رئیس‌جمهور فرانسه سرکوب معترضان ایرانی را محکوم کرد

درگیری بین ارمنستان و آذربایجان بر سر قره باغ در سال ۱۹۸۸ آغاز شد و پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی به یک جنگ تمام عیار تبدیل شد.

در سال ۱۹۹۴ توافقنامه آتش بس بین طرفین حاصل شد، اما روند صلح که مسئولیت آن برعهده گروه تماس مینسک سازمان امنیت و همکاری اروپا بود به نتیجه‌ای نرسید.

با این حال در نوامبر سال ۲۰۲۰، روسای جمهور ارمنستان و آذربایجان توافقنامه‌ای را برای حل و فصل مناقشه امضا کردند.

رئیس جمهور آذربایجان مدعی است که بسیاری از نظامیان این کشور در جنگ با ارمنستان ناپدید و کشته شده‌اند.

او در سخنرانی روز پنجشنبه در نشست سیکا تاکید کرد: «ارمنستان باید اطلاعات مربوط به سرنوشت افراد ناپدید شده و مکان دقیق گورهای دسته‌جمعی را در اختیار آذربایجان قرار دهد. ما تقریبا دو سال است که این اطلاعات را می‌خواهیم.»

این حادثه یکی از مرگبارترین حملات انفجاری در چند ماه اخیر علیه نیروهای دولتی سوریه است.

دیده‌بان حقوق بشر سوریه گزارش داده است که در این حمله ۱۷ سرباز کشته ‌شده‌اند.

در نتیجه یک دهه درگیری‌های چند جبهه‌ای در سوریه صدها هزار تن کشته شده و چندین میلیون سوری کشور را ترک کرده‌اند.

نیروهای دولتی سوریه توانسته‌اند بیشتر مناطقی را از مخالفان پس بگیرند.

حوادث امنیتی در اطراف دمشق و سایر مناطق سوریه که تحت کنترل دولت است، افزایش یافته است.

خبرگزاری مرکزی کوریای شمالی اعلام کرده است که این آزمایش در جهت "افزایش کارایی و توان رزمی" موشک‌های کروز ارتش برای "عملیات هسته‌ای تاکتیکی" صورت گرفته است.

گفته شده که این دو موشک به مدت ۱۰.۲۳۴ ثانیه پرواز و در فاصله دو هزار کیلومتری به "هدف برخورد کردند."

رسانه‌های دولتی کوریای شمالی نوشته‌اند که کیم جونگ اون تاکید کرده که پرتاب این موشک‌ها هشدار واضح برای "دشمنان" این کشور بوده است.

رهبر کوریای شمالی افزود که کشورش باید به گسترش حوزه عملیاتی نیروهای مسلح راهبردی هسته‌ای ادامه دهد تا در هر زمانی از هر گونه "بحران نظامی و جنگی" قاطعانه جلوگیری کند.

پیشتر خبرگزاری مرکزی کوریای شمالی نوشته بود که اعتراض به آزمایش مشترک نیروهای دریایی کوریای جنوبی و ایالات متحده امریکا، کیم جونگ اون را به سمت آزمایش‌های تاکتیکی هسته‌ای با هدف قرار دادن کوریای جنوبی هدایت کرده است.

به گزارش رویترز، سخنگوی وزارت خارجه امریکا از اظهار نظر در مورد پرتاب موشک‌های اخیر خودداری کرده و گفت «واشنگتن همچنان بر هماهنگی نزدیک با متحدان و شریکان خود برای مقابله با تهدیدات ناشی از کوریای شمالی متمرکز است.»

برای نخستین‌بار یک ناو هواپیمابر امریکایی پس از چهار سال در اوایل ماه جاری وارد کوریای جنوبی شد تا به نمایش قدرت نظامی به سایر کشتی‌های جنگی بپیوندد.

آزمایش مشترک امریکا و کوریای جنوبی، واکنش تند کوریای شمالی را در پی داشته که تاکنون منجر به شلیک چندین موشک از سوی این کشور شده است.

به نقل از رویترز، از مجموع ۱۹۳ کشور عضو مجمع، ۱۴۳ کشور به قطعنامه‌ای‌ رای مثبت دادند که در آن بر حاکمیت، تمامیت ارضی، یکپارچگی و استقلال اوکراین در چارچوب مرزهای شناخته شده بین‌المللی تاکید شده است.

روسیه قبلاً این قطعنامه را در شورای امنیت سازمان ملل وتو کرده بود. این کشور ۴ منطقه اوکراین را پس از برگزاری همه‌پرسی به خاک خود ضمیمه کرد.

سفیر اوکراین در سازمان ملل شعف خود را از نتایج رای‌گیری ابراز کرد و گفت که کشورهای عضو نشان دادند که با تصمیم روسیه موافق نیستند و تسلیم تهدیدهای آن نمی‌شوند.

تنها چهار کشور سوریه، نیکاراگوئه، کوریای شمالی و بلاروس به این قطعنامه رای منفی دادند. بقیه کشورها از جمله چین، رای ممتنع دادند.

این روزنامه‌نگار پاکستانی مذاکرات پنهانی حکومت پاکستان با تحریک طالبان پاکستان را نیز یکی از عوامل جسارت طالبان پاکستان می‌داند. او معتقد است که مذاکرات با طالبان پاکستانی با وساطت طالبان افغانستان هنوز نتیجه‌ای نداده است، زیرا طالبان که اکنون قدرت را در افغانستان در اختیار دارند، در قطع کامل ارتباط‌شان با گروه‌های تروریستی دچار تردید هستند.

دفتر سخنگوی ارتش پاکستان اعتقاد دارد که عاملان حملات اخیر در سوات و ولسوالی‌های اطراف آن از افغانستان برگشته‌ اند. هرچند دره سوات مرز مستقیم با افغانستان ندارد، اما بعضی از مقامات حکومتی استدلال می‌کنند که آن‌ها با عبور از منطقه دیر به سوات آمده‌اند - مسیری که انتقال سلاح از آن به علت حضور گسترده پوسته‌های نظامی ساده نیست.

طاهرخان معتقد است که خود ارتش پاکستان برای نشان دادن حسن نیت به طالبان پاکستان و تشویق آن‌ها برای نشستن به پای میز مذاکره، راه را برای برگشت جنجگویان طالب به سوات باز کرده است.

این نویسنده تظاهرات اخیر در سوات پاکستان را که در آن متعرضین به خاطر حمله به یک موتر مکتب علیه تروریزم و افراط‌گرایی شعار می‌دادند، پیامی به مقامات تصمیم‌گیرنده در امور امنیتی می‌داند. او می‌نویسد که نگرانی مردم تا زمانی کاهش نخواهد یافت که مذاکرات ارتش با تحریک طالبان پاکستان از چشم مردم پوشیده باشد.

در مورد موفقیت طالبان افغانستان در وساطت میان دولت پاکستان و تحریک طالبان پاکستانی، طاهرخان معتقد است که بدلیل گرفتاری طالبان افغانستان در مسائل داخلی، امکان کمی وجود دارد که این میانجیگری نتیجه خاصی داشته باشد.

طاهرخان می‌نویسد که در جریان ملاقاتش با عده‌ای از رهبران طالبان در کابل دریافته است که آنان از این وساطت ناراضی هستند و اختلاف حکومت پاکستان با تحریک طالبان پاکستان را مساله‌ای با ماهیت پیچیده می‌دانند.