیچکسی در این انفجار کشته نشده و فقط دو نفر زخمی شدند.
دیگر مقامهای طالبان آمار افراد زخمی را چهار نفر اعلام کردند.
منصوب طالبان در حوزه سیزدهم امنیتی شهر کابل میگوید در انفجار دشت برچی، دو تن از افراد طالبان و دو غیرنظامی زخمی شدند.
منابع افغانستان اینترنشنال میگویند انفجار امروز در سرک ۲۰ متره دشت برچی نزدیک دفتر توزیع تذکره رخ داد.
مردم بر این باورند که طالبان همواره در تلاش پنهان کردن تلفات واقعی حملات و انفجارها هستند.
مقامهای طالبان ۷ اسد تلفات افراد کشته شده در انفجاری در ورزشگاه کریکت کابل را چهار نفر اعلام کردند، اما سازمان ملل گفت در این انفجار ۱۹ نفر کشته شدند.
یک نظرسنجی توسط موسسه حمایت از پناهندگان نشان میدهد که ۱۸ درصد از کسانی که در اردوگاههای مهاجرین در کاله و دانکرک در شمال فرانسه زندگی میکنند افغان هستند. به گفته این موسسه، افغانها بعد از سودانیها دومین گروه پر جمعیت در میان پناهجویان در شمال فرانسه را تشکیل میدهند.
رسانه بریتانیایی مورنینگ استار گزارش میدهد که ۸۷ درصد از افغانهایی که توسط نهاد حمایت از پناهجویان Care4Calais مورد بررسی قرار گرفتهاند گفتند که خانواده یا دوستانی در بریتانیا دارند که امیدوارند دوباره با آنها متحد شوند.
بررسیهای این نهاد حمایت از حقوق پناهجویان در بحبوحه خشم فزاینده نسبت به واکنش دولت به وضعیت اسفناک پناهندگان افغان در ۱۲ ماه پس از تسلط طالبان صورت میگیرد.
گروههای حقوق بشری میگویند شکست در طرحهای اسکان مجدد محافظهکاران، افغانها را مجبور کرده است تا جان خود را به خطر بیاندازند تا راه خود را به بریتانیا برسانند.
برخلاف وعده نخست وزیر بوریس جانسون مبنی بر «استقبال گرم» از افغانهایی که از دست طالبان فرار میکنند، پناهجویان این کشور که با قایقهای کوچک از فرانسه از کانال مانش عبور میکنند، با احتمال اخراج به رواندا مواجه میشوند.
کلر موزلی، بنیانگذار Care4Calais معتقد است که مطابق با بررسیهای این نهاد یک سال پس از روی کار آمدن طالبان، دولت بریتانیا با سیاست اخراج مهاجرین به رواندا، افغانهای فراری را تهدید میکند.
به گفته او اگر مقامات بریتانیایی مسوول معتقد باشند که افغانستان صحنه «بزرگترین بحران انسانی جهان» است، سیاست رواندا را کنار میگذارند.
هفته گذشته دیدهبان حقوق بشر و هشت گروه دیگر حقوق بشر هشدار دادند که هزاران افغان که برای بریتانیاییها کار می کردند در افغانستان گیر افتادهاند.
در یک جلسه توجیهی پارلمانی، این گروهها از دو طرح اسکان مجدد که توسط دولت بریتانیا، سیاست جابجایی و کمک به افغانستان و طرح اسکان مجدد شهروندان افغان انتقاد کردند.
اندی هیوت، رئیس شورای حمایت از پناهندگان، با تکرار این نگرانیها، گفت: «مسیرهای امن وعده داده شده برای کسانی که هنوز در [کشور] هستند بسیار کند و محدودکننده است و باعث میشود افغانهایی که از ترس جان خود میترسند مجبور به سفرهای خطرناک شوند.»
دولت بریتانیا همچنین به دلیل کوتاهی در اسکان بیش از ده هزار پناهجوی افغان به خارج از هوتلها مورد انتقاد قرار گرفته است.
زهرا حسن مدیر شورای مشترک رفاه مهاجران گفت: «رفتار این دولت در قبال افغانها ظالمانه و بیمعنا است.ما میدانیم که رفتار دلسوزانهتر با پناهندگان امکانپذیر است.»
نهادهای حقوق بشری و حمایت از پناهجویان از رفتار دو گانه در قبال پناهجویان با توجه به ملیتشان انتقاد کردهاند.
