سخنگوی جبهه مقاومت ملی اعلام کرد که در پی درگیری شب سهشنبه در منطقه پل حصار اندرابها، دو «برادر» از نیروهای این جبهه و ۸ عضو طالبان کشته شدند. صبغتالله احمدی میگوید که طالبان قصد بازرسی خانههای مردم در یک روستا را داشتند که با مقاومت دو تن از نیروهای این جبهه روبهرو شدند.
منابع محلی وقوع درگیری شب گذشته در ولسوالی اندراب ولایت بغلان را به افغانستان اینترنشنال تایید کردند. اما منابع اطلاعات دقیق از آمار کشتهشدگان این درگیری نداشتند.
آقای احمدی گفته است که دو تن از اعضای این جبهه که درگیری با طالبان جان باختند باهم «برادر» و از اعضای پولیس و ارتش پیشین افغانستان بودند.
مقامات طالبان تاکنون در این مورد چیزی نگفتهاند.
سفیر سابق پاکستان در برازیل، اسپانیا و جاپان، میگوید که اسلامآباد در موفقیت طالبان در افغانستان نقش داشته و اکنون با عواقب آن روبهرو شده است. توقیر حسین میگوید: «اگر طالبان افغانستان وجود نداشت، تحریک طالبان پاکستان نیز وجود نداشت. آنها فقط دو روی یک سکه هستند.»
این دیپلومات سابق پاکستانی روز چهارشنبه در مطلبی برای روزنامه دان نوشت که افغانستان بدون درنظرداشت اینکه چه رژیمی بر آن حاکم بوده، همیشه یک «مشکل» برای پاکستان بوده است.
توقیر حسین میگوید برخلاف امیدواری استراتژیستهای پاکستان، با بازگشت طالبان به قدرت، مشکل افغانستان بدتر شده است.
سفیر سابق پاکستان گفته است که ظهور مجدد طالبان در افغانستان، انعکاسدهنده شکست بزرگتر این کشور است که معماران متعددی دارد. توقیر حسین معتقد است که سهم پاکستان در این شکست، ممکن است قابل بحث باشد، اما سیاست پاکستان در قبال افغانستان چنین نیست.
نویسنده این مطلب تصریح کرده که سیاست پاکستان در قبال افغانستان، از دهه ۹۰ میلادی به اینسو با شکست مواجه شده است.
توقیر حسین میگوید که افغانستان چالشهایی را به بار میآورد که بر امنیت و آینده اقتصاد پاکستان و همچنین منطقه تاثیر میگذارد. با این حال، به گفته او اسلامآباد این امر را فقط به عنوان یک چالش امنیتی دانسته است.
این دیپلومات سابق نوشته است که طالبان از راه یک معامله سیاسی پیروز شدند، نه در میدان جنگ و در نتیجه، با مقاومت احتمالی مردم افغانستان و تهدیدهای شاخه خراسان داعش روبهرو شدند. او گفته چنین وضعیتی، پیامدهایی برای پاکستان در پی خواهد داشت.
او گفته است که پاکستان در سیاست خود در قبال افغانستان شکست خورد، اما امریکاییها و افغانها نیز شکست خوردهاند. توقیر حسین عوامل شکست امریکا در افغانستان را چنین بر شمرده است: «عدم آگاهی از تاریخ و فرهنگ افغانستان، اهداف ضعیف جنگ، حواسپرتی در جنگ عراق، تغییر مکرر استراتژی و فرماندهان، شرکای ناتوان افغان، اختیارات دوگانه دولت کابل و ایالات متحده امریکا.»
این نویسنده گفته که مردم افغانستان «ملت بزرگی» هستند و نباید از سوی طالبان اداره شوند. با این حال، بخش کلان مسئولیت آنچه که در افغانستان رخ داد، به نخبگان سیاسی این کشور برمیگردد.
به گفته آقای حسین، افغانستان دارای گسلهای قومی، زبانی، فرقهای و قبیلهای است. او میگوید که ساختار افقی قدرت تحت سلطه پشتونها، همواره مورد مناقشه بوده است و زمینه تداوم درگیریها را فراهم میسازد.
توقیر حسین معتقد است که محیط ژئوپلیتیکی رقابتی و مستعد درگیری افغانستان نیز فرصتهایی را برای همسایگانش فراهم کرده تا به نفع خود مداخله کنند. به گفته او «نه جنگ امریکا و نه طالبان، پاسخی به چالشهای اساسی افغانستان نبودند.»
