این دو مقام امریکایی در حالی خواستار اعمال فشار بر طالبان شدند که حکومت بایدن تا هنوز یک اقدام جدی و عملی در واکنش به ممنوعیت آموزش و کار زنان اتخاذ نکرده است. سایت پولتیکو از اختلافات داخلی در حکومت بایدن در مورد نحوه موضعگیری در برابر طالبان گزارش داده است. به نظر می آید که کاخ سفید در حال حاضر مایل نیست که روابط محدودش با طالبان را کامل تیره کند.
میشل و کوری در مقاله خود گفتند که طالبان بدون ترس از عواقب کارشان تقریبا تمام اصول توافقنامه دوحه را نقض کرده است. این گروه به اعضای القاعده پناه داد، توان مبارزه با داعش را ندارد و به تحقیر روزمره مردم افغانستان میپردازد.
از زمان در دست گرفتن قدرت، به قول این دو مقام پیشین، طالبان بیش از یک میلیارد دالر بدست آورده، درحالیکه فقر مردم افغانستان شدیدتر شده است. کمکهای بشردوستانه نیز به مردم افغانستان نمیرسد و توسط طالبان به سمتی که خودشان میخواهند منحرف میشود. درضمن، این گروه با روسیه و چین، دو کشور رقیب ایالات متحده، قرارداد استخراج معادن امضا میکند.
نویسندگان این مقاله پیشنهاد میکنند که امریکا و متحدانش در ملاقاتهایی که با طالبان دارند سعی کنند تا فقط نمایندگان زن بفرستند، کمکهای بشردوستانه در افغانستان را از طریق نهادهایی مصرف کنند که زنان اداره میکنند، سفارت افغانستان در امریکا را به عادله راز، سفیر پیشین افغانستان در امریکا برگرداند و کرسی افغانستان در کمیسیون وضعیت زنان در ملل متحد را به حسینه صافی، وزیر سابق امور زنان بدهد.
این دو مقام پیشین مینویسد که امریکا و متحدانش در مجمع عمومی سازمان ملل یک زن افغان را به عنوان نماینده افغانستان تعین کنند، دانشگاههای امریکایی مانند دانشگاههای بریتانیایی، صنف های آموزشی انلاین برای دختران افغانستان دایر کنند و شرکت استارلینک همانگونه که به کمک مردم اوکراین شتافت، خدمات اینترنتی ماهوارهای به مردم افغانستان ارائه کند تا زنان و دختران افغانستان بتوانند در دانشگاههای امریکایی درس بخوانند.
در نهایت، کیلی ایکلز و امی میشل میگویند که شرکتهای رسانههای اجتماعی مانند توییتر باید دسترسی طالبان به این پلتفرمها را محدود کنند و هر کسی که خودش را طالب میگوید را مانند کسانی که اطلاعات نادرست نشر میکنند و یا دست به گسترش خشونت میزنند حذف کنند. درضمن، دولت بایدن طالبان را باید به عنوان یک سازمان تروریستی خارجی به رسمیت بشناسد تا مبارزه با این گروه آسانتر شود.
این گونه، بقول نویسندگان مقاله، طالبان بهای رفتار ظالمانهاش در برابر زنان افغانستان را میپردازد. نویسندگان معتقدند که فقط عمل میتواند یک نسل افغانها را از محرومیت و خشونت نجات دهد و نه فقط گفتار.
