منابع به افغانستان اینترنشنال: طالبان در ولایت قندوز هم بازرسی خانه‌به‌خانه را آغاز کردند

پس از تسلط طالبان بر افغانستان، هزاران افغان به امارات متحده عربی منتقل شدند تا پس از بررسی‌های لازم در کشوری ثالث پناهنده شوند.

با گذشت یکسال شمار زیادی از آنان همچنان در کمپ‌های موقت ابوظبی بسر می‌برند.

در ماه‌های گذشته این پناهجویان بارها تظاهرات اعتراض‌آمیز برگزار کردند و از امریکا و کشورهای دیگر خواهان انتقال به کشوری دیگر شدند.

معترضان از بی‌سرنوشتی شکایت دارند و مدعی هستند که شرایط زندگی در ابوظبی مانند زندان است.

با گسترش اعتراض‌ها، نمایندگان سفارت امریکا در امارات متحده عربی از این پناهجویان دیدار کرد، اما به صراحت گفت قرار نیست همه به ایالات متحده منتقل شوند و جدول زمانی خاصی هم برای دیگران وجود ندارد.

هویت پناهجویی که امروز اقدام به خودکشی کرده، هنوز اعلام نشده است.

فوزیه کوفی، ناهید فرید، مریم صافی، اصیلا وردک، صوفیا رامیار و انیسه شهید از کسانی هستند که گاردین از آن‌ها به نام گروه شش نفره نام برده.

این زنان چندی قبل هم یک نشست جانبی سازمان ملل در روز پنجشنبه، ۲۹ میزان سخنرانی کردند. آنان دعوت شده بودند تا نمایندگان کشورهای مختلف به خواست‌ها و پیشنهادات‌شان گوش دهند.

گاردین نوشته است هرچند بازگشت طالبان به قدرت در سال گذشته باعث مهاجرت سیاستمداران، دانشگاهیان و روزنامه‌نگاران شد، اما برای گروه کوچکی از زنان افغان، کار اداره کشور حتی در تبعید متوقف نشده است.

فوزیه کوفی، نماینده سابق پارلمان افغانستان به گاردین گفته طالبان نمی‌دانند چگونه حکومت کنند و مردم نیز آسیب می‌رسانند.

خانم کوفی با بیان اینکه باورم بر این است که طالبان خیلی دوام نمی‌آورند گفته نگران آسیبی است که طالبان بر بافت اجتماعی و سیاسی افغانستان وارد می‌کنند.

سارا داگلاس می‌گوید بدون تلاش این زنان و سایرین این احتمال وجود دارد که مسائل افغانستان به حاشیه رانده شود.

ناهید فرید یکی از اعضای این گروه شش نفره گفته است من تمام امیدم را پس از تسلط طالبان از دست داده بودم. اما تماشای راهپیمایی زنان و جوانان افغان در کابل، هرات، مزارشریف و جلال آباد که خواستار حقوق خود بودند، به من قدرت داد تا دوباره حمایت خود را آغاز کنم.

خانم امیری در مصاحبه با روزنامه سعودی گزت از کشورهای اسلامی خواست تا با طالبان تعامل کنند و با چالش کشیدن طرز فکر طالبان افغان‌ها را متعهد بسازند کنند تا به روایت‌های طالبانی نی بگویند.

نماینده ویژه امریکا در امور زنان افغانستان تاکید داشت که نهادهایی مانند شورای همکاری خلیج فارس و سازمان همکاری اسلامی می‌توانند به مردم أفغانستان نشان دهند که آنها رها نشده‌اند و برادران و خواهرانشان در جهان اسلام در کنار آنها بوده و از حقوق آنها در چارچوب اسلام دفاع می‌کنند.

نماینده ایالات متحده از کمک ۳۰میلیون دالری عربستان سعودی به صندوق امانتی بشردوستانه افغانستان که سازمان همکاری اسلامی و بانک توسعه اسلامی تأسیس کرده‌اند، قدردانی کرد.

