بلومبرگ: ارتش پاکستان عملیات نظامی را علیه شاخه‌های طالبان محلی افغان آغاز می‌کند

امیرخان متقی این سخنان را روز چهارشنبه هفتم جدی در یک برنامه آموزشی برای کارمندان وزارت خارجه این گروه گفته است. او در این برنامه کارمندان را بر فراگیری علم و دانش و ارتقای ظرفیت تشویق کرده است.

وزیر خارجه طالبان افزوده است: "طوری که خوراک، لباس و دوا برای جسم انسان ضروری است به همان اندازه علم و دانش برای روح انسان ضروری است."

این درحالی است که طالبان دختران را از آموزش و تحصیل محروم کرده و زنان اجازه ندارند در موسسات غیردولتی کار کنند.

طالبان پس از رسیدن به قدرت، دختران بالاتر از صنف ششم را از رفتن به مکتب محروم کردند. این گروه اخیرا اعلام کرد دانشگاه‌ها، مکاتب و تمامی مرکزهای آموزشی تا امر بعدی به روی دختران بسته است. اقدامی که با واکنش گسترده جامعه جهانی روبه‌رو شده است.

اکثریت کشورهای اسلامی این تصمیم طالبان را خلاف ارزش‌های سلامی خوانده و از طالبان خواسته در مورد ممنوعیت آموزش و کار زنان افغانستان تجدید نظر کند.

شرکت برشنا روز پنجشنبه هشتم جدی، در خبرنامه‌ای به نقل از رئیس اجرایی این شرکت گفته است که پس از بحث تیم فنی مشترک در این مورد، نتیجه آن را با رهبری طالبان در میان خواهد گذاشت.

نمایندگان اتاق بازرگانی چین گفته‌اند آنها در ۱۱ کشور در پروژه‌های برق زغال سنگ کار کرده‌اند و آماده نصب سیستم‌های تولید برق زغال سنگ در هر ولایت افغانستان هستند.

طالبان پس از تسلط بر افغانستان، روی استخراج معادن افغانستان به ویژه زغال سنگ تمرکز کرده است. چین از جمله کشورهای است که پیش از این قرارداد استخراج مس عینک لوگر را گرفته بود اما با گذشت چندین سال هنوز کار عملی این پروژه را آغاز نکرده است.

به گزارش رسانه‌های ایرانی، وزیر خارجه عمان گفته است که این کشور تهران را در امر مبارزه با قاچاق مواد مخدر و دیگر جرایم همکاری می‌کند.

ایران از جمله کشورهای است که روابط نزدیک با گروه طالبان دارد.

رهبران طالبان پیش از رسیدن به قدرت، بارها برای گفتگوها با مقام‌های ایرانی به این کشور سفر کردند.

پس از به قدرت رسیدن طالبان در افغانستان نیز این کشور روابطش را با طالبان گرم نگهداشت و از جمله کشورهای بود که سفارتش در کابل بسته نشد.

پیش از این نیز، بسیاری از کشورهای منطقه و جهان از افزایش فعالیت گروه‌های تروریستی در افغانستان ابراز نگرانی کرده‌اند.

از سوی هم در مدت یک ونیم سال گذشته، بارها افراد طالبان با مرزبانان ایرانی درگیر شده‌اند.

وزیران خارجه این ۱۲ کشور گفته‌اند که این تصمیم "بی‌پروا و خطرناک طالبان" میلیون‌ها شهروند نیازمند کمک را در خطر قرار می‌دهد.

در بیانیه آمده است: "دستور بی‌پروا و خطرناک طالبان که کارمندان زن سازمان‌های غیردولتی داخلی و بین‌المللی را از کار منع کرده، میلیون‌ها شهروند نیازمند کمک‌های بشردوستانه را در معرض خطر قرار می‌دهند."

براساس این بیانیه، زنان هسته مرکزی عملیات کمک‌های بشردوستانه را تشکیل می‌دهند و تا زمانی که آنان در ارایه کمک‌ها سهیم نباشند، نهادهای غیر دولتی نمی‌توانند به آسیب پذیرترین قشر جامعه کمک کنند.

بیانیه افزوده است که طالبان با ادامه "تحقیر حقوق، آزادی‌ها و رفاه مردم افغانستان" به ویژه زنان، بی‌میلی این گروه را در روابط با جامعه جهانی را نشان می‌دهد.

این کشورها هچنین گفته‌اند که از خواست مردم افغانستان برای بازگشت زنان و دختران به کار، دانشگاه و مکتب حمایت می‌کنند.

در بیانیه آمده است که طالبان باید به حقوق سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی زنان افغانستان احترام بگذارند.

دستور اخراج زنان از کار در نهادهای غیر دولتی، واکنش‌های گسترده جهانی را به دنبال داشته است.

اما طالبان تاکنون انعطافی نشان نداده است.

امضاکنندگان بیانیه که مارتین گریفیتس، معاون سرمنشی سازمان ملل یکی از آنها است، از طالبان خواستند تا تصمیم خود را لغو کند.

آنها گفتند: ««بازداشتن زنان از کار های بشردوستانه پیامدهای فوری و خطرناکی برای زندگی تمام افغان ها دارد. از همین حال، برخی از برنامه های خیلی عاجل مهم به علت کمبود کارمندان زن موقتا متوقف شده است.»

در بیانیه آمده است: «ما نمی‌توانیم از محدودیت‌های کاری چشم بپوشیم. ما به برنامه‌های حیاتی خود ادامه می‌دهیم، اما پیش‌بینی می‌کنیم که بسیاری از فعالیت‌ها ما متوقف می‌شود زیرا نمی‌توانیم بدون کارمند زن کمک‌های بشردوستانه را به صورت اصولی توزیع کنیم.»

روز یکشنبه ۴ سازمان بزرگ کمک رسان اعلام کردند که فعالیت‌های خود را به دلیل ممنوعیت کار زنان در این موسسات متوقف کردند. با این حال، طالبان کرده است که اگر سازمان های داخلی و بین المللی این ممنوعیت را نادیده بگیرند، مجوز فعالیت شان در افغانستان را لغو می‌کند.

در بیانیه سازمان ملل آمده است که کار زنان در سازمان‌های غیردولتی زمانی منع می‌شود «که بیش از ۲۸ میلیون نفر در افغانستان برای ادامه حیات خود نیازمند کمک است زیرا این کشور با خطر قحطی، زوال اقتصادی، فقر همه‌جانبه و زمستان بی‌رحم روبرو است.»