طالبان امنیت نیاورد؛ افغانستان هنوز زخم‌خورده‌ترین کشور از حملات تروریستی است

مسائل سیاسی، اقتصادی، فرهنگی، علمی و بشردوستانه از جمله موضوعات این نشست است.

قرار است حسین ابراهیم طه، دبیرکل سازمان همکاری اسلامی در جلسه افتتاحیه سخنرانی کند.

در این نشست همچنین در مورد وضعیت جامو، کشمیر و شرایط اقلیت‌ها و جوامع مسلمان در کشورهای غیرعضو سازمان همکاری اسلامی بحث و گفتگو خواهد شد.

در بیانیه سازمان همکاری اسلامی آمده است که در نشست پیشرو تلاش‌های جاری برای مقابله با افراط‌گرایی و تروریسم نیز بررسی می‌شود.

چهل‌و‌هشتمین نشست شورای وزیران خارجه سازمان همکاری اسلامی سال گذشته با عنوان «ایجاد مشارکت برای وحدت، عدالت و توسعه» در پاکستان برگزار شده بود.

سرپرست سفارت ایران در کابل گفته است که افزایش فعالیت‌های تجاری در بندر چابهار و رفع موانع ترانزیتی در پایانه‌های مرزی نیز از موضوعات اساسی مذاکرات بین طالبان و مقام‌های ایران بود.

حسین کاظمی قمی این گفت‌وگوها را «مثمر ثمر» خوانده است.

پیشتر طالبان خبر دادند که نورالدین عزیزی، وزیر صنعت وتجارت طالبان روز سه‌شنبه با مسئولان محلی ایران در دوغارون، خراسان، سیستان‌وبلوچستان و بندر چهابهار دیدار کرده است.

در هفته‌های اخیر مقام‌های طالبان به صورت مکرر به ایران سفر کرده‌اند.

روز دوشنبه (۲۲ حوت) وزیر امور مهاجران این گروه به ایران سفر کرده بود.

اکنون، متقاضیان از جمله همکاران سابق حکومت و نیروهای آسترالیایی در افغانستان، برای دریافت پناهندگی و ویزه به کشور ثالث مانند پاکستان بروند.

گلن کولومیتز، وکیل مدافع آسترالیایی که در خروج صدها همکار سابق نیروهای نظامی استرالیایی کمک کرده است گفت که وقتی اقدامات ضعیف حکومت در بررسی پرونده کسانی را که در افغانستان هستند زیر سوال برد، مقامات وزارت داخله گفتند، «همین است. سیاست [حکومت] همینطور است.»

وزارت داخله به شبکه آسترالیایی اس‌بی‌اس گفته است که بیش از ۳۱ هزار پناهجوی افغان را در آسترالیا اسکان داده است اما مشخص نکرد که چه تعداد از آن‌ها داخل افغانستان بود و چه تعداد بیرون از افغانستان.

کولومیتز گفت که اسکان مجدد حتا برای کسانی که موفق به خروج از افغانستان شده‌اند نیز محدود است. او گفت که حداقل شش نفر که قبلا با نیروهای استرالیایی کار کرده‌اند منتظر ورود به آسترالیا اند. او افزود که دو نفر در پاکستان و یک نفر در ترکیه هنوز ویزه نگرفته‌اند و سه نفر دیگر که در پاکستان هستند منتظر پرواز اند.

منتقدین حکومت آسترالیا می‌گویند که اگر حکومت بخواهد، راهی برای رسیدگی به پرونده کسانی که در داخل افغانستان هستند پیدا می‌تواند. مثلا حکومت می‌تواند مرکز بایومتریک در دوبی را استفاده کند. آن‌ها حکومت را به بی‌میلی به مسئله افغانستان متهم می‌کنند.

در این بیانیه به نقل از مک‌کال آمده است: «وزارت امور خارجه همچنان به کارشکنی در تحقیقات کمیته من در مورد خروج از افغانستان ادامه می‌دهد و ما آن را تحمل نخواهیم کرد. مردم امریکا سزاوار پاسخ‌هایی در مورد خروج فاجعه‌بار از افغانستان هستند.»

او افزود: «این اداره [وزارت خارجه] باید به نامه‌های ما و گزارش سفیر اسمیت پاسخ بدهد و بدون تاخیر به ما بگوید که برنامه‌های اضطراری سفارت ایالات متحده در کابل چه بود. این خروج لکه‌ای بر کارنامه حکومت است و تلاش‌های این وزارتخانه برای پنهان کردن عدم شفافیت خود، دلیل دیگری است که باید پاسخ‌ها را دریافت کنیم.»

کمیته روابط خارجی کانگرس امریکا ادعا می‌کند که دو ماه پیش نامه‌ای به وزارت خارجه فرستاد و خواهان پاسخ این وزارت در مورد خروج از افغانستان شد. وزارت خارجه اما به فرستادن معلومات عمومی که قبلا در دسترس بود بسنده کرد. این کمیته بعد از آن بارها از وزارت خارجه خواهان معلومات شد اما وزارت خارجه معلومات قابل ملاحظه‌ای به کمیته ارسال نکرد.

خروج از افغانستان به موضوع جدال میان حزبی تبدیل شده است. جمهوری‌خواهان به طور پیوسته بر انجام تحقیقات در مورد نحوه خروج از افغانستان تاکید دارند که می‌تواند به اعتبار و درایت کاخ سفید در حوزه سیاست خارجی آسیب بزند.

این کشاکش‌ها بیشتر بر محور مدیریت پیامدهای خروج و تخلیه کارمندان و همکاران پیشین امریکا در افغانستان است. هر دو حزب روی پایان حضور امریکا در افغانستان توافق داشتند.

خانم ولیزاده افزود که هیئت داوران آقای یعقوبی را برای تهیه مستند «مسافر دریا» درباره سفر قاچاقی براتعلی باتور، عکاس و فیلم‌ساز افغان به استرالیا، آقای حنیف را برای تهیه گزارشی درباره زلزله‌زدگان پکتیکا و خانم وفا را برای فعالیت‌هایش با وجود محدودیت‌های کاری علیه زنان، مستحق این عنوان دانسته است.

دهمین دور معرفی «خبرنگار سال افغانستان» روز چهارشنبه (۲۴ حوت) به پیشواز روز ملی خبرنگار (۲۷ حوت) در شهر بروکسل، پایتخت بلجیم برگزار شد.

آقای یعقوبی در پیامی که به همین مناسبت به این مراسم فرستاد، گفت: «افغانستان تحت حاکمیت طالبان، کم‌کم به یک کشور بی‌صدا، بی‌تصویر و بی‌قصه تبدیل می‌شود. این وضعیت مسئولیت خبرنگاران و رسانه‌‎های مستقر در بیرون از افغانستان را به مراتب بیشتر می‌کند تا علی‌رغم مشکلات دسترسی به اطلاعات در داخل کشور، به کار حرفه‌ای خبرنگاری ادامه دهند.»

طالبان از ۲۴ اسد ۱۴۰۰ که قدرت را در کابل به دست گرفتند، محدودیت‌های شدیدی علیه خبرنگاران و رسانه‌ها وضع کردند. در این مدت ده‌ها رسانه بسته شدند و هزاران نفر از کارکنان رسانه‌ها کشور را ترک کردند.

خبرنگاران زن در افغانستان تحت کنترول طالبان تحت فشارهای بیشتری قرار گرفتند. بیشتر خبرنگاران زن از حضور در روی صحنه حذف شدند.

طالبان دسترسی به اطلاعات را به شدت محدود کرده‌اند و فعالیت کمیسیون نظارت بر فعالیت‌های رسانه‌ای را هم به تعلیق درآورده‌اند. برخی از خبرنگاران با برخورد خشونت‌آمیز اعضای این گروه مواجه شدند.