سخنگوی وزارت داخله طالبان: در انفجار دشت برچی فقط دو نفر سطحی زخمی شدند

رسانه بریتانیایی مورنینگ استار گزارش می‌دهد که ۸۷ درصد از افغان‌هایی که توسط نهاد حمایت از پناهجویان Care4Calais مورد بررسی قرار گرفته‌اند گفتند که خانواده یا دوستانی در بریتانیا دارند که امیدوارند دوباره با آنها متحد شوند.

بررسی‌های این نهاد حمایت از حقوق پناهجویان در بحبوحه خشم فزاینده نسبت به واکنش دولت به وضعیت اسفناک پناهندگان افغان در ۱۲ ماه پس از تسلط طالبان صورت می‌گیرد.

گروه‌های حقوق بشری می‌گویند شکست در طرح‌های اسکان مجدد محافظه‌کاران، افغان‌ها را مجبور کرده است تا جان خود را به خطر بیاندازند تا راه خود را به بریتانیا برسانند.

برخلاف وعده نخست وزیر بوریس جانسون مبنی بر «استقبال گرم» از افغان‌هایی که از دست طالبان فرار می‌کنند، پناهجویان این کشور که با قایق‌های کوچک از فرانسه از کانال مانش عبور می‌کنند، با احتمال اخراج به رواندا مواجه می‌شوند.

کلر موزلی، بنیانگذار Care4Calais معتقد است که مطابق با بررسی‌های این نهاد یک سال پس از روی کار آمدن طالبان، دولت بریتانیا با سیاست اخراج مهاجرین به رواندا، افغان‌های فراری را تهدید می‌کند.

به گفته او اگر مقامات بریتانیایی مسوول معتقد باشند که افغانستان صحنه «بزرگترین بحران انسانی جهان» است، سیاست رواندا را کنار می‌گذارند.

هفته گذشته دیده‌بان حقوق بشر و هشت گروه دیگر حقوق بشر هشدار دادند که هزاران افغان که برای بریتانیایی‌ها کار می کردند در افغانستان گیر افتاده‌اند.

در یک جلسه توجیهی پارلمانی، این گروه‌ها از دو طرح اسکان مجدد که توسط دولت بریتانیا، سیاست جابجایی و کمک به افغانستان و طرح اسکان مجدد شهروندان افغان انتقاد کردند.

اندی هیوت، رئیس شورای حمایت از پناهندگان، با تکرار این نگرانی‌ها، گفت: «مسیرهای امن وعده داده شده برای کسانی که هنوز در [کشور] هستند بسیار کند و محدودکننده است و باعث می‌شود افغان‌هایی که از ترس جان خود می‌ترسند مجبور به سفرهای خطرناک شوند.»

دولت بریتانیا همچنین به دلیل کوتاهی در اسکان بیش از ده هزار پناهجوی افغان به خارج از هوتل‌ها مورد انتقاد قرار گرفته است.

زهرا حسن مدیر شورای مشترک رفاه مهاجران گفت: «رفتار این دولت در قبال افغان‌ها ظالمانه و بی‌معنا است.ما می‌دانیم که رفتار دلسوزانه‌تر با پناهندگان امکان‌پذیر است.»

نهادهای حقوق بشری و حمایت از پناهجویان از رفتار دو گانه در قبال پناهجویان با توجه به ملیت‌شان انتقاد کرده‌اند.

آن‌ها می‌گویند که با وجود نقص در پرونده مهاجران اوکراین برای تکمیل شرایط اسکان در بریتانیا به ده‌ها هزار خانواده اوکراینی اجازه داده شده تا با خیال راحت به بریتانیا سفر کنند.

رینا امیری، نماینده ویژه امریکا برای زنان و حقوق بشر در افغانستان نیز در این گفتگوها بوده است.

سازوکار مشورتی ایالات متحده و افغانستان روز پنجشنبه ۶ اسد راه اندازی شد.

آنتونی بلینکن وزیر خارجه امریکا طی یک سخنرانی درباره این سازوکار مشورتی گفت هدف آن تعامل بیشتر با جامعه مدنی افغانستان به ویژه زنان است.

به گفته آقای بلینکن، این سازوکار مشورتی با همکاری رینا امیری راه اندازی شده است.

رینا امیری در توییتی گفته می‌خواهد با این سازوکار مشورتی به خواست‌های مردم افغانستان در داخل و خارج از افغانستان کمک کند.

