طالبان: مرسل نبی‌زاده، عضو پیشین مجلس نمایندگان توسط یکی از محافظانش کشته شده است

دکر پس از انتقادات سیاستمداران و حتا وزارت خارجه امریکا توییت خود را حذف کرد و معذرت خواست.

کرن دکر در توییتی روز چهارشنبه نوشت: «آیا افغان‌ها از جادوی دختر سیاه [برنامه تلویزیونی و شنیداری که هدفش بلند بردن اعتماد زنان سیاه‌پوست است] و جنبشی که ایجاد کرد خبر دارید؟ آیا دختران افغان به جنبش مشابه‌ای نیاز دارند؟ زنان افغان چطور؟ به من بیاموزید. آماده‌ام تا بشنوم.»

او در این توییت از دو خواننده زن سیاه‌پوست امریکایی، بیانسه و لیزو خواست تا تجارب‌شان را با افغان‌ها شریک کنند.

از این توییت کرن دکر انتقاد زیادی شد و اغلب کاربران توییتر این توییت او را بی‌ربط و مصداق «در باغ نبودن» دانستند. ند پرایس، سخنگوی وزارت خارجه نیز در کنفرانس مطبوعاتی روز چهارشنبه گفت که نوشته کرن دکر مورد تایید وزارت خارجه نیست. او این توییت را «نامناسب و ناکارآمد» خواند.

دکر روز پنجشنبه توییت روز قبلش را حذف کرد و در نوشته جدیدش از تمام کسانی که از نوشته او ناراحت شدند عذرخواهی کرد.

او در توییتر روز پنجشنبه نوشت: ‌«گاهی اوقات بهترین نیت ما به باد فنا می‌رود. چون به اندازه کافی نمی‌شنویم و یا تجربه واقعی زندگی دیگران را درک نمی‌کنیم… من از همه کسانی که ممکن است به آن‌ها توهین شده باشد و یا آزار داده باشم، عذرخواهی می‌کنم.»

شکست عشقی همیشه شکست نیست. گاهی شکست یک رابطه را به موفقیتی توام به شهرت جهانی تبدیل می‌کند. اولینکا ویستیکا و درازن گروبیشیچ، دو عاشق اهل کرواسی ۲۰ سال پیش از همدیگر جدا شدند اما با خرگوش سفیدی که هر دو دوست داشتند، «موزیم دل‌شکستگان» را در شهر زاگرب پایه گذاشتند.

اولینکا و درازن وقتی عاشق همدیگر بودند، این خرگوش سفید را برای استقبال از همدیگر استفاده می‌کردند. اگر یکی بیرون می‌رفت و برمی‌گشت، دیگری این خرگوش را می‌پیچید و به خانه‌اش می‌فرستاد. اگر یکی به مسافرت می‌رفت، خرگوش را با خود می‌برد و در نقاط توریستی با آن عکس می‌گرفت.

آن‌ها وقتی جدا شدند، به جای اینکه درگیر مشاجره شوند، با خود گفتند خرگوش به هیچ یکی تعلق نگیرد. تصمیم گرفتند آن را جایی نگهدارند. آن‌ها با خود گفتند چطور است که جایی داشته باشیم تا همه افراد این سیاره بتوانند پس از جدایی اشیای شان را ارسال کنند. اولینکا گفت که یک آرشیو جهانی از عشق‌های شکست‌خورده می‌تواند به زوج‌ها کمک کند تا از دل‌شکستگی عبور کنند. این موزیم به دنیا می‌گوید: «این عشق وجود داشت.»

امروز این عاشق و معشوق قدیمی یک موزیم را اداره می‌کنند - موزیم دل‌شکستگان. این موزیم حالا یکی از شلوغ‌ترین و عجیب‌ترین جاذبه‌های گردشگری کرواسی است و در زاگرب، پایتخت این کشور موقعیت دارد. عاشقان دل‌شکسته از سراسر جهان برای آن‌ها اشیایی را با متن می‌فرستند تا این موزیم به نمایش بگذارد.

در حال حاضر ۴ هزار شی در این موزیم نگهداری می‌شود که ۷۰ مورد آن در یک زمان به نمایش گذاشته می‌شود. در این موزیم از اشیای پیش‌پا‌افتاده گرفته تا چتر نجات نگهداری می‌شود. چتر نجات را زنی به این موزیم اهدا کرد و گفت که معشوقش در یک حادثه چتربازی جان باخته است.