خانم امیری وضعیت حقوق بشر را یک سال پس از تسلط طالبان بسیار بدتر خواند و آن را «یک تراژدی بزرگ» توصیف کرد.

او گفت که از ۳ حمل امسال بدین سو حداقل ۱۶ فرمان برای محدود کردن حقوق زنان و دختران و اعمال سایر تدابیر قهقرایی فزاینده در مورد نحوه پوشش و آزادی‌های اجتماعی آنها صادر شده است.

نماینده ویژه امریکا در امور زنان افغانستان افزود: «زنان احساس می کنند که در زندان افتاده اند. آنها امید خود را از این که ممکن است در آینده به آن‌ها و ظرفیتشان برای کمک به کشورشان عاملیت داده شود، از دست داده‌اند.»

او با اشاره به دودستگی طالبان بر سر موضوع آموزش دختران گفت که طالبان در درون خود حتا حاضر نیستند به طالبانی که دیدگاه متفاوتی دارند اجازه بدهند که تفاوت دیدگاهشان را در سیاست خود منعکس کنند.

وی در مورد تحریم های آمریکا علیه طالبان گفت که این فقط آمریکا نیست که تحریم ها را علیه طالبان اعمال می کند. سازمان ملل نیز تحریم هایی را اعمال کرده است. به گفته او این تحریم‌ها ناشی از اقدامات خود طالبان است که تاکنون انجام داده‌اند.

او در ادامه گفت که مساله افغانستان به دلیل این که فقط جنبه خیریه و انسانی ندارد و منافع استراتژیک کشورها به آن مربوط است باید در اولویت قرار بگیرد.

به باور خانم امیری با توجه به شدت گیری بحران انسانی و افراطی‌گری در افغانستان این کشور به یک تهدید امنیتی برای بقیه جهان تبدیل خواهد شد.

وی تاکید کرد که مشکلات افغانستان تنها برای این کشور باقی نخواهد ماند و تشدید بحران در افغانستان مشکلاتی را که جهان در حال حاضر با آن روبه روست را پیچیده‌تر خواهد کرد.

تبدیل سرمایه به رمز ارز این امکان را به متقاضیان می‌دهد که به دور از تحریم های اعمال شده بر طالبان سرمایه خود را در خارج از مرزهای افغانستان نگهداری کرده و از دسترس طالبان حفظ کنند.

بلومبرگ می‌نویسد که مطابق با گزارشی که سال گذشته توسط شرکت تحقیقاتی منتشر شد، افغانستان را به عنوان یکی از ۲۰ کشور برتر جهان از نظر پذیرش رمز ارز رتبه‌بندی کرد.

در حالی که کشورهایی مانند سنگاپور و ایالات متحده در پی سقوط بازاری که حدود ۲ تریلیون دلار ثروت را از بین برد و چندین شرکت برجسته را به ورشکستگی کشاند، این دو کشور تنها مقررات ارزهای دیجیتال را تشدید کردند.

در این بین ممنوعیت کلی تجارت رمزارز اقدام بسیار نادری است.

طالبان نیز اکنون مانند چین که در سپتمبر سال گذشته تمام تراکنش‌های رمزارز را غیرقانونی اعلام کرد تجارت رمزارز را کاملا ممنوع اعلام کرده است. طالبان ارزهای دیجیتالی را جعلی و کلاه‌برداری خوانده‌اند.

سید شاه سعادت، رئیس تحقیقات جنایی در فرماندهی پلیس در هرات گفت: «بانک مرکزی به ما دستور داد تا همه صرافان، افراد و تاجران را از تجارت ارزهای دیجیتال متقلبانه مانند آنچه که معمولاً بیت کوین نامیده می‌شود، متوقف کنیم.»

به گفته او ۱۳ نفر دستگیر شدند که بیشتر آنها به قید وثیقه آزاد شدند.

