طنز سیاسی؛ شیطان از افغانستان استعفا کرد

Please take my hot hellos Mr. Blinkin,

Fix one year passed from your dark-faceness. In this one year we understand that you Americans are not two rupee’s people. Once your donkey passes the bridge, you don’t take jump on others.

از قدیم میگفتن که دنیا را آب بگیره مرغابی ره تا بند پایش. ما را به غم طالب ماندین خودتان ولا اگه چرت‌تان خراب باشد. گمش کن. بسیار اعصابم سرتان خراب اس. ما می‌گفتیم طالب آدم نشده، می گفتین نی تغییر کرده. دیدین که خلیلزاد شما را تا لب آب برد و تشنه پس آورد؟

From the old it says that if the world take water the duck is only to his ankle. You left it to the sorrow of Talib and your nap is not destroyed. Lose it. My nerve is very damaged on you. We told you that Talib has not turned to Adam, you said no they changed. You see that Khalilzad took you to the water and bring you back thirsty?

لطفاً از خر شیطان پایین شوین و بیایین ای گندگی‌تانه جمع کنین که دل ما را از زندگی سیاه کده. به سرتان قسم که اینا جو دو خره تقسیم کده نمیتانن، باز شما یک کشوره بدست ای دیوانه‌ها دادین. اگه هیچ کار دیگه کده نمی‌تانین حداقل همی تانک‌هایتانه از پیش‌شان بگیرین. باز می‌بینین که از پوست ای مردم قراقل می‌سازیم یا نه.

Please come down from Satan’s donkey and collect your rubbish because it has darkened our heart. Swear on your head that these people cannot divide barely of two donkeys, but you gave one country to the hands of these foolish people. If you cannot do anything else come and take your tanks from them. Then you see how we make Karzai hat from their skin or not.

کاش نامه مره مردم اوکراین بخوانن و بفهمن که سر شما مردم نباید حساب کنن. از سرنی‌چی چی میره؟ یک پف. جنگ را در میتین و خودتان پا به فرار می‌گذارین.

I wish the people of Ukraine read my letter and understand to not count on your head. What goes from a flutist? Only one blow. You fire the war and put your foot on the escape yourself.

منتظر جوابت هستم لالا

Ghulam Poison-eater

در این مصاحبه برای ما ثابت شد که تمام معاملات پنهانی با طالبان کار خلیلزاد بوده؛ تمام بی‌کفایتی سیاسی کار داکتر عبدالله بوده؛ تمام فساد را کرزی و تیمش کرده؛ تمام بی‌درایتی و بی‌کفایتی در مدیریت نیروهای امنیتی کار مجاهدین بوده؛ همه مقرری‌های فراقانونی کار آمریکا بوده و تمام دور زدن‌های قانون اساسی کار زرافه باغ‌وحش کابل بوده است.

ثابت شد که اعطای قراردادها به شرکت‌های لبنانی مربوط به برادر بی‌بی‌گل کار رمضان بشردوست بوده؛ زمین در جاده میدان‌هوایی کابل را جنرال قذافی به نرخ کاه به شرکت الکوزی داده بود و هزاران هزار جنگجوی طالب را عبدالرزاق وحیدی از زندان آزاد کرده بود.

این نیز ثابت شد که در هفت سال حکومت اشرف‌ غنی، با وجود اینکه هیچ کمک مالی از خارج نمی‌رسید، او توانسته بیشترین پروژه‌های نوسازی و بازسازی را در مناطق مرکزی اجرا کند. وی موفق شده، به جز «پکتیای بزرگ» و «ننگرهار بزرگ» که برایشان گفته شده بود صبر کنید، در تمام ولایات دیگر اقتصاد و امنیت را از خاک به افلاک ببرد. وی توانست شمال و غرب را به مسیر ترانزیت تجارت جهانی تبدیل کند. اشرف غن همچنین توانست بودجه کشور را از صادرات جلغوزه و گنده‌بغل که از طریق دهلیزهای هوایی به اروپا فرستاده می‌شد، تامین کند.

با وجود این‌ها، می‌بینم که مردم افغانستان راضی نیستند و هنوز تیر کین بلغم‌دار در دهان دارند و دنبال عکس آقای غنی می‌گردند. این نشان می‌دهد که مردم افغانستان ناسپاس هستند و قدر خدمتگار وطن را نمی‌دانند. حتی جوانان و زنانی که آقای غنی را تنها گذاشتند و برخلاف مردم اوکراین ازش حمایت لازم را نکردند حالا وی را مقصر وضعیت فعلی می‌دانند. این یعنی اوج سقوط اخلاقی زنان و جوانان.

خوب، جوانان که خام هستند. زنان که ظرفیت لازم برای قدردانی را ندارند و از آن‌ها نباید گله کرد. گوسفندان که زور خود را زدند تا جناب متفکر را دو بار رئیس‌جمهور بسازند و ساختند. تنها کسانی که کاری نکردند و دست روی دست نشستند ما مردان بودیم. اکنون بر ما مردان غیور است تا با دسته گلی خدمت آقای غنی برویم و ازش پوزش بخواهیم، کفش‌هایش را برگردانیم و ازش تقاضا کنیم به وطن برگردد و فصل ناتمام امان‌الله خان را تمام کند. بر ماست که یک اردوی ملی ۳۰۰ هزاری بسازیم و چهل - پنجاه هزار کشته بدهیم تا آقایان غنی، اتمر، محب و فضلی برگردند و به کارهای باقی‌مانده‌شان برسند. بر ماست تا خلیلزاد و کرزی و داکتر عبدالله و هر کس دیگر که مخالف سیاست‌های «ملی» آقای غنی هست را از میان برداریم و بگذاریم ایشان بدون مزاحمت حکومت کند.

اگر این کار را نکنیم به زودی پشیمان خواهیم شد، زیرا کشورهای دیگر که اشرف غنی دارند با سرعت نور پیشرفت می‌کنند. به گفته آقای رید چلی پاودر، استاد دانشگاه یورک، نبود هر ساعت اشرف غنی در یک کشور به اندازه دو سال به پیشرفت و توسعه کشور ضربه می‌زند. و ما چه بدبختیم که یک سال می‌شود اشرف غنی نداریم.

هی تف بر ما.

یزید از لحاظ چهره شباهت زیادی به پدرش داشت. عربی می‌دانست و اگر گاهی مجبور می‌شد قرآن بخواند آن را درست می‌خواند.
سراج‌الدین شباهت کمی به پدرش دارد و عربی نمی‌داند. گاهی که مجبور می‌شود قرآن بخواند آیات را به میل خود تغییر می‌‌دهد.

یزید مخالف آموزش دختران نبود. با زنان معترض برخورد محترمانه داشت.
سراج‌الدین مخالف آموزش دختران است و رفتارش با زنان معترض بی‌رحمانه و غیرانسانی است.

عبدالرحمان بن ابوبکر، عبدالله بن عمر و عبدالله بن عباس کسانی بودند که با یزید بیعت کردند. هیچ یک از این افراد متهم به فساد اداری نبودند.
کمال ناصر اصولی، فاروق وردک، صدیق چکری و همه کسانی که پرونده فساد اداری دارند با سراج‌الدین بیعت کرده‌اند.

یزید هیچ کسی را برای انتحاری نفرستاد و خودش نیز از ترس کشته شدن به غاری پناه نبرد.
سراج‌الدین حداقل هزار نفر را به کام مرگ فرستاده ولی خودش از ترس مرگ به غار پناه برده است.

یزید در سیاه‌ترین کارنامه عمر خود باعث کشته‌شدن هفتاد و دو نفر شد که از آن جمله یکش کودک بود.
سراج‌الدین فقط در یک انفجار که در ساحه سبز کابل اتفاق افتاد بیش از ۹۰ نفر را کشت و ۴۰۰ نفر را زخمی کرد. او صدها کودک را سر به نیست کرده است.

یزید مستقلانه عمل می‌کرد و سلطنت‌های دیگر از خلافت‌اش چشم می‌زدند.
سراج‌الدین کشورش را در اختیار کشور همسایه گذاشته است و استقلال عمل ندارد.

پ.ن. مطمئن هستم روان یزید از این مقایسه شدیداً ناراحت شده و احتمالاً افسردگی خواهد گرفت اما چه می‌توان کرد؟ فعلاً گزینه بهتر برای مقایسه نداشتم.

در خبرنامه این وزارت آمده است که اعضای قطعه صفر از مهارت‌های خاص نظامی همچون راه رفتن بر دو پا، خوردن غذاهای پخته‌شده بر روی آتش، تکلم با دهان، استفاده از ابزار مدرن کشتار غیرنظامیان و تفکیک گیاهان خوردنی از گیاهان هرز، مخصوصاً پلاستیک، بهره‌مند اند.

به گفته این وزارت نیروهای قطعه صفر طالبان آموزش‌های کماندویی دیده‌اند و می‌توانند تا یک ماه گرسنه بمانند و از علف کوهی، مال مردم، مالیه کراچی‌وان‌ه، معاش معلمان و حق‌الزحمه آدم‌ربایی تغذیه کنند. این نیروها با طبیعت هماهنگ هستند، از تولیدات صنعتی مانند صابون، عطر، سلمانی و مسواک استفاده نمی‌کنند و با حشراتی که به مَسکن نیاز داند، به‌گونه مسالمت‌آمیز زندگی می‌کنند.

