نویسندگان نامه به آنتونیو گوترش نوشتهاند: «امروز در داخل افغانستان همه دستاوردها بر باد رفته و بیکاری، فقر، تحقیر و ترس از مرگ، امان ما را بریده است و اگر در تبعید اجباری از کشور به سر میبریم، در سراسر جھان سرگردانیم. در حقیقت، ظرفیتهای حرفهای و هر چیزی را که هویت جامعه رسانهای را شکل داده بود، از دست دادهایم.»
این سازمان افزوده از ۲۴ اسد ۱۴۰۰، که گروه طالبان قدرت را در افغانستان به دست گرفت، حدود ۶۰ درصد رسانههای این کشور بسته شدند، شمار زیادی از روزنامهنگاران تبعید شدند و آنهایی که ماندند در وضعیت بد شغلی و امنیتی به سر میبرند.
براساس این نامه، در یک سال گذشته پنج خبرنگار در افغانستان کشته و شماری ناپدید شدهاند، در حالی که ۱۱۵ خبرنگار دیگر دستگیر، آزار و اذیت، تهدید یا شکنجه شدهاند.
نویسندگان نامه افزودهاند که فعالیتهای شبکههای تلویزیونی در افغانستان تا ۸۰ درصد طوری محدود شده که بسته شدن آنها بهتر از فعالیتشان است و رسانههای آنلاین هم فیلتر میشوند.
سازمان حمایت از خبرنگاران افغانستان با انتقاد از «تعامل سازنده» با طالبان، گروهی که به نوشته این سازمان، «تا دیروز جزو خطرناکترین گروههای تروریستی جهان محسوب شد»، سوالهایی را از دبیرکل سازمان ملل پرسیده است.
این سازمان از آقای گوترش پرسیده: «با این که از تلاش و دوستی شما کمال اطمینان داریم، اما اکنون پرسش جدی در این جا مطرح میشود که چرا آن اراده بزرگ برای آزادی بیان و دموکراسی در کشور ما دیگر رنگی ندارد؟ آیا هنوز ملت افغانستان را به عنوان عضو جامعه انسانی میشناسید؟»
نویسندگان نامه همچنین پرسیدهاند که سازمان ملل چرا در برابر پایمال شدن حقوق بشر، از جمله نقض حقوق خبرنگاران، حقوق زنان و دختران در افغانستان اقدام جدی نمیکند.
در این نامه همچنین تاکید شده که آن عده از مقامهای طالبان که قوانین بینالمللی در مورد فعالیت رسانهای و کارمندان رسانهها را نقض میکنند، «باید مجازات و مورد تحریمهای شدید قرار بگیرند».
این نامه از سازمان ملل خواسته که برای آزادی خبرنگاران زندانی در افغانستان تحت کنترول طالبان و حمایت از خبرنگاران گیرمانده در کشورهای سومی، کمک کند.
سازمان حمایت از خبرنگاران افغانستان، که این نامه را منتشر کرده، در وبسایت خود نوشته که در ماه اسد ۱۴۰۰ در آلمان به کار آغاز کرده است و برای حمایت از خبرنگاران افغانستان در داخل و خارج کشور دادخواهی میکند.