در حال حاضر بیش از ۲۰ تجارت مرتبط با رمزنگاری در هرات، سومین شهر بزرگ افغانستان بسته شده‌اند.

طالبان در ماه فبروی گفت این موضوع را که آیا رمزارزهای دیجیتالی می‌توانند تحت رویه‌های مالی اسلامی مجاز باشند یا خیر، مورد بررسی قرار خواهند داد.

به نظر می‌رسد که طالبان در این مدت زمان در حال بررسی همه گزینه‌ها برای احیای اقتصاد فروپاشیده افغانستان به دنبال خروج نیروهای ایالات متحده از افغانستان بودند و پس از این که دیدند تجارت دیجیتالی کالاهای ارزی سودی برایشان ندارد آن را ممنوع کردند.

برخی از علمای دینی قبلا پیش‌بینی کرده بودند که طالبان استفاده از رمزارز را ممنوع می‌کنند زیرا تجارت آن که دارای عناصر شرط‌بندی و عدم اطمینان است در برداشت اسلامی مورد نظر طالبان «حرام» پنداشته می‌شود.

با این حال، سایر کشورهای با اکثریت مسلمان رویکرد ملایم تری در قبال تجارت سرمایه به روش دیجیتالی اتخاذ کرده‌اند.

در این بین امارات متحده عربی به تجارت کریپتو در منطقه آزاد دبی اجازه می‌دهد و به همین صورت بحرین از سال ۲۰۱۹ سیاست‌هایی را برای پشتیبانی از دارایی‌های دیجیتال اتخاذ کرده است.

این سناتور در تحلیلی که در فاکس‌نیوز منتشر شده، سیاست جو بایدن، رئیس جمهور امریکا در قبال افغانستان را "شکست" نامیده و گفته آنچه در آگست سال گذشته اتفاق افتاد یک تراژدی بود.

برگرفته از تحلیل تام کاتن:

در اوایل ماه جاری، ایالات متحده از کشته شدن ایمن ظواهری، رهبر تروریستی القاعده خبر داد. این یک خبر خوشایند برای همه آمریکایی‌ها بود. سرانجام، یکی از آخرین عوامل توطئه‌ یازده سپتامبر به عدالتی که شایسته آن بود رسید.

اما حمله به ظواهری در جایی که رخ داده قابل توجه است: کابل، افغانستان. هنوز یک سال از عقب نشینی فاجعه بار جو بایدن از افغانستان نمی‌گذرد، پایتخت و بزرگترین شهر این کشور در حال حاضر پناهگاه برخی از بدنام ترین تروریست ها و دشمنان آمریکا است.

بدتر از همه، ظاهرا ظواهری در خانه‌ای که متعلق به دستیار سراج‌الدین حقانی، رهبر طالبان بود، پنهان شده بود. این نقض مستقیم تعهد طالبان به عنوان شرط عقب نشینی امریکا بود که به تروریست‌ها پناه نخواهد داد.

طالبان از ما سرپیچی می‌کند، زیرا یک سال پیش ضعف بایدن را از نزدیک دیدند. در حالیکه در سالگرد عقب نشینی بایدن از افغانستان هستیم، شایسته است که برخی رویدادهای فاجعه بار را به خاطر بسپاریم.

از زمانی که بایدن عقب نشینی ما را در آپریل ۲۰۲۱ اعلام کرد، من با نگرانی فزاینده حرکت طالبان را مشاهده کرده بودم. وقتی او در اوایل جولای گفت که تسلط طالبان "بسیار بعید" است، من چندان مطمئن نبودم. ما پایگاه هوایی بگرام را رها کرده بودیم، پشتیبانی هوایی از ارتش افغانستان را کاهش داده بودیم و بسیاری را از نیروی هوایی افغانستان خارج کرده بودیم. در اوایل ماه آگست من از طریق گزارش‌های استخباراتی و تجربیات خود می‌دانستم که طالبان در حال تصرف سرزمینی است که برای دو دهه در اختیار نداشت.