آنها میگویند که با وجود نقص در پرونده مهاجران اوکراین برای تکمیل شرایط اسکان در بریتانیا به دهها هزار خانواده اوکراینی اجازه داده شده تا با خیال راحت به بریتانیا سفر کنند.
وندی شرمن، معاون وزیر خارجه امریکا در توییتی خبر داد که در چارچوب سازوکار مشورتی ایالات متحده و افغانستان، با شماری از زنان افغان گفتگو کرده است. خانم شرمن نوشته «آنها پیشنهادهایی را برای پاسخگویی، صلح فراگیر و ثبات اقتصادی در افغانستان با من در میان گذاشتند.»
رینا امیری، نماینده ویژه امریکا برای زنان و حقوق بشر در افغانستان نیز در این گفتگوها بوده است.
سازوکار مشورتی ایالات متحده و افغانستان روز پنجشنبه ۶ اسد راه اندازی شد.
آنتونی بلینکن وزیر خارجه امریکا طی یک سخنرانی درباره این سازوکار مشورتی گفت هدف آن تعامل بیشتر با جامعه مدنی افغانستان به ویژه زنان است.
به گفته آقای بلینکن، این سازوکار مشورتی با همکاری رینا امیری راه اندازی شده است.
رینا امیری در توییتی گفته میخواهد با این سازوکار مشورتی به خواستهای مردم افغانستان در داخل و خارج از افغانستان کمک کند.
گفتگوی خانم شرمن با زنان افغان در حالی صورت گرفته که طالبان محدودیتهای سختگیرانهای بر زنان وضع کردهاند.
در بیانیه چند روز پیش وزارت خارجه امریکا آمده است که با روی کارآمدن طالبان حقوق و آزادیهای اساسی زنان و دختران در خطر است.
همین امروز، شنبه ۲۲ اسد، گروهی از زنان افغان در کابل دست به تظاهراتی اعتراضی زدند که با سرکوب طالبان مواجه شد.
زنان معترض شعار «نان، کار، آزادی» سر میدادند که طالبان شلیک هوایی کردند و مانع ادامه تظاهرات شدند.
اشرف غنی، رئیس جمهور فراری افغانستان در مصاحبه با تلویزیون سیانان باری دیگر فرار خود از افغانستان را توجیه کرد. او گفت که دفاع از کشور به دلیل فروپاشی نیروهای امنیتی «ناممکن» شده بود. غنی گفت با فرار از افغانستان، طالبان را از «لذت تحقیر یک رئیسجمهور افغان» محروم کرده است.
اشرف غنی که اکنون نیز خود را رئیسجمهور قانونی افغانستان میداند، در برنامه پربیننده جیپیاس یا «چهارراه جهان» شبکه سیانان گفت که او آخرین فردی بود که افغانستان را ترک کرد.
فرید ذکریا، مجری مشهور این شبکه پیش از پرسیدن علت فرار اشرف غنی، به مصاحبه او با رسانه آلمانی اشپیگل اشاره کرد.
اشرف غنی در این مصاحبه گفته بود: «هیچ قدرتی در جهان نمیتواند مرا متقاعد به سوار شدن بر هواپیما و ترک این کشور کند. من این کشور را دوست دارم و در دفاع از آن جان میدهم.»
مجری از او میپرسد که با وجود این وعده، چرا بر هوایپما سوار شد و اشرف غنی میگوید: «به هواپیما سوار شدم چون دفاع از کشور ناممکن شده بود.»
اشرف غنی در این مصاحبه یکدقیقهای افزود: «تمام پرسونل گارد محافظتی ریاستجمهوری از هم پاشید. آنان لباسهای نظامیشان را درآوردند و لباس ملکی پوشیدند.»
رئیسجمهور فراری افغانستان میگوید که وزیر دفاع حکومتش وزارت را ترک کرده بود.
او افزود: «من برایش گفتم که به وزارت میآیم، اما وزارت خالی بود و او (وزیر دفاع) در طیاره بود.»
او میگوید: «من آخرین فردی بود که کشور را ترک کردم. دلیل ترک کردن کشور هم این بود که نخواستم به طالبان و حامیانشان یکبار دیگر لذت تحقیر یک رئیس جمهور افغان را بدهم.»
با آن که اشرف غنی اشاره خاصی به حامیان طالبان نکرد اما این گروه در زمان حکومت اول خود، داکتر نجیبالله، رئیس جمهور اسبق افغانستان را در چهارراه آریانا به دار آویخت. آن زمان نیز پاکستان از طالبان حمایت میکرد و از اولین کشورهایی بود حکومت این گروه را به رسمیت شناخت.