یک ارزیابی جدید استخبارات امریکا می‌گوید القاعده در افغانستان بازسازی نشده است

با سقوط دولت افغانستان به‌دست طالبان، ده‌ها رسانه فعالیت خود را متوقف کردند و هزاران خبرنگار وظایف‌شان را از دست دادند و ده‌ها خبرنگار نیز به دلیل ترس از طالبان از کشور فرار کردند.

شمار زیادی از خبرنگاران اکنون در پاکستان و ایران در تبعید زندگی می‌کنند. شماری از این خبرنگاران در یک اعتراض نمادین گفتند که آزادی بیان در حاکمیت طالبان وجود ندارد و خبرنگاران در یک سال گذشته را در سکوت سپری کرده‌اند.

اخیراً، سازمان گزارشگران بدون مرز با نشر آماری گفت که با تسلط طالبان بیش از ۶۰ درصد از خبرنگاران وظایف شان را از دست داده و نزدیک به ۳۹ درصد از رسانه‌های افغانستان متوقف و از فعالیت باز مانده‌اند.

طبق این گزارش، طالبان در یک سال گذشته ۷۰ خبرنگار را بازداشت کرده و شماری از خبرنگاران توسط دادگاه نظامی طالبان به محاکمه و برخی از خبرنگاران اکنون در زندان طالبان به سر می‌برند.

او گفت که یک سال گذشته برای افغانستان با رویدادهای عمده همراه بوده است. آقای کرزی افزود: «مردم افغانستان از این که درگیری در یک سطح گسترده وجود ندارد و افغان‌ها در دو طرف جبهه جنگ جان شان را از دست نمی‌دهند، خوشحال‌تر اند.»

آقای کرزی، اما گفت که در یک سال گذشته مردم افغانستان با دشواری‌های عظیم مواجه بوده‌اند. او مهاجرت میلیون‌ها شهروند افغانستان در پی سقوط حکومت پیشین را یک ضایعه دانست.

کرزی گفت: «مردمان تحصیلکرده ما کشور را ترک می‌کنند و اقتصاد ما در یک وضعیت بسیار بد است.»

او افزود که از دست رفتن ذخایر ملی افغانستان و فروپاشی نهادهای کشور، و در نهایت سقوط دولت افغانستان «یک ضایعه بزرگ» بوده است.

رئیس‌جمهور اسبق افغانستان گفت: «این که در مقایسه با گذشته، افراد زیادی کشته نمی‌شوند، یک نشانه مثبت است اما غیر این همه چیز منفی بوده است.»

او در بخشی از این مصاحبه می‌گوید زمانی افغانستان به سعادت می‌رسد که فرزندانش آموزش ببینند و زنان و مردان شانه به شانه هم برای کشور کار کنند.

آقای کرزی تاکید کرد که افغانستان از طریق یک گفتگوی ملی می‌تواند به همبستگی برسد.

آقای بلینکن افزود: «ما می‌توانیم از طریق اداره توسعه بین‌المللی امریکا و سایر شرکای جهانی برای کاهش بحران اقتصادی به مردم افغانستان کمک کنیم.»

امریکا این مبلغ را در یک سالگی خروج از افغانستان اعلام کرد. با خروج نیروهای امریکا و ناتو از افغانستان در اگست ۲۰۲۱، حکومت افغانستان سقوط کرد و طالبان قدرت را بدست گرفتند. طالبان به محض تحکیم قدرت، زنان را از عرصه‌های عمومی حذف کردند. در پی تسلط طالبان، فقر به گونه بی‌سابقه در افغانستان افزایش یافت و طبق امار سازمان‌های بین‌المللی بیش از نیم جمعیت افغانستان به کمک‌های فوری بشردوستانه ضرورت دارند.

این کمک در حالی از سوی امریکا اعلام شد که روز شنبه ۲۲ اسد، گروهی از زنان در اعتراض به سیاست‌های طالبان بار دیگر در کابل به جاده‌ها آمدند و خواستار تامین حقوق زنان شدند. نیروهای طالبان اما با شلیک‌های هوایی اعتراض زنان را مثل ماه‌های گذشته سرکوب و شماری از زنان معترض را لت و کوب کردند.

اداره توسعه بین‌المللی امریکا می‌گوید از مجموع ۱۵۰میلیون دالر، مبلغ ۳۰ میلیون آن را برای حمایت از برابری جنسیتی و توانمندسازی زنان افغانستان اختصاص داده است. طبق اعلامیه این اداره، این بودجه از طریق سازمان ملل متحد (زنان سازمان ملل متحد) برنامه‌ریزی و اجرا خواهد شد.

اداره توسعه بین‌المللی امریکا در اعلامیه‌ای گفته است که ۸۰ میلیون دالر را برای بهبود امنیت غذایی افغان‌های آسیب‌پذیر اختصاص داده و این بودجه نیز از سوی اداره خوراکه و زراعت سازمان ملل در افغانستان به مصرف خواهد رسید.

در این اعلامیه آمده است که اداره توسعه بین‌المللی امریکا و صندوق کودکان سازمان ملل متحد (یونیسف) توافقنامه‌ای ۴۰ میلیون دالری را برای افزایش حمایت بین‌المللی از کودکان افغان به ویژه دختران نوجوان امضا کرده‌اند.

به گفته این سازمان، پس از مسدود شدن مکاتب دخترانه توسط طالبان، این توافقنامه جدیدترین سهم ایالات متحده امریکا در بخش‌های معارف افغانستان است. طبق این توافقنامه، یونسیف صدها هزار خانواده آسیب‌پذیر افغان را کمک خواهد کرد تا فرزندان آنها به دلیل بحران اقتصادی از آموزش محروم نشوند.