در شش آگست طالبان اولین ولایت را تصرف کردند و پس از آن هر روز شهرهای بیشتری را تصرف کردند. بایدن اصرار داشت که «من از تصمیم خود پشیمان نیستم.»

در ۱۵ آگست خبر سقوط کابل و فرار اشرف غنی، رئیس جمهور افغانستان از کشور منتشر شد.

همان‌ موقع من متوجه اشتباهات رئیس‌جمهور[جو بایدن] شدم. مانند بسیاری دیگر از کهنه سربازان جنگ در افغانستان، من از مدیریت نادرست رئیس جمهور با بحران وحشت زده شدم. عقب نشینی بیکفایت بایدن به یک شکست تبدیل شده بود، آمریکا را تحقیر میکرد و فداکاریهای سربازان ما را به باد می‌داد. من به عواقب قدرت و اعتبار امریکا فکر کردم. پایان بسیار بدتر از آن چیزی بود که می‌ترسیدم.

در آن زمان مسابقه با زمان بود. جنگجویان طالبان در خیابان‌ها پرسه می‌زدند، غیرنظامیان را می‌زدند و خانه به خانه امریکایی‌ها و دوستان افغان ما را جستجو می‌کردند. دولت بایدن آنقدر بی‌خبر بود که نمی‌دانستیم چقدر وقت داریم. یک بحران گروگان‌گیری بالقوه در برابر چشمان ما رخ می‌داد.

برای هر فرد نجات یافته، داستان‌های تراژدی زیادی وجود دارد. آخرین روزهای امریکا در افغانستان صحنه‌های هرج و مرج، سردرگمی، وحشت و مرگ بود. همه به یاد دارند که افغان‌ها در میدان هوایی کابل چه کردند و جان خود را از دست می‌دادند.

جنایتکاران طالبان شهروندان را در خیابان‌ها شلاق و کتک می‌زدند. مادران و پدران ناامید، نوزادان خود را از روی سیم خاردار دروازه میدان هوایی عبور می‌دادند، زیرا می‌دانستند که ممکن است دیگر آنها را نبینند.

طالبان ده‌ها مترجم و دیگر متحدان وفادار خود را برای قتل‌های انتقام جویانه هدف قرار دادند.

در ۲۶ آگست، چهار روز قبل از بلند شدن آخرین هواپیمای امریکایی از کابل، بدترین ضربه وارد شد. یک تروریست داعشی به جمعیت بیرون شلوغ میدان هوایی نفوذ کرد و یک جلیقه انتحاری را منفجر کرد و سیزده تن از نیروهای شجاع ما و صدوهفتاد غیرنظامی را کشت.

این مرگبارترین روز برای سربازان امریکایی در افغانستان در یک دهه گذشته و نشانه‌ای غم‌انگیز از مبارزات ۲۰ ساله ما در آن کشور بود.

شکست بایدن در افغانستان فقط برای کسانی که از دست دادیم، خانواده‌هایشان و کسانی که پشت سر گذاشتیم یک تراژدی نبود، این یک فاجعه استراتژیک درجه اول بود.

حادثه ظواهری به دلیل ضعف بایدن در افغانستان، دلیل بیشتری بر این است که جهان مکان خطرناک‌تری است.

چین در حال شلیک به اقیانوسی در نزدیک تایوان است تا ما را بترساند. روسیه یک جنگ تهاجمی را علیه اوکراین به راه انداخت و اکنون تهدید می‌کند که در زمستان امسال انرژی اروپا را قطع خواهد کرد. تئوکرات‌های متعصب در تهران نیز اکنون بیش از هر زمان دیگری به دستیابی به سلاح هسته‌ای نزدیک شده‌اند. دوست و دشمن به طور یکسان معتقدند که ایالات متحده از متحدان خود محافظت نخواهد کرد و اراده‌ای برای شکست دادن دشمنان خود ندارد.