گفتگوی خانم شرمن با زنان افغان در حالی صورت گرفته که طالبان محدودیت‌های سخت‌گیرانه‌ای بر زنان وضع کرده‌اند.

در بیانیه چند روز پیش وزارت خارجه امریکا آمده است که با روی کارآمدن طالبان حقوق و آزادی‌های اساسی زنان و دختران در خطر است.

همین امروز، شنبه ۲۲ اسد، گروهی از زنان افغان در کابل دست به تظاهراتی اعتراضی زدند که با سرکوب طالبان مواجه شد.

زنان معترض شعار «نان، کار، آزادی» سر می‌دادند که طالبان شلیک هوایی کردند و مانع ادامه تظاهرات شدند.

اشرف غنی که اکنون نیز خود را رئیس‌جمهور قانونی افغانستان می‌داند، در برنامه پربیننده جی‌پی‌اس یا «چهارراه جهان» شبکه سی‌ان‌ان گفت که او آخرین فردی بود که افغانستان را ترک کرد.

فرید ذکریا، مجری مشهور این شبکه پیش از پرسیدن علت فرار اشرف غنی، به مصاحبه او با رسانه آلمانی اشپیگل اشاره کرد.

اشرف غنی در این مصاحبه گفته بود: «هیچ قدرتی در جهان نمی‌تواند مرا متقاعد به سوار شدن بر هواپیما و ترک این کشور کند. من این کشور را دوست دارم و در دفاع از آن جان می‌دهم.»

مجری از او می‌پرسد که با وجود این وعده، چرا بر هوایپما سوار شد و اشرف غنی می‌گوید: «به هواپیما سوار شدم چون دفاع از کشور ناممکن شده بود.»

اشرف غنی در این مصاحبه یک‌دقیقه‌ای افزود: «تمام پرسونل گارد محافظتی ریاست‌جمهوری از هم پاشید. آنان لباس‌های نظامی‌شان را درآوردند و لباس ملکی پوشیدند.»

رئیس‌جمهور فراری افغانستان می‌گوید که وزیر دفاع حکومتش وزارت را ترک کرده بود.

او افزود: «من برایش گفتم که به وزارت می‌آیم، اما وزارت خالی بود و او (وزیر دفاع) در طیاره بود.»

او می‌گوید: «من آخرین فردی بود که کشور را ترک کردم. دلیل ترک کردن کشور هم این بود که نخواستم به طالبان و حامیان‌شان یک‌بار دیگر لذت تحقیر یک رئیس جمهور افغان را بدهم.»

با آن که اشرف غنی اشاره خاصی به حامیان طالبان نکرد اما این گروه در زمان حکومت اول خود، داکتر نجیب‌الله، رئیس جمهور اسبق افغانستان را در چهارراه آریانا به دار آویخت. آن زمان نیز پاکستان از طالبان حمایت می‌کرد و از اولین کشورهایی بود حکومت این گروه را به رسمیت شناخت.

بخش‌های بزرگ یک شفاخانه مخروبه در جنوب افغانستان تنها نشانه‌ای از بحران انسانی فاجعه‌باری است که از زمان بازگشت طالبان به قدرت در یک سال پیش، گریبان این کشور ویران‌شده در جنگ را گرفته است.

ماه گذشته، شفاخانه حوزوی موسی قلعه در ولایت هلمند مجبور شد درهای خود را به روی همه افراد مشکوک به وبا ببندد.

نظر به چشم‌دیدهای خبرنگار خبرگزاری فرانسه، هر روز به زودی شفاخانه مملو از بیماران بی‌حال می‌شود، داکتران قطره‌های داخل وریدی را در مچ دست آنها تذریق کردند و نوبت بیماران دیگر می‌رسد.

اگرچه این کلینیک فاقد امکانات برای آزمایش وبا است، حدود ۵۵۰ بیمار در عرض چند روز به این مرکز صحی مراجعه کردند. هر کدام مراجعین علایم بیماری ناشی از کمبود نیازهای اولیه بهداشتی را در بدن داشتند.
احسان‌الله رودی، رئیس شفاخانه می‌گوید از زمانی که مردم به شفاخانه هجوم آورده‌اند، در هر شب تنها پنج ساعت می‌خوابد. او به خبرگزاری فرانسه گفت در وضعیت بسیار دشواری قرار دارد.

سازمان ملل می‌گوید که بحران انسانی افغانستان بدترین بحران جهان است.

فقر در این کشور - که آثار آن به شدت در جنوب افغانستان احساس می‌شود - به سطوح جدید ناامیدکننده‌ای سوق داده شده است. فقر در افغانستان از زمان تهاجم روسیه به اوکراین، به دنبال یک خشکسالی و تورم اقتصادی تشدید شده است.