او با شاره به حکومت پیشین افغانستان، گفته است که کابل باید برای یافتن راه حل برای مشکل طالبان در افغانستان، باید با پاکستان تماس میگرفت. به گفته او دستیابی به این راه حل، تنها میتوانست از طریق روابط پیچیده افغانستان و پاکستان میسر باشد.
به گفته آقای حسین، در عوض اما حکومت پیشین افغانستان سعی کرد از امریکا و هند به خاطر وادار کردن پاکستان برای حل مسئله طالبان استفاده کند. او میگوید چنین سیاستی کارایی نداشت.
توقیر حسین باور دارد که چالش افغانستان برای پاکستان، یک چالش سیاسی با بعد نظامی است، نه یک چالش نظامی با بعد سیاسی. او میگوید که سیاست پاکستان در قبال افغانستان، باید از طریق وزارت خارجه این کشور و با حمایت نهادهای امنیتی دنبال شود.
به گفته توقیر حسین، پیگیری یک سیاست اعلام شده توسط یک نهاد و سیاست عملیاتی توسط نهاد دیگر، بدون هماهنگی و اطلاع این نهادها از یک دیگر، نسخهای برای شکست بود. به گفته او چنین رویکردی مشکلات اعتباری ایجاد کرد و سیاست خارجی پاکستان را در کل تحت تاثیر قرار داد.
انستیتوت اقتصاد و صلح در آسترالیا در گزارش جدیدش در مورد وضعیت تروریزم در سطح جهان در سال ۲۰۲۲ گفت که افغانستان برای چهارمین سال متوالی جز ۱۰ کشور متاثر از فعالیتهای تروریستی است. بنا به این گزارش، با قدرتگیری طالبان میزان حملات تروریستی در افغانستان ۵۸ درصد کاهش یافته است.
همچنان، میزان تلفات ناشی از حملات تروریستی نیز ۷۵ درصد کاهش داشته است. این مرکز تحقیقی علت آن را بازگشت طالبان به قدرت ذکر میکند.
طالبان در نبرد با نیروهای خارجی و حکومت پیشین از حملات تروریستی استفاده میکرد. بنا به گزارشهای مراجع معتبر، تلفات ملکی در بیش از یک دهه گذشته، عمدتاً ناشی از حملات تروریستی طالبان بود.
سراج الدین حقانی در یک سخنرانی در ۴ حوت ۱۴۰۰ در قندهار اذعان کرد که تنها ۱۰۵۰ عضو شبکه حقانی در یک دهه گذشته در حملات انتحاری دست داشتند.
طالبان مسئولیت برخی از حملات خونین تروریستی از جمله حمله انتحاری در نزدیک وزارت داخله در سال ۲۰۱۸ را به عهده گرفت. در این حمله بیش از ۱۰۰ نفر کشته و بیش از ۱۵۰ نفر زخمی شدند.
این موسسه بین المللی میگوید که اکنون داعش مهمترین تهدید برای امنیت و مصوونیت مردم افغانستان است.
آمار گزارش «شاخص جهانی تروریزم» اندیشکده استرالیایی نشان میدهد که ۲۲ ولایت افغانستان در سال ۲۰۲۲ شاهد فعالیتهای تروریستی بوده است. بیشترین حملات تروریستی در شهر کابل اتفاق افتاده که عامل آن داعش بوده و در اثر آن ۲۱۷ نفر جان خود را از دست داده اند.
نزدیکان راحتالله قیام به افغانستان اینترنشنال گفتند که طالبان او را ۲۰ روز قبل در ولایت زابل "بازداشت" کردند و خانوادهاش تا هنوز از سرنوشت وی اطلاعی ندارد. یک منبع نزدیک به خانواده قیام گفت که اعضای طالبان پس از حمله بر خانهاش، او را دستگیر کردند.
این مقام حکومت سابق افغانستان برای دیدار اعضای خانوادهاش به زابل رفته بود. او در سال ۱۳۹۸ به عنوان رئیس ارتباطات عامه و سخنگوی وزارت سرحدات کار میکرد.
به رغم گزارشهای متعدد در مورد بازداشت اعضای حکومت پیشین، به خصوص نیروهای امنیتی، مقامات طالبان در برابر آن سکوت کردهاند و بر اجرایی بودن عفو عمومی رهبر طالبان تاکید دارند.