لباس نیروهای قطعه صفر توسط شرکت مانکی‌ویر کشور بلجیم طراحی شده است. این لباس چرک‌بردار از شش متر تکه ضدآب ساخته شده تا باران نتواند از آن عبور کند و به عرق‌ باقی‌مانده از دو سال پیش بر روی لباس، آسیب برساند. پیراهن این یونیفرم به لحاظ بلندی از شانه شروع تا چهار انگشت زیر زانو می‌رسد، دو آستین دارد و سوراخ بزرگی به‌صورت ماهرانه در بالای آن گذاشته شده تا کماندوها بتوانند سرشان را از آن بیرون کنند. این یونیفرم نظامی تنبان ندارد.

شرکت مانکی‌ویر در توصیف یونیفرم نظامی قطعه صفر نوشته است که این لباس مطابق با نیازهای کماندوهای طالب و آب و هوای افغانستان طراحی شده است. مثلاً جوراب از جمع پوشیدنی‌ها حذف شده تا کماندوها بتوانند راحت‌تر نفس بکشند و سریع‌تر فکر کنند.

مولوی یعقوب، وزیر دفاع طالبان گفته است که از این نیروها به‌زودی برای مهار شورشیان دختر که می‌خواهند به مکتب بروند و تروریست‌های زن که می‌خواهند بیرون از خانه کار کنند و درآمد داشته باشند استفاده خواهد شد. او گفته است که هم‌اکنون تعداد این نیروها به شش‌ها تن می‌رسد اما اگر دفتر سازمان ملل کمک‌های نقدی خود هفته‌وار خود را ادامه دهد طالبان می‌تواند تا سال آینده تولید این کماندوها را به ابعاد صنعتی گسترش دهند و برای عملیات‌های ویژه تروریستی به کشورهای منطقه و جهان صادر کنند.

قضیه اینطور است که همان بیست سال پیش وقتی آمریکایی‌ها به افغانستان آمدند این کشور دچار کولرای مزمن بود. روز سه بار طالب و خون قی می‌کرد. یکبار هم که در سال ۲۰۰۱ روی لباس آمریکا ریخت و این کشور را مجبور کرد تا برای علاج ما دست به کار شود.

مشکل آمریکا اما این بود که داکتری را که برای تداوی کولرای افغانستان فرستاد خودش کولرازاد بود. او با نسخه پیچکاری Karzaiciline، تابلیت‌های دوستوموفین، عبدالدوپامین و اشرفیسترون و کریم پنج فیصد خلیلول به کمک آمد و تا توانست بدن ما را از دواهای تقلبی اتاماماید نورولجین، اومرداوودزاین و انیف اتمروس پر کرد. وقتی هم حساسیت نشان دادیم و خواستیم این‌ها را قی کنیم در حلق ما دالروکسوسلین فرو کرد و بندش موقت بوجود آورد.

بیست سال آزگار نگذاشت قی کنیم. اسهال اما بودیم. آنچه را از بالا فرو می‌بردیم از راه دامن به شکل برادران ناراضی و مخالفین سیاسی بیرون می‌دادیم. برای اینکه کسی متوجه اسهال ما نشود داکتر کولرازاد دامن روی دامن می‌پوشاند و محیط را اسپری خوشبو می‌زد. اینگونه می‌خواست اسهال اسفناک ما را نه علاج، که پنهان کند.

پس از دو دهه بالاخره آمریکا پی‌برد که آنچه را به ما چپانده به سیستم ما نمی‌خواند. روزی دالروکسوسلین را از حلق ما بیرون آورد و همه آنچه را خورده بودیم خارج کردیم. اسهال ما نیز شدیدتر شد و آنچه را تا حال زیر دامن پنهان کرده بودیم بیرون ریخت. رسماً حال جهان را بد کردیم.

تنها خوبی‌اش این است که بقیه اگر به «اسهالات و استفراغات» گرفتار شوند می‌شرمند و به داکتر خوبتر مراجعه می‌کنند. ما اما خودمان را به داکتر باجوا که نصف قبرستان را قبر مریضان او گرفته سپرده‌ایم و با کمال افتخار اسم کشور خود را (ااا) یا امارت اسهالات و استفراغات گذاشته‌ایم. به جای اینکه از مریضی رنج ببریم، آن را مایه مباهات و افتخار ساخته‌ایم. اسپند هم دود می‌کنیم که چشم نخوریم.

تا باد چنین بادا!