نماینده قطر به طالبان: امنیت و ثبات در افغانستان با تفاهم سیاسی به دست می‌آید

این دختران که در رشته‌های طب دندان و معالجوی درس می‌خواندند، عمدتاً از مناطق قبایلی پاکستان اند. آنها با ممنوعیت تحصیل دختران در افغانستان، دو باره به کشور شان برگشته اند.

سلینا بی‌بی، یکی از این دختران که در دانشگاه طب اسپین غر در شهر جلال‌آباد درس می‌خواند گفت: «سال دوم دانشکده طب را به پایان رسانده بودم و قرار بود وارد سال سوم شوم، اما از آنجا که حکومت طالبان اعلام کرد که تحصیل زنان ممنوع است، از حضور در امتحان منع شدم.»

این دختران می‌گویند که پس از برگشت از افغانستان دچار افسردگی شده‌اند و نمی‌دانند چه کار کنند.

نادره مشتاق، دختر دیگری از این گروه گفت که رویای داکتر شدنش نقش بر آب شده است. او گفت: «ما از حکومت پاکستان و ملل متحد می‌خواهیم که به ما کمک کنند تا بتوانیم در دانشگاه‌های طب پاکستان ادامه تحصیل دهیم.»

آن‌ها می‌گویند که آموزش حق‌شان است و کسانی که آن‌ها را با استفاده از زور از این حق محروم کرده‌اند در حقیقت آن‌ها را به درون تاریکی فرستاده‌اند.

عبدالسلام ضعیف در دوره اول تسلط رژیم طالبان بر افغانستان، به عنوان سفیر این گروه در اسلام‌آباد کار می‌کرد.

پس از سرنگونی طالبان توسط ائتلاف به رهبری ایالات متحده، مقامات امنیتی پاکستان آقای ضعیف را دستگیر کرد و سپس به قوای امریکایی در بگرام تسلیم داد.

آقای ضعیف مدتی را در زندان گوانتانامو در حبس به سر برد، سپس از قید آزاد شد و زندگی در کابل را آغاز کرد.

او اکنون مسئول بنیادی به نام «افغان بنست»‌ در کابل است.

تحریک طالبان پاکستان اعلامیه مفصلی در پیوند به مرگ پرویز مشرف منتشر کرده که بخش‌هایی از آن، ارادت این گروه به طالبان افغانستان را بازتاب می‌دهد.

پرویز مشرف، رئیس‌جمهور سابق پاکستان روز یکشنبه پس از مبارزه طولانی با بیماری نادر آمیلوئیدوز در دبی درگذشت.

وزارت خارجه پاکستان اعلام کرده است که روز دوشنبه هواپیمایی را به امارات متحده می‌فرستد تا جسد آقای مشرف را به کراچی بازگرداند.

منابع گفتند آثاری از خفه‌ شدن، در گلوی جسد دیده شده است.

اطلاعاتی درباره هویت این دختر در دست نیست.

افراد طالبان سپس جسد را به شفاخانه اسپین بولدک منتقل کرده‌اند.

بیش از یک ماه پیش نیز جسد یک دختر ۱۷ ساله در ولسوالی میوند ولایت قندهار پیدا شده بود.

همزمان با افزایش سخت‌گیری‌های ظالمانه طالبان علیه زنان در افغانستان، موارد قتل و خودکشی دختران و زنان در این کشور نیز به سرعت افزایش پیدا کرده است.

یافته‌های افغانستان اینترنشنال نشان می‌دهد که تنها در جریان شش ماه، از دلو ۱۴۰۰ تا اسد ۱۴۰۱ دست‌کم ۱۰۴ زن در افغانستان به‌قتل رسیده یا خودکشی کرده‌اند.

پس از تسلط طالبان بر افغانستان حقوق اساسی زنان به گستردگی نقض شده است. نهادهای حقوق بشری می‌گویند طالبان آپارتاید جنسیتی ظالمانه‌ای را علیه زنان در افغانستان اعمال می‌کند.

منع کار زنان در نهادهای غیردولتی ملی و بین‌المللی توسط طالبان، انتقادهای گسترده جهانی را به دنبال داشته است.

با این حال طالبان تاکنون از موضع خود کوتاه نیامده است.