در یک مورد، منابع محلی در ۱۱ حوت گفتند که طالبان بدرالدین حیدری، فرمانده پیشین پولیس ولسوالی بکخیل پکتیا را به قتل رساندند.
این فرمانده پیشین که تازه از پاکستان برگشته بود، یک روز پیش توسط افراد طالبان در مرکز ولایت خوست بازداشت شده بود.
رحمت الله اندر، سخنگوی سابق شورای امنیت ملی حکومت افغانستان در توییتر با اشاره به دستگیری قیام به کنایه نوشت که «عفو ادامه دارد».
کمیته مصوونیت خبرنگاران و گزارشگران بدون مرز از طالبان خواستند که افراد مسئول کشته شدن خبرنگاران در انفجار در مرکز تبیان در شهر مزارشریف را شناسایی و مورد پیگرد قرار دهد. کمیته مصونیت این حمله را «یادآوری دردناک از وضعیت خصمانهای» توصیف کرد که خبرنگاران در آن کار میکنند.
همچنین، این کمیته از طالبان خواست که از خبرنگاران در افغانستان محافظت کند و فضای مصوون کاری برای آنان فراهم سازد.
حمله بر مرکز فرهنگی تبیان زمانی اتفاق افتاد که گروهی از خبرنگاران برای پوشش خبری یک برنامه در این مرکز گردهم آمده بودند. مرکز تبیان گفت که در این حمله دستکم ۳ نفر کشته و ۳۳ نفر زخمی شدند. داعش مسئولیت این حمله را به عهده گرفت.
در اعلامیه گزارشگران بدون مرز آمده است: «بسیار تکان دهنده است که میبینیم روزنامهنگاران تنها به این دلیل که روزنامه نگار هستند هدف قرار میگیرند. ما از سرپرست ولایت میخواهیم که عاملان این حمله را بدون تاخیر شناسایی کند.»
کمیته مصونیت خبرنگاران در اعلامیهاش نوشت: «انفجار مرگبار اخیر یادآور دردناک فضای خصمانه برای خبرنگاران است که از زمان تسلط طالبان با کاهش شدید آزادی مطبوعات روبرو هستند. طالبان باید هر کاری را که میتوانند برای محافظت از خبرنگاران انجام دهند و اجازه دهند که آنها با خیال راحت کار کنند.»
این خواسته زمانی مطرح میشود که نی، حمایتکننده رسانههای آزاد افغانستان روز شنبه گفت که پس از انفجار در تبیان، نیروهای طالبان شماری از خبرنگاران را مورد بازجویی قرار دادند.
سیرت نوری، خبرنگار خبرگزاری پژواک که در این انفجار مجروح شده است گفت که در شفاخانه مورد بدرفتاری طالبان قرار گرفته است. او در فیسبوک نوشت که یک فرد مسلح در اتاقی که او درمان میشد، گفت: «کاش همه اینها مردار شده بودند.»
گروهی از دانشجویان دختر در هرات برای کودکان این شهر برنامه قصهخوانی راهانداختهاند. در این برنامه کودکان در باره قصهها که در مورد مسایل اجتماعی و اخلاقی است، گفتگو میکنند. وحیده درانی، یکی از برگزارکنندگان گفت: «این برنامه نشان میدهد که ما شکست را قبول نکردهایم.»
این برنامه هفتهوار با هزینه شخصی این دانشجویان برگزار میشود و امیدوارند که قصه خوانی سطح دانش، تخیل و کنجکاوی دختران و پسران خوردسال را بالا ببرد.
به گفته درانی، داستانها بیشتر در مورد مسایل اجتماعی مانند حفظ محیط زیست و آداب همسایهداری اند.
این دختران دانشآموز گفتند که پس از بسته شدن دانشگاهها به فکر این برنامه افتادند که به آنها اجازه میدهد از افسردگی و محدودیتهای ماندن در خانه بیرون شوند.
در حال حاضر افغانستان تنها کشوری در جهان است که در آن دخترها و زنان حق آموزش و کار را ندارند.
با این که طالبان ممنوعیت تحصیل زنان و دختران را «موقتی» اعلام کرده است، اما ۵۳۸ روز میشود که این گروه مانع بازگشایی مکاتب برای دختران شده است.
