اداره امور طالبان با نشر فرمانی منسوب به رهبر این گروه اعلام کرد که توزیع و فروش زمینهای دولتی بدون حکم هبتالله آخندزاده ممنوع است. بر اساس این فرمان، ادارههای این گروه به شمول شهرداریها و وزارتخانهها نمیتوانند، زمینهای دولتی را توزیع یا تقسیم کنند.
در این فرمان سه مادهای آمده است که در صورت نیاز انتقال زمینهای دولتی به ادارههای طالبان هم به حکم رهبر این گروه صورت میگیرد.
بعد از به قدرت رسیدن طالبان، این گروه کمیسیون استرداد زمینهای غصب شده دولتی را تشکیل داده است.
این کمیسیون در جریان یک سال گذشته در کابل و ولایات صدها هزار جریب زمین را بعد از بررسی از مالکان آن مسترد و مربوط اداره خود کرده است.
صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل، یونیسف، اعلام کرده که سوءتعذیه حاد در میان زنان و دختران نوجوان در افغانستان ۵۰ درصد افزایش یافته است. زیوای موریرا، مشاور امور تغذیه دفتر منطقهای آسیای جنوبی یونیسف گفت که شمار این مادران و دختران نوجوان به بیش از ۸۰۰ هزار نفر میرسد.
آقای موریرا در سفری به ولسوالی نادعلی ولایت هلمند افزود که یونیسف برای حمایت از این دختران و زنان و فرزندان آنها، به ١٨٦ میلیون دالر نیاز دارد.
این مقام سازمان ملل خطاب به مراجع کمککننده گفت که کمک آنها میتواند از این «بحران قابل پیشگیری» در میان زنان و کودکان آسیبپذیر جلوگیری کند.
او هنگام دیدار از یک مرکز درمانی تحت حمایت یونیسف در نادعلی گفت که این سازمان به فراهم کردن مواد خوراکی تقویتشده برای مادران و فرزندان آنها در افغانستان همچنان ادامه میدهد.
اخیرا برنامه جهانی غذا اعلام کرد که ۲۳ میلیون نفر از جمله ۱۲ میلیون زن و دختر در افغانستان با ناامنی غذایی روبهرو هستند.
براساس برآورد سازمان ملل، بیش از دوسوم جمعیت افغانستان، برابر با ۲۸،۳ میلیون نفر نیازمند کمکهای بینالمللی هستند.
پس از به قدرت رسیدن طالبان در افغانستان، بیکاری و فقر در این کشور به صورت کمپیشینهای گسترش یافت.
در پی صدور فرمان این گروه برای ممنوعیت اشتغال زنان، دسترسی خانوادههایی که سرپرست آنها زن هستند، به غذا و درآمد بهشدت محدود شده است.
سخنگوی وزارت داخله طالبان میگوید در سال ۱۴۰۱ تعداد ۱۶ هزار و ۶۸۵ نفر در ارتباط با انواع فعالیتهای جرمی بازداشت شدهاند که از این تعداد تنها ۱۹۰ نفر در پرونده آدمربایی نقش داشتند. طالبان از زمان بهدست گرفتن قدرت، متهم به بازداشت، شکنجه و کشتار نظامیان پیشین نیز شده است.
عبدالنافع تکور، سخنگوی وزارت امور داخله طالبان در نشست سالانه این وزارت افزود که در یک سال گذشته ۴۴ نفر از چنگ آدم ربایان آزاد شدند و ۱۳ آدمربا در درگیری با افراد این گروه کشته و ۱۹۰ نفر دیگر شان گرفتار شدهاند.
سخنگوی وزارت داخله تحت اداره طالبان افزود که این وزارت در یک سال گذشته ۳۰۰ میلیون افغانی از توزیع جواز سیر و رانندگی و ۱۶۷ میلیون افغانی از توزیع جواز سلاح و گشت و گذار وسایط نقلیه زرهی، عواید داشت.
آقای تکور میگوید پولیس طالبان در یک سال از قاچاق سه میلیون دالر و ۱۶ کیلوگرام طلا جلوگیری کرده و در این ارتباط ۴۱۹ فرد مظنون بازداشت شدهاند.
او در جریان کنفرانسی در کابل افزود که ۱۰۳ میل سلاح ثقیله و بیش از ۱۰ هزار میل سلاح خفیفه، مهمات، مواد منفجره و تجهیزات نظامی از سوی پولیس طالبان کشف و ضبط شده است.
تکور افزود که معینیت مبارزه با مواد مخدر این وزارت بیش از چهار هزار عملیات را در سطح کشور راه اندازی کرده که در نتیجه بیشتر از پنج هزار فرد مظنون بازداشت و ۱۸۲ باب کارخانه تولید و پروسس مواد مخدر کشف و تخریب شده است.
طالبان از زمان بهدست گرفتن قدرت، متهم به بازداشت، شکنجه و کشتار نظامیان پیشین نیز شدهاند.
مقامات استرالیایی روز دوشنبه اعلام کردند که یک سرباز سابق این کشور را به اتهام کشتن یک غیرنظامی در افغانستان دستگیر کردهاند. تحقیقات چهار سالهای که نتایج آن در سال ۲۰۲۰ منتشر شد، نشان میدهد که نیروهای ویژه استرالیا ۳۹ زندانی غیرنظامی را در افغانستان کشتهاند.
پس از توصیههای این گزارش، ۱۹ نفر از اعضای فعلی و سابق ارتش استرالیا به یک بازپرس ویژه ارجاع شدند تا مشخص شود که آیا شواهد کافی برای پیگرد قانونی وجود دارد یا خیر.
پس از شکست طالبان در افغانستان در سال ۲۰۰۱ میلادی، استرالیا بخشی از حضور نیروی بینالمللی به رهبری ناتو در افغانستان بود که نیروهای امنیتی تازهتاسیس این کشور را آموزش میداد و برای دو دهه در جنگ علیه طالبان سهم گرفت.
در این مدت، بیش از ۳۹ هزار سرباز استرالیایی در افغانستان خدمت کردند و ۴۱ نفر از آنها کشته شدند.
کمیسیون حقوق بشر افغانستان روز یکشنبه با نشر اعلامیهای به بازداشت، شکنجه و قتل نظامیان پیشین افغانستان اعتراض کرد. این سازمان که پس از سقوط در خارج از کشور فعالیت دارد، از اعضای ناتو خواست که به انتقال این نظامیان به کشورهای امن کمک کنند.
در این اعلامیه، به گزارشهای رسانهها و سازمانها، و ویدیوهای منتشرشده در شبکههای اجتماعی اشاره شده که به گفته این سازمان، «حاکی از ازدیاد اهانتها، بازداشتها، شکنجهها و قتلهای پیوسته نظامیان حکومت پیشین، توسط گروه طالبان است.»
کمیسیون میگوید که نظامیان سابق برای حفظ جان خود زندگی مخفی در پیش گرفته یا به کشورهای دیگر فرار کردهاند. به گفته این نهاد، طالبان به کمک اطلاعات بایومتریک میتوانند نظامیان سابق را شناسایی و دستگیر کنند.
در اعلامیه کمیسیون آمده است: «این گروه سرگردان بهگونه فرسایشی و پیهم، شکار نظامیان طالبانی میشوند.»
کمیسیون مستقل حقوق بشر از جذب این نیروها توسط کشورهای دیگر برای ارسال به مناطق جنگی چون اوکراین ابراز نگرانی کرده است.
کمیسیون حقوق بشر مستقیماً از کشورهای عضو ناتو خواسته است که «در مورد سربازان و قربانیان بزرگترین جنگ تاریخ خود، تصمیم عادلانه و قابل قبول بگیرند و آنان و خانوادههایشان را از رنج و نابودی نجات دهند.»
تا هنوز گزارش جامعی از تعداد نیروهای نظامی افغان که پس از سقوط دولت افغانستان به دست طالبان اسیر و کشته شدهاند، در دست نیست.
مقامات طالبان بارها پیگرد و کشتار انتقامجویانه نظامیان پیشین افغان را رد کرده است. با این حال، شهادت شاهدان عینی و سازمانهای معتبر بینالمللی نشان میدهد که جنگجویان طالبان به طور پیوسته به دنبال نیروهای امنیتی پیشین بودهاند تا از آنان انتقام بگیرند.
سازمان دیدهبان حقوق بشر گفت که اطلاعات دستگاههای بایومتریک جان هزاران افغان را در معرض خطر قرار داده است. این دستگاهها که حاوی اطلاعات حساسی در مورد کارمندان دولت پیشین است، توسط طالبان استفاده میشود.
یکی از فرماندهان نظامی سابق به این سازمان گفت که طالبان او را به مدت ۱۲ روز بازداشت کردند و از او اثر انگشت گرفتند و عنبیه او را اسکن کردند.
این نظامی سابق گفت: «آنها به من گفتند که از من اثر انگشت گرفتند تا بررسی کنند که آیا نظامی هستم یا خیر و اگر آنها بتوانند نظامی بودنم را تایید کنند، مرا خواهند کشت.»
او افزود: «من بسیار خوششانس بودم که به دلایلی، آنها نتوانستند سابقه کاریام را به دست آورند.»
با فرا رسیدن دومین بهار از زمان تسلط طالبان بر افغانستان و ممنوع شدن جشن نوروزی در این کشور، شماری از افغانها و ایرانیان مقیم فرانسه نخستین جشن سمنک را در پاریس برگزار کردند. آنان میخواهند با بازنمایی میراثهای فرهنگی، این بخش از فرهنگ شفاهی را در دل تبعید زنده نگهدارند.
شکیبا داود، موسس «انجمن دایره فارسی» که ابتکار برگزاری نخستین جشن سمنک را با همکاری شماری دیگر از پناهندگان افغان به دست گرفته میگوید هدف اصلی این جشن زنده نگهداشتن سمبولهای جشن باستانی نوروز در افغانستان و ایران است.
به گفته خانم داود، در شرایطی که گروه افراطی طالبان خواسته تا زنان را از تمامی سطوح جامعه حذف کند، او این نیاز را احساس کرده تا این را برای برجسته کردن نقش زنان در تجلی میراث فرهنگی مردم افغانستان و ایران برگزار کند.
جشن سمنک که از دیرباز در افغانستان و ایران تجلیل میشود، بخشی از فرهنگ غنامندی است که در آن زنان به عنوان نگهبانان آتش که نشانی از زندگی و حرارت و روشنایی است جوانه گندم را که سمبولی از تحفه طبیعت است به قوام با تشریفات خاص میپزند.
«سمنک» دسر محبوب نورزوی مردم افغانستان که در ایران به آن «سمنو» میگویند با تشریفات خاصی تهیه و میل میشود. در این جشنواره زنان به عنوان «پیرهداران اصلی» آتش و نور با همیاری مردان از شب تا صبح برای قوام آمدن سمنک «چمچه» میزنند.
خانم شکیبا میگوید: «این بخش از فرهنگ نوروزی که ما از آن نوستالوژی داریم با سرکوب نظاممند گروه تندرو حاکم در حال به حاشیه رانده شدن است و نفس برگزاری آن در دل تبعید نشانی از ایستادگی و مقاومت در برابر اندیشههایی است که میخواهند این بخش زیبا از هویت فرهنگی ما را از بین ببرند.»
در این برنامه شماری از فرهنگیان افغانستان و ایران نیز در میزگردی درباره ضرورت برگزاری جشنها و آیینهای نوروزی و نقش زنان در انتقال میراث فرهنگی اشتراک کردند.
زلمی کاوه نویسنده و مترجم در حوزه نقد تاریخی و مسایل زنان در پیوند به تجلی حضور زنان در جشنهای باستانی و همچنین نقش آنان در انتقال میراث فرهنگی معتقد است که ساختارهای مردسالار حاکم از صد سال بدین سو باعث شده تا ما شاهد زدودن روایتهای زنانه در تاریخ و فرهنگ افغانستان باشیم.
او با اشاره به این موضوع که به دلیل سرکوب نظاممند زنان در حوزههای اجتماعی و تاریخی زنان به عنوان آفرینشگران میراثهای فرهنگی به حاشیه رانده شدهاند.
به عقیده آقای کاوه آنچه که امروز مصداق عینی از آپارتاید جنسی در افغانستان است به صورت هولناکی فضای فرهنگی را از روایتهای زنانه برهنه کرده است و قصد دارد تا با محدودسازی حداکثری زنان، آنان را از تولید اندیشههای برابریخواه تهی کند.
«سمنک» دسر محبوب نورزوی مردم افغانستان که در ایران به آن «سمنو» میگویند با تشریفات خاصی تهیه و میل میشود. در این جشنواره زنان به عنوان «پیرهداران اصلی» آتش و نور با همیاری مردان از شب تا صبح برای قوام آمدن سمنک «چمچه» میزنند.
خانم شکیبا میگوید: «این بخش از فرهنگ نوروزی که ما از آن نوستالوژی داریم با سرکوب نظاممند گروه تندرو حاکم در حال به حاشیه رانده شدن است و نفس برگزاری آن در دل تبعید نشانی از ایستادگی و مقاومت در برابر اندیشههایی است که میخواهند این بخش زیبا از هویت فرهنگی ما را از بین ببرند.»
در این برنامه شماری از فرهنگیان افغانستان و ایران نیز در میزگردی درباره ضرورت برگزاری جشنها و آیینهای نوروزی و نقش زنان در انتقال میراث فرهنگی اشتراک کردند.
زلمی کاوه نویسنده و مترجم در حوزه نقد تاریخی و مسایل زنان در پیوند به تجلی حضور زنان در جشنهای باستانی و همچنین نقش آنان در انتقال میراث فرهنگی معتقد است که ساختارهای مردسالار حاکم از صد سال بدین سو باعث شده تا ما شاهد زدودن روایتهای زنانه در تاریخ و فرهنگ افغانستان باشیم.
او با اشاره به این موضوع که به دلیل سرکوب نظاممند زنان در حوزههای اجتماعی و تاریخی زنان به عنوان آفرینشگران میراثهای فرهنگی به حاشیه رانده شدهاند.
به عقیده آقای کاوه آنچه که امروز مصداق عینی از آپارتاید جنسی در افغانستان است به صورت هولناکی فضای فرهنگی را از روایتهای زنانه برهنه کرده است و قصد دارد تا با محدودسازی حداکثری زنان، آنان را از تولید اندیشههای برابریخواه تهی کند.
با این حال، آقای کاوه خوشبین است که «به لطف عصر تکنولوژی، ما بتوانیم از فضای دیجیتالی به عنوان یک فضای مبارزه و سنگر روشنگری برای جلوگیری از محو زنان در تولید محتوا و میراثداری فرهنگی بهره ببریم.»
منیره هاشمی، یکی دیگر از شرکتکنندگان در میز گرد نیز بخشی از سخنانش را به نقش تغییر روایتهای اجتماعی در شرایطی که دگماندیشان تلاش دارند تا روایتهای ضد زنانه را بیش از پیش در جامعه افغانستان و ایران حکمفرما کنند، تمرکز داد.
به گفته خانم هاشمی در حالی که بخش بزرگی از فرهنگ شفاهی مردم افغانستان و ایران از طریق زنان سینه به سینه به نسلهای بعدی به میراث رسیده است، اما امروز تمام این روایتها در حال محو شدن است.