دلایل جدایی نیز متعدد است. عده‌ای به دلیل جنگ از همدیگر جدا شده‌اند و بعضی‌ها بدلیل مسافرت. درازن گفت که اشیای اهدایی منعکس‌کننده زمینه‌های سیاسی یا اجتماعی یک کشور است. او گفت که وقتی در فلیپین نمایشگاه برگزار کرد، بعضی‌ها اشیایی را اهدا کردند که دلیل جدایی‌شان مهاجرت بود. او افزود که میلیون‌ها فلیپینی در خارج از کشور کار می‌کنند و وقتی مسافر می‌شوند حرف‌شان به جدایی می‌کشد.

درازن اما گفت که احمقانه‌ترین اقلام موزیم بیشتر از همه مورد توجه بازدیدکنندگان قرار می‌گیرد. مثلا کتابی با عنوان «من می‌توانم شما را لاغر کنم»، که یک زن بریتانیایی آن را با یادداشتی فرستاده بود و در یادداشت نوشته بود: «این هدیه از نامزد سابقم بود. آیا واقعا باید ادامه می‌دادم؟»

به گفته این مجله، کشت پنبه کلانترین منبع شغل و درآمد در ازبیکستان است و کاهش آب آمو دریا به این صنعت در این کشور ضربه می‌زند.

طالبان همانند حکومت اشرف غنی بر توسعه و افتتاح پروژه‌های بزرگ عمرانی مانند اعمار بندها، برای نشان دادن توانمندی اقتصادی و تکنیکی حکومت خود تاکید دارند. آنها احساس می‌کنند با این پروژه‌ها می‌توانند در میان مردم محبوبیت یابند.

اما، به نوشته اکونومیست، مشکل طالبان با ازبیکستان احتیاج افغانستان به برق وارداتی از ازبیکستان است. از این رو، طالبان نمی‌تواند تاشکند را ناراض کند.

در ده ماه گذشته کار حفاری کانال قوش‌تپه حدود ۱۰۰ کیلومتر پیش رفته است، اما کارشناسان در گفتگو با اکونومیست، به کیفیت کار طالبان باور ندارند.

نجیب‌الله سدید، یک مهندس افغان در آلمان گفت که بر اساس عکس‌های منتشر شده، کانال قوش‌تپه فاقد حفاظ است و تدابیری برای جلوگیری از جذب آب در زمین نشده است. این دو کمبود باعث تبخیر و هدر رفتن آب می‌گردد.

او افزود که حفاری یک کانال آسان‌ترین بخش است و شک دارد که طالبان از پس کارهای پیچیده ساخت یک کانال و پل و پلچک آن سر در بیاورند.

تمویل این پروژه نیز کار ساده‌ای نیست. اکنون، تمویل‌کنندگان خارجی پولی را برای اعمار زیرساخت‌ها در افغانستان مصرف نمی‌کنند و این طالبان هستند که باید بودجه ساخت کانال را از درآمد داخلی تامین کنند.

۱۰۰ کیلومتر حفاری که تا حال صورت گرفته حدود۹۱ میلیون دالر هزینه داشته است که این معادل ۸ درصد عواید داخلی افغانستان در هشت ماه اول سال ۲۰۲۲ می‌شود. طالبان با این که ادعا می کنند که عواید حکومت را بالا برده‌اند، اما افغانستان برای این پروژه‌ها نیاز به کمک و دریافت وام خارجی دارد.

با این حال، طالبان به مسایل سیاسی مرتبط با این پروژه اهمیت زیادی می‌دهند. آنها می‌خواهند نشان دهند که توان حکومتداری و راه اندازی پروژه‌های ملی عمرانی در افغانستان را دارند.

عبدالرحمان عطاش، رئیس «شرکت ملی انکشاف» گفت: «بسیاری از مردم شک دارند که ما ظرفیت اجرای این پروژه را داشته باشیم. ما ثابت خواهیم کرد که افغانستان می‌تواند اقتصاد خود را روی پا کند و پروژه‌های ملی را به تنهایی اجرا کند.»