تصمیم طالبان مبنی بر ممنوعیت کار زنان در نهادهای خارجی، باعث شده است که شماری از نهادهای مددرسان فعالیت خود را در افغانستان متوقف کنند.

این نهادها گفته‌اند بدون کارمند زن، قادر به ارائه خدمات بشردوستانه در افغانستان نیستند.

منیر اکرم، نماینده ویژه پاکستان در سازمان ملل روز چهارشنبه در نشست سازمان ملل در ژنو گفت: «محدودیت‌هایی که از طرف حکومت موقت افغانستان وضع شده، از نظر ما زیاد جنبه دینی ندارد، بلکه در فرهنگ خاص پشتون‌ها ریشه دارد که زنان را ملزم به نشستن در خانه می‌کند. این یک واقعیت فرهنگی متفاوت افغانستان است که برای صدها سال تغییر نکرده است.»

آقای اکرم پس از آنکه اظهاراتش با واکنش‌های گسترده‌ای روبرو شد، دیدگاه خود را پس گرفت و از کسانی از اظهارات او ناراحت شده‌اند، معذرت خواست.

با این حال ملاله یوسفزی روز یکشنبه، ۱۶ با انتشار مقاله‌ای در روزنامه پاکستانی دان نوشته است طالبان مسئولیت نقض فاجعه‌بار حقوق زنان را بر دوش دارند.

خانم یوسفزی در مقاله‌اش نوشته است در سرتاسر افغانستان، بسیاری از زنان و مردان پشتون، همراه با مردم تاجیک، هزاره، اوزبیک و دیگر قومیت‌ها، دهه‌ها را صرف ساختن مکاتب دخترانه و سازمان‌های مدافع حقوق زنان کرده‌اند.

او می‌گوید آن‌ها از جمله کسانی هستند که هنوز جان خود را برای اعتراض در خیابان‌های کشورشان به خطر می‌اندازند و نسلی از دختران را پرورش داده‌اند که تا زمانی که حقوق‌شان سلب می‌شود، سکوت نخواهند کرد.

برنده جایزه صلح نوبل گفته است من ادعا نمی‌کنم که در جوامع پشتون کاملاً عدالت رعایت می‌شود. به گفته او: «مانند بسیاری از نقاط دیگر جهان، زنان و دختران ما هنوز با موانع بسیاری روبرو هستند. تعداد دخترانی که مکتب نمی‌روند بیشتر از پسران است. بسیاری از دختران مجبور به ازدواج زودهنگام می‌شوند.اغلب، زنان به عنوان شهروندان درجه دوم در نظر گرفته می‌شوند، ارزش و حقوق آن‌ها توسط مردان از اولویت برخوردار نیست.»

با این حال او تاکید کرده است که «همانطور که مردم یک جامعه، فرهنگ را می‌سازند، مردم نیز می‌توانند فرهنگ را تغییر دهند.»

ملاله تاکید کرده است که ما می‌توانیم تحول فرهنگی را در زنان و مردانی ببینیم که برای برابری جنسیتی در جوامع امروزی در سراسر افغانستان و پاکستان کار می‌کنند.

به قول او «ما در حال تکامل هستیم و به پیش می‌رویم. حتی زمانی که طالبان و سایر گروه‌های افراطی سعی دارند ما را عقب بزنند، ما به پیش می‌رویم.»

خانم یوسفزی در این مقاله از برخورد سیاستمداران پاکستان در قبال افغانستان انتقاد کرده است. او می‌گوید در دو سال گذشته، من با بسیاری از رهبران پاکستان در مورد چگونگی کمک به زنان و دختران افغانستان صحبت کرده‌ام و به نظر می‌رسد که تعدادی از آن‌ها در برابر وضعیت بی‌تفاوت هستند.

او می‌گوید در ماه سپتمبر ۲۰۲۱، پس از سقوط کابل به دست طالبان یک مقام پاکستانی به وی گفته است که «افغانستان اکنون صلح‌آمیزتر از قبل است.»

ملاله گفته من در پاسخ از این مقام پاکستانی پرسیدم: «صلح‌آمیز برای چه کسی؟» او در ادامه تاکید کرده که مطمین است افغانستان برای دختران و زنانی که حق آموزش و کار خود را از دست داده‌اند صلح‌آمیز نیست.