در جریان یک سال گذشته، طالبان مکاتب دخترانه بالاتر از دوره متوسطه را بستند، زنان را از ادارات دولتی اخراج کردند و با اعمال مقررات سخت‌گیرانه زنان را از عرصه‌های عمومی حذف کردند.

در پی خروج آشفته امریکا از افغانستان که منجر به سقوط دولت افغانستان و تسلط طالبان شد، شمار زیادی از مقامات پیشین امریکا و نیز فعالان حقوق بشر، ایالات متحده را مقصر وضعیت بحران جاری در افغانستان می‌دانند.

سیما سمر در مصاحبه با خبرگزاری اسوشیتدپرس گفت که از آنچه برای کشورش رخ داده، دلشکسته است و آرزو می‌کند به خانه‌اش برگردد، اما سلطه طالبان باعث شده او به این آرزوی خود نرسد.

خانم سمر گفت: «فکر می‌کنم این سالگرد غم‌انگیزی برای اکثر مردم کشورم به‌ویژه برای زنانی است که غذای کافی ندارند و نمی‌دانند فردا چه در انتظارشان است.»

او کنفرانس خبری طالبان را چند روز پس از به قدرت رسیدن این گروه به یاد می‌آورد که در آن بر عذرخواهی مردم تاکیده شده بود. طالبان در این کنفرانس خبری گفتند اگر مردم به خاطر اقدامات گذشته عذرخواهی کنند، بخشیده می‌شوند.

او می‌گوید: «من برای مردم مکتب، شفاخانه و کلینیک ساختم، و به خاطر این کارها باید از طالبان معذرت بخواهم؟ من که تلاش کردم جلو شکنجه طالبان را بگیرم، علیه اعدام به شمول اعدام رهبران طالبان ایستاد شدم و دادخواهی کردم، باید معذرت بخواهم؟»

او می‌گوید که نباید به خاطر کارهای حقوق بشری‌اش مجازات شود و هرگز از طالبان عذرخواهی هم نمی‌کند.

خانم سمر در این مصاحبه دولت و رهبری حکومت پیشین افغانستان، به ویژه اشرف غنی را مسئول سقوط کشور به دست طالبان می‌داند، اما افغان‌ها را نیز مقصر می‌داند زیرا به گفته او «ما بسیار متفرق بودیم».

رئیس سابق کمیسیون حقوق بشر افغانستان از جامعه بین‌المللی می‌خواهد که تنها در قسمت آموزش دختران بر طالبان فشار وارد نکرده بلکه بر اهمیت آموزش برای پسران جوان نیز تاکید کند.

او گفت که پسران جوان در صورت بی‌بهره ماندن از آموزش و شغل در معرض خطر درگیر شدن در تولید تریاک، قاچاق اسلحه و خشونت قرار خواهند گرفت.

خانم سمر گفت که امیدوار است در مورد جنایات جنگی و جنایات علیه بشریت در افغانستان نیز اقدامی صورت گیرد. او تاکید کرد: «در غیر این صورت، ما فرهنگ معافیت از مجازات را در همه جا احساس می‌کنیم.»

حدود ۴۰ زن روز شنبه، ۲۲ اسد و در آستانه سالگرد تسلط طالبان بر افغانستان، تظاهرات کردند و شعار «نان، کار، آزادی» سردادند. افراد طالبان با شلیک‌های هوایی، تجمع زنان را متفرق کردند.

گاردین به نقل از خبرگزاری فرانسه می‌نویسد که برخی از زنان معترض پس از متفرق شدن به دکان‌های مجاور وزارت معارف پناه بردند اما افراد طالبان آنان را تعقیب کرده و با قنداق تفنگ‌ مورد ضرب و شتم قرار دادند.

زنان معترض همچنین شعار دادند که «۱۵ آگست روز سیاه است» و خواستار حق کار و مشارکت سیاسی شدند.

ژولیا پارسی، یکی از سازمان‌دهندگان این راهپیمایی گفت: «متاسفانه استخبارات طالبان آمدند و تیراندازی هوایی کردند. آنها دختران را متفرق، بنرهای ما را پاره و تلفن‌های همراه بسیاری از دختران را مصادره کردند.»

مونسه مبارز، یکی دیگر از زنان معترض می‌گوید که به مبارزه‌اش برای حقوق زنان ادامه می‌دهد.

او گفت: «ممکن نیست که طالبان این صدا را خاموش کنند. ما از خانه‌های خود اعتراض خواهیم کرد.»

خبرگزاری فرانسه گزارش می‌دهد که برخی از خبرنگارانی که این تظاهرات را پوشش می‌دادند، نیز توسط افراد طالبان مورد ضرب و شتم قرار گرفتند.

در همین حال، شماری از خبرنگاران گزارش دادند که افراد طالبان محمد فاروق عمری، خبرنگاری را که برای پوشش اعتراض زنان به محل آمده بود، لت و کوب کرده‌اند. تصاویری که از آقای عمری در رسانه‌های اجتماعی منتشر شده نشان می‌دهد که او از ناحیه‌ی پا آسیب دیده‌ است.

طالبان پیش از این شماری از زنان معترض را بازداشت و شکنجه کرده بودند. در ماه‌های نخست به قدرت رسیدن طالبان، زنان معترض بارها به جاده‌ها برآمدند و در برابر محدودیت‌های وضع شده از سوی این گروه اعتراض کردند. اما طالبان آنان را بازداشت و خانواده‌های شان را تهدید به مرگ کردند.