مریم که در زمان قتلش ۳۴ سال داشت، قبلا ازدواج کرده بود و یک طفل داشت. به گزارش رسانه‌های آلمان، او با مردی رابطه داشت و خانواده اش از آن آگاه بودند.

بر اساس معلومات در دادگاه، هر دو برادر تصمیم می‌گیرند تا خواهرشان را بکشند. آن‌ها قبل از کشتن اش او را به بهانه‌ای وزن می‌کنند و قد و اندامش را اندازه می‌گیرند. یکی از برادران سپس یک بکس مسافرتی ۷۰ کیلویی را آنلاین می‌خرد.

مریم برای آخرین بار در روز ۲۲ سرطان سال ۱۴۰۰ در برلین دیده شده بود. او در این روز توسط برادرانش کشته شد و برادرانش جسد او را در گودالی در یک منطقه جنگلی انداختند.

پولیس برلین به تاریخ ۱۲ اسد پارسال هر دو برادر را دستگیر کرد. دادگاه پس از ۴۲ روز محاکمه و شنیدن اظهارات ۵۲ شاهد، روز پنجشنبه هر دو برادر را مجرم شناخت و به حبس ابد محکوم کرد.

بنا به گزارش این تلویزیون، از ۷۷ هزار شهروند افغانستان که به ایالات متحده تخلیه شده‌اند، فقط ۴۷۷۵ نفر تا حال سند اقامت دایم را اخذ کرده‌اند.

هرچند نمایندگان هر دو حزب عمده امریکا از اسکان افغان‌ها در امریکا حمایت کردند اما لایحه اعطای اقامت دایم به آنان هنوز تصویب نشده است. دلیل آن نگرانی امنیتی بعضی از نمایندگان جمهوری‌خواه است که در باره نحوه انتخاب و بررسی سوابق تمام پناهندگان تردید و پرسش دارند.

آنها نگران اند که مبادا جنگجویان گروه‌های تروریستی مانند طالبان از قانون اعطای اقامت دایم بهره گیرند و در آینده برای امنیت امریکا تبدیل به یک خطر شوند.

با سقوط کابل بدست طالبان، اداره بایدن ده‌ها هزار نفر را بنا به دلایل بشردوستانه و بدون گذراندن فرایند قانونی اعطای پناهندگی و ویزه که معمولا ماه‌ها طول می‌کشد، از افغانستان بیرون کرد و به امریکا آورد.

اکنون سرنوشت این افراد به دست قانونگذاران امریکایی است تا با تعدیل قوانین و درنظر گرفتن استثنا، زمینه اقامت این پناهندگان را فراهم کنند.

حامیان پناهندگان افغانستان که بیشتر کهنه‌سربازان نظامی هستند، گفته‌اند که نیاز است تا لایحه تعدیل قانون برای پناهندگان افغان، به صورت عاجل تصویب شود، زیرا مجوز کار اغلب آنها در ماه سرطان امسال به پایان می‌رسد.

کریش اومارا ویگناراجه، رئیس یک سازمان مهاجرتی که به اسکان ۱۴هزار افغان کمک کرده است، به سی‌بی‌اس گفت: «شرایط برای پناهندگان تنگ است. آن‌ها نمی‌دانند که آیا در مرحله اخراج از ایالات متحده قرار خواهند گرفت یا می‌توانند اینجا باشند.»

سی‌بی‌اس نوشت که تا هفته گذشته، در دو برنامه جداگانه تا حال ۲۸۶۰۰ افغان درخواست پناهندگی و اقامت دایم داده‌اند که از میان آن‌ها درخواست حدود ۴۷۷۵ نفر مورد تایید قرار گرفته است.

حامیان پناهجویان افغان می‌گویند که پیدا کردن وکیل برای ثبت درخواست تک تک این افراد سخت است. آن‌ها می‌گویند که برای حل مشکلات افغان‌ها در ایالات متحده، راه بهتر از تصویب لایحه تعدیل قانون وجود ندارد.

کسانی که با این طرح قانونی آشنا هستند امیدوار هستند که این لایحه در هفته‌های آینده مجددا مقابل قانون‌گذاران گذاشته شود اما چشم‌انداز تصویب آن ضعیف است.