برشنا، مادر یک بیمار دیگر می‌گوید: "ما حتی نان خشک هم پیدا نمی‌کنیم. سه چهار روز است که چیزی برای خوردن نداریم."

حمیرا نوروزی، دستیار پرستاری که روزانه در میان صدای ناله‌های کودکان شیرخوار کار می‌کند، می‌گوید که کارمندان صحی "استراحتی ندارند."

او گفت: "ما بیماران زیادی داریم که در شرایط بحرانی به سر می‌برند، زیرا والدین آنها نمی‌توانند زودتر هزینه سفر کنند آنها به یک شهر با امکانات‌تر را مساعد کنند.

خبرگزاری فرانسه نوشته است تسلط طالبان، کشوری را که ۳۸ میلیون نفر در آن زندگی می‌کنند، به سمت پرتگاه سوق داده است.

ایالات متحده ۷ میلیارد دالر از دارایی‌های بانک مرکزی را مسدود کرد، بخش رسمی بانکداری سقوط کرد و کمک‌های خارجی که ۴۵ درصد تولید ناخالص داخلی را تشکیل می‌داد، یک‌شبه متوقف شدند.

اکنون پرچم طالبان آشکارا در سراسر ولایت هلمند و بر فراز ساختمان‌های گلوله خورده به اهتزاز درآمده است. اما پس از کنترول افغانستان بعد از دو دهه، آنها در حال حکومت بر کشوری هستند که در ویرانه‌ترین حالت خود قرار دارد. یک مرد در لشکرگاه - که خواست نامش فاش نشود - اظهارات تند خود را در مورد توانایی طالبان در زمینه حکومت‌داری ارائه کرد. او می‌گوید: "لباس دولت برای طالبان بزرگ است."

احمد مسعود یک سال پیش زمانی که طالبان افغانستان را تصرف کردند، در مصاحبه با شورای آتلانتیک گفته بود که به دنبال گفتگو با طالبان است. او اما اکنون در مصاحبه با این اتاق فکر امریکایی حرف از گفتگو نمی‌زند.

مسعود می‌گوید: «تا زمانی که [طالبان] به یک روند مشروع تن ندهند؛ روندی که یک حکومت قانونی را به ارمغان می‌آورد و به مردم افغانستان و جهان پاسخگو می‌باشد، گزینه‌ای جز مقاومت علیه این گروه نیست.»

مسعود می‌گوید تلاش کرد به طالبان بفهامند که «مشروعیت در افغانستان ... نمی‌تواند از طریق میله تفنگ» به دست بیاید.

او گفت جنگ تا زمانی ادامه خواهد یافت که «طالبان متوجه شوند که رژیم نظامی یا حکومت یک گروه شبه‌نظامی بر یک کشور» تنها گزینه‌ای برای یک ملت نیست.

به گفته رهبر جبهه مقاومت، تلاش‌های او با بازیگران منطقه‌ای برای ایجاد نوعی صلح با طالبان نیز شکست خورده است. وی خاطرنشان کرد: «متاسفانه رهبران طالبان تغییر نکرده‌اند. آنها حتی رادیکال‌تر از قبل هستند.»

مسعود از رهبران جهان خواست فریب این ایده را که گویا طالبان تغییر کرده‌اند، نخورند. او گفت: «طالبان در مبارزه با تروریسم بین‌المللی شکست خوردند، زیرا ایدئولوژی مشابهی با گروه‌های تروریستی دارند. آنها در ایجاد [ساختار حکومت] فراگیر نیز شکست خورده‌اند زیرا به آن اعتقادی ندارند.»

او به پناه دادن آشکار طالبان به ایمن الظواهری، رهبر القاعده اشاره کرد و گفت که این واقعیت که ظواهری در مرکز کابل زندگی می‌کرد، «نشان واضحی است که [رهبران طالبان] کاملاً با چنین نهادها و سازمان‌های تروریستی همسو شده‌اند.»

او افزود که گروه‌های افراطی دیگر مانند جنبش اسلامی ازبکستان نیز در حال یافتن پناهگاه امن در افغانستان هستند و با چشم‌پوشی از این روند، جامعه بین‌المللی مرتکب «اشتباهی فاجعه‌بار» با عواقب گسترده خواهد شد. مسعود تعامل برخی کشورها با طالبان را ناشی از ترس آنان از این گروه دانست.