محرومیت دختران از تحصیل در افغانستان؛ کرن دکر می‌گوید تجلیل از روز جهانی آموزش «دشوار» است

به گفته او نقش آموزگاران در این زمینه از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است.

یونسکو، نهاد فرهنگی سازمان ملل متحد برنامه‌های رادیویی و انترنتی را برای دانش‌آموزان محروم از تحصیل در افغانستان به راه انداخته است.

یونسکو همچنین در همکاری با نهادهای غیردولتی زمینه سوادآموزی را برای جوامع برگزار کرده است.

خانم جابریان می‌گوید بیش از ۲۵ هزار نفر در برنامه سواد‌آموزی این نهاد مشغول درس است که بیش از ۶۰ درصد آنرا دختران بزرگتر از ۱۵ سال تشکیل می‌دهد.

روز سه‌شنبه، ۲۴ جنوری در سرتاسر جهان به نام «روز آموزش» تجلیل می‌شود.

روز جهانی آموزش امروز در حالی فرا رسیده است که طالبان برای بیش از ۴۹۰ روز مانع بازگشایی مکاتب دخترانه در افغانستان شده است.

افغانستان تنها کشوری در جهان است که دختران و زنان آن حق ندارند به مکتب و دانشگاه بروند.

یونسکو می‌گوید همین اکنون بیش از ۲.۵ میلیون دختر در افغانستان از رفتن به مکاتب ابتدایی محروم شده‌اند.

هماهنگ‌کننده برنامه‌های آموزشی یونسکو می‌گوید از سال ۲۰۰۱ تا سال ۲۰۲۱ افغانستان شاهد افزایش ده برابر تعداد دانش‌آموزان و دانشجویان در مکتب‌ها و دانشگاه‌های کشور بود.

در این فاصله زمانی تعداد دختران دانش‌آموز در مکاتب ابتدایی تقریبا از صفر به دو و نیم میلیون نفر رسیده بود.

در همین مدت تعداد دانشجویان در دانشگاه‌های دولتی و خصوصی از ۵ هزار نفر به بیش از یک صد هزار نفر رسید.

وزیر سابق مالیه نظام جمهوریت، در واکنش به اقدام نماینده ویژه سابق امریکا می‌گوید که ظاهراً زلملی خلیلزاد تحقیر کردن افغان‌ها را تمام نکرده است.

خالد پاینده در توییتی نوشت که خلیلزاد با این فرض که گویا افغان‌ها نمی‌دانند چه می‌خواهند، به شعور آن‌ها توهین می‌کند.

آقای پاینده افزود: «لطفا کسی به او بگوید که وقتی افغان‌ها می‌گویند محتوای [توافقنامه دوحه] را نمی‌دانند، منظورشان ضمیمه‌های پنهان آن است، نه توافقنامه تسلیم‌دهی عمومی.»

شماری از شهروندان در نیز در زیر توییت زلمی خلیل‌زاد از او انتقاد کرده‌اند.

شهروندان معتقد اند که بخش‌های مهم این توافقنامه در نسخه‌ای که همگانی شده، بازتاب نیافته و شامل ضمایم پنهان آن می‌شود. آنان از زلمی خلیلزاد خواسته‌اند که «شجاعت به خرچ بدهد» و نسخه کامل توافقنامه را نشر کند.

به گفته شهروندان نسخه توافقنامه که خلیلزاد منتشر کرده، «در گوگل هم قابل دسترس است.»

برخی از کاربران همچنین اقدام نماینده سابق امریکا را «بی‌شرمانه» و «دو رویی» عنوان کرده‌‌اند.

زلمی خلیل‌زاد روز سه‌شنبه، نسخه‌ای توافقنامه میان امریکا و طالبان را منتشر کرد که در فبروری ۲۰۲۱ به امضا رسیده است. توافقات میان دو جناح در چهار بخش گنجانیده شده است.

پیش از این شماری از سیاستمداران به شمول محمد اشرف غنی، رئیس‌جمهور پیشین افغانستان و امرالله صالح، معاون او خواستار نشر ضمایم پنهان توافقنامه دوحه شده‌ بودند.

در اویل ماه جدی، منابع از میان طالبان و مقامات حکومت پیشین برای افغانستان اینترنشنال گفتند که یکی از ضمایم پنهان توفقنامه دوحه، این بود که امریکا علیه رهبران طالبان حمله نکند.

روز سه‌شنبه، ۲۴ جنوری در سرتاسر جهان به نام «روز آموزش» تجلیل می‌شود.

روز جهانی آموزش امروز در حالی فرا رسیده است که طالبان برای بیش از ۴۹۰ روز مانع بازگشایی مکاتب دخترانه در افغانستان شده است.

افغانستان تنها کشوری در جهان است که دختران و زنان آن حق ندارند به مکتب و دانشگاه بروند.

دفتر هماهنگ‌کننده کمک‌های بشردوستانه سازمان ملل روز سه‌شنبه در توییتی به همین مناسبت نوشته است: «همه دختران افغانستان باید به حق تحصیل فراتر از صنف شش دسترسی داشته باشند.»

اوچا تاکید کرده است که آموزش دختران به شکوفایی مردم و رهایی آن‌ها از فقر کمک می‌کند و دختران افغانستان باید بتوانند به مهارت‌ها و رویاهای خود دست یابند.

با تسلط دوباره طالبان بر افغانستان سیاست سختگیرانه‌ای علیه زنان در این کشور تطبیق می‌شود.

زنان افغانستان در حال حاضر از حقوق سیاسی و مدنی خود محروم شده‌اند.

نهادهای حقوق بشری این سیاست‌ها را «ظالمانه» و «مصداق آپارتاید جنسیتی» خوانده‌اند.

سفیر پیشین پاکستان نوشت: «نه وضعیت افغانستان و نه روابط دوجانبه آن طور که امید می‌رفت، نتیجه نداده است. وضعیت مطابق انتظارات ما و منافع جئو-اقتصادی بلندمدت پاکستان پیش نمی‌رود.»

منصور خان پس از به قدرت رسیدن طالبان از کشورش در کابل نمایندگی می‌کرد. به رغم روابط نزدیک طالبان و اسلام آباد، پاکستان نتوانسته روابط تنگاتنگ طالبان پاکستانی و افغان را سست کند. اکنون، اسلام‌آباد می‌گوید که طالبان پاکستانی با استفاده از خاک افغانستان بالای نیروهای امنیتی این کشور حمله می‌کنند.

این دیپلومات بازنشسته باور دارد که در حال حاضر، اسلام آباد به افغانستان از منظر «تروریزم» و مساله تحریک طالبان پاکستان می‌بیند. او از حکومت پاکستان خواست که به منافع اقتصادی خود در افغانستان اهمیت بدهد.

منصور نوشت: «در همراهی با کشورهای ذیعلاقه مانند چین، روسیه، ترکیه، عربستان، امارات متحده و قطر می‌توان پروژه‌های اقتصادی را در افغانستان طرح ریخت و مذاکره کرد.این کشورها از نقش محوری پاکستان در ثبات و توسعه اقتصادی افغانستان آگاه اند.»

او هشدار می‌دهد: «اگر پاکستان در این برهه حساس خلا موجود در افغانستان را پر نکند، کشورهای دیگر این کار را خواهند کرد.»

از میان کشورهای مورد اشاره سفیر پیشین پاکستان، چین به سرمایه‌گذاری در افغانستان علاقه نشان داده است. مسئولان شرکت‌های دولتی چین در دیدار با مقامات طالبان گفته‌اند که در بخش معادن افغانستان سرمایه‌گذاری می‌کنند. با این حال، هیچ یک از این شرکت‌ها پروژه‌ای را آغاز نکرده‌اند.

هیچ یک از دولت‌های منطقه از جمله پاکستان، دولت طالبان را به رسمیت نشناخته‌اند. تحلیلگران می‌گویند که در فقدان روابط دیپلوماتیک، تحریم‌های بین المللی و روابط طالبان با گروه‌های تروریستی، زمینه سرمایه‌گذاری شرکت‌های خارجی در افغانستان خیلی محدود است.

منصورخان اذعان می‌کند که تصورات منفی مردم افغانستان در مورد پاکستان را نمی‌توان نادیده گرفت و آن را به «لابی‌ کشورهای متخاصم» نسبت می‌دهد. او فعلاً «افزایش فعالیت‌های تروریستی در پاکستان و ارتباط آن» با افغانستان را مانعی در برابر بهبود روابط اسلام‌آباد با طالبان به حساب می‌آورد.

پاکستان در دو دهه گذشته از حامیان اصلی طالبان در جنگ با حکومت و نیروهای خارجی در افغانستان بود که نهایتاً به سقوط دولت در افغانستان انجامید. گروه‌های سیاسی و مردم در افغانستان، همیشه پاکستان را مقصر خونریزی و دوام جنگ در افغانستان دانسته‌اند.