رسانه‌های ایران: مقام‌های طالبان و جمهوری اسلامی نشستی درباره حقابه برگزار کردند

طالبان در هفته نخست ماه حمل، مطیع‌الله ویسا، فعال آموزش دختران و رئیس نهاد راه قلم را بازداشت کرد. دو روز بعد از نشر این خبر، ذبیح‌الله مجاهد، سخنگوی طالبان، گفت که استخبارات این گروه آقای ویسا را به دلیل «فعالیت‌های خودسرانه و تشویق مردم به فعالیت‌های ضدحکومتی» زندانی کرده است.

نهادهای حقوق بشری بارها گفتند که متهمان در رژیم طالبان، به روند تامین عدالت، مشاور حقوقی و دادگاه منصفانه دسترسی ندارند.

آقای ویسا در سال‌های گذشته برای گسترش و ترویج آموزش دختران فعالیت و در روستای‌های دوردست افغانستان آگاهی‌دهی کرده است.

او در شماری از ولایت‌ها صنف‌ها و کتابخانه‌های سیار برای کودکان راه‌اندازی کرده است. با منع آموزش دختران توسط طالبان، آقای ویسا فعالیت‌های آموزشی خود را در این بخش متمرکز کرد.

شماری از نهادهای بین‌المللی و فعالان حقوق بشری خوستار آزادی مطیع‌الله ویسا شده‌اند، اما تاکنون طالبان اقدام به رهایی او نکرده است.

در حال حاضر جلسات این انجمن به صورت انلاین برگزار می‌شود و دیپلومات‌های حکومت پیشین با تاسیس این انجمن قصد دارد آدرس مشخصی برای هماهنگی، مشورت و فعالیت‌های مشترک میان دیپلومات‌های کنونی و پیشین جمهوری اسلامی افغانستان باشد.

این انجمن نوشته است که می‌خواهد با سازمان‌های‌ بین‌المللی و جامعه جهانی تعامل کند و آن‌ها را از خطراتی که حکومت طالبان به وجود آورده است باخبر سازد.

در اعلامیه آنان آمده است: «از این سازمان‌ها می‌خواهیم که از تاسیس یک حکومت مشروع و دموکرات در افغانستان که حقوق مساوی برای تمام مردم، مخصوصا زنان و اقلیت‌ها قایل باشد، حمایت کنند.»

این انجمن نوشت که اولین جلسه مشورتی خود را در ماه دلو ۱۴۰۱ برگزار کرد و مرامنامه آن هفته قبل به تصویب رسید.

این بنیاد پژوهشی افغان در اعلامیه‌اش در مورد این نهادهای بشردوستانه اطلاعاتی نشر نکرده است.

به دنبال سقوط دولت پیشین، شماری از افراد و نهادهای نیکوکار یهودی و اسرائیلی برای انتقال پناهجویان افغان به کشورهای امن و مهاجرپذیر کمک کردند.

روزنامه اسرائیلی جروزالم پست در ماه اسد ۱۴۰۱ گزارش داد که با کمک سیلوان آدامز، یک یهودی اسرائیلی-کانادایی، ۷۰ پناهجوی افغان که عمدتاً ورزشکاران و بایسکل‌ سواران زن بودند، به ایتالیا رسیدند.

او به همراه گروهی از دیپلومات‌ها، اتحادیه بایسکل سواری بین‌المللی و یک سازمان بین‌المللی غیردولتی بشردوستانه مستقر در اسرائیل برای خارج کردن این پناهجویان کار کرده بود.

جایزه بین‌المللی صلح ابن سینا که به گفته انستیتوت برای ترغیب همکاری فرهنگ‌ها برای آوردن صلح است، قبلا به مایکل بری، پژوهشگر امریکایی علاقه‌مند به فرهنگ افغانستان، راشد الغنوشی، اسلامگرای معروف و اصلاح‌طلب تونسی و انارکلی هنریار، سناتور سابق افغان اعطا شده بود.

انستیتوت مطالعات استراتژیک که پس از سقوط دولت پیشین در بریتانیا مستقر است، در اعلامیه‌اش گفته که مراسم اعطای جایزه در ۵ سرطان برگزار خواهد شد.

سخنران ویژه این مراسم داکتر شیرین عبادی، برنده جایزه صلح نوبل و فعال حقوق بشر ایرانی است.

طالبان همانند گذشته، در مورد این ادعا واکنشی نشان نداده است.

جبهه آزادی، یکی از گروه‌های مسلح مخالف طالبان، در ۱۴ اپریل «عملیات بهاری» خود را علیه طالبان اعلام کرد. در این مدت، این گروه از چند حمله پراگنده در کابل و ولایات خبر داده است.

این جبهه در ۲۴ حمل تایید کرد که چند عضو مهم آن، از جمله اکمل امیر، فرمانده نامدار آن، در نبرد با طالبان در سالنگ جنوبی کشته شده است.

او از جهان خواست با همان عزمی که با حکومت سفیدپوستان در آفریقای جنوبی مبارزه کرد، با طالبان نیز مبارزه کند.

آفