طالبان: روز چهارشنبه سه مخفیگاه یک شبکه داعش را که عامل حمله‌های اخیر بود از بین بردیم

مکوپدیا این انتقاد را رد کرد که هندوستان «رفیق نیمه راه» افغانستان بوده و از حکومت آن در برابر طالبان حمایت نکرد. او گفت که هند مایل نیست در برابر تحولات سیاسی عظیم در افغانستان موضع رادیکال در پیش بگیرد.

به گفته سفیر پیشین هند، تغییر رژیم‌ها در سه دهه گذشته در افغانستان بسیار سریع بوده و طالبان نیز دچار این سرنوشت خواهند شد.

مکوپدیا گفت: «طالبان بار قبل پنج سال در قدرت بودند. چه کسی می‌داند که این بار حکمرانی شان در افغانستان چند سال طول بکشد.»

او طالبان را یک رژیم بیگانه با جامعه افغانستان توصیف نمود که با زور تفنگ و حمایت پاکستان حکومت می‌کند.

پاکستان همیشه نسبت به حضور هند در افغانستان حساسیت نشان داده و در سال‌های گذشته خواستار کاهش حضور دیپلوماتیک این کشور در افغانستان بوده است.

گاتم اما اعتقاد دارد که چین و پاکستان افغانستان را وارد یک بازی بزرگ دیگر کرده و از بیجنگ خواست که در «تله افغانستان» نیفتد.

با این حال، او اذعان کرد که چین برای نزدیک شدن به ایران و کشورهای خاورمیانه به نزدیکی به افغانستان نیاز دارد و از این رو مایل است که افغانستان بخشی از پروژه «راه و کمربند»، به خصوص دهلیز اقتصادی چین و پاکستان باشد.

مکوپدیا گفت: «پاکستان می‌خواهد افغانستان را از هند و کشورهای جنوب آسیا دور کرده و آن را به چین نزدیک سازد. چین هم می‌خواهد که با کمک‌های اقتصادی و زیر نظر پاکستان در افغانستان ثبات بیاورد.»

امارات متحده ممنوعیت کار زنان در افغانستان را تقبیح کرده و از شورای امنیت خواسته است که این جلسه را به تاریخ ۱۳ جنوری برگزار کند.

سازمان ملل نیز اعلام کرد که مارتین گریفتس، معاون سرمنشی سازمان ملل در امور کمک‌های بشری در هفته‌های آینده از افغانستان دیدار و در مورد ممنوعیت کار زنان در موسسات خارجی با مقامات طالبان گفتگو خواهد کرد.

نماینده امارات متحده عربی در سازمان ملل ممنوعیت کار زنان را خلاف احکام اسلام دانست و آن را مانعی در برابر ارایه کمک‌های بشری به مردم نیازمند در افغانستان توصیف نمود.

به رغم محکومیت ممنوعیت کار زنان توسط کشورهای اسلامی و نهادهای معتبر مذهبی مانند الازهر، طالبان پافشاری دارند که این اقدام شان مطابق با احکام اسلام و برای «حفظ کرامت» زنان افغانستان است.

سفارت طالبان گفته است که با اتحادیه ترانسپورتی افغان‌ها تماس گرفته است تا جسد این راننده را به وراثانش برساند.

سفارت طالبان نوشت که موضوع این قتل را با وزارت خارجه پاکستان در میان گذاشته است و از حکومت پاکستان خواسته است تا در این مورد تحقیقات و عاملین این قتل را پیدا کند.

طالبان افغان مانند طالبان پاکستانی، به علت انجام حملات انتحاری، بمبگذاری و کشتار بیرحمانه مردم ملکی از سوی کشورهای مختلف به عنوان یک گروه تروریستی شناخته می‌شود. منتقدان مقامات پاکستان را متهم می‌کنند که میان دو گروه تروریستی تمایز قایل می‌شوند.

وزیر خارجه پاکستان اما گفت که این دو گروه تفاوت دارند: «آنچه در کابل اتفاق افتاد همه شاهدش بودیم... تحریک طالبان افغانستان فارغ از این که خوش ما بیاید یا نیاید در آنجا سابقه دارد. تحریک طالبان افغانستان «حقیقت» هست اما تحریک طالبان پاکستان یک فتنه است.»

او گفت که وقتی زندانی‌های طالبان پاکستان از افغانستان آزاد شدند، عمران خان از آن‌ها در پاکستان استقبال کرد.

بلاول بوتو، عمران خان، نخست‌وزیر قبلی پاکستان را متهم کرد که جنگ به پیروزی‌رسیده پاکستان علیه تحریک طالبان پاکستان را به شکست تبدیل کرد و با طالبان پاکستانی روی میز مذاکره نشست. او گفت که اعضای حزب عمران خان به طالبان در خیبر پختونخواه پول می‌دهند.

این فرمانده پیشین گفته است نیروهای ارتش به جنگ علیه طالبان ادامه می‌دادند اما فرمانده ارشد «به من گفت که کل کشور تسلیم می‌شود و وقتی فرمانده تان به شما می‌گوید استعفا دهید، هیچ کاری نمی‌توانید انجام دهید.»

این نظامی پیشین که اکنون با ۱۵۰ سرباز دیگر در مناطق شرقی افغانستان علیه طالبان می‌جنگد می‌گوید وطن و غرورش را از دست داده و تنها یک راه برایش باقی مانده که با سربازانش با طالبان بجنگد و از روستاهای شان دفاع کند.

این فرمانده که تقریباً از زمان حضور امریکا در افغانستان در کنار آنها علیه طالبان جنگیده است به وایس نیوز می‌گوید که فراتر از این، یک رابطه دوستی بین این نیروها و امریکایی‌ها شکل گرفته بود.

اما او می‌گوید که علیرغم وعده‌های بسیاری برای کمک، از سوی امریکایی‌ها به حال خود رها شده است و چند ماه پس از سقوط کشور دیگر پاسخی از سوی آنان دریافت نکرده‌اند.

به گفته این فرمانده نظامی، اکثر افراد او مجروح شده‌اند و او همه دوستانش را در این جنگ تلخ از دست داده‌ و با این وضعیت، بسیاری از نیروهایش مانند او احساس ناامیدی کرده و به این باور رسیده‌اند که از آنها سوء استفاده شده است.

او افزود: «طالبان افغانستان را تصرف نکردند. آنها اگر آن را دارند به خاطر این است که ما کشور به آنها دادیم.»

این مقام پیشین نظامی گفت که تاکنون چندین بار توسط طالبان مورد ضرب و شتم قرار گرفته است.

این فرمانده به وایس گفت:« آنها [طالبان] همه جا ما را تعقیب می‌کنند. ما نمی‌توانیم کار کنیم یا با اقوام تماس بگیریم یا ملاقات کنیم. ما نمی‌توانیم بخوابیم.»

او در شرح وضعیت نبرد و کمبود امکانات و سلاح در برابر طالبان به وایس نیوز گفته است: «دشمن سلاح‌های قوی‌تر از آنان دارد. ما فقط یک مسلسل سنگین بین سه ایست بازرسی داریم.» او می‌افزاید که نیروها در جاهای دورافتاده‌تر حتی کمتر مجهز هستند.

وایس می‌نویسد که بسیاری از نیروهای نظامی پیشین مجبورند تا هویت خود را فاش نکنند و پنهانی زندگی کنند، چرا که آنها کم کم به این باور رسیده‌اند که آنها ترد شده‌اند و هیچ کسی برای کمک به آنها بر نمی‌گردد.

گزارش می‌افزاید که اکنون، شبه‌نظامیان محلی در بسیاری از مناطق شرق افغانستان با بودجه کم و تجهیزات ضعیف سهم بزرگی در جنگ علیه طالبان دارند و صفوف خود را از مردان جامعه محلی می‌گیرند.

یک سرباز به وایس گفته که از هر خانواده در منطقه حداقل یک مرد در ارتش، پولیس ملی یا شبه‌نظامیان وجود دارد.

گزارش می‌نویسد که بسیاری از نظامیان پیشین افغانستان در معرض خطر انتقام‌جویی طالبان و شکنجه و اعدام‌های فراقانونی قرار دارند و بسیاری از آنان مجبور شده‌اند به کشورهای همسایه فرار کنند.

وایس گزارش می‌دهد که تخمین زده می شود که ۷۸ هزار نفر از این نیروها در افغانستان باقی مانده باشند.

گروه‌های حقوق بشر طالبان را به کشتار انتقام جویانه گسترده، ناپدید شدن اجباری، و شکنجه مقامات سابق، افسران امنیتی و افراد همکار با نیروهای امریکایی، متهم کرده‌اند.

نمایندگی سیاسی سازمان ملل متحد در افغانستان ۱۶۰ قتل فراقانونی، ۱۷۸ بازداشت خودسرانه و ۵۶ مورد شکنجه و بدرفتاری با نیروهای دولتی و امنیتی سابق و مقامات دولتی توسط طالبان در افغانستان را تا ۱۵ جون ۲۰۲۲ ثبت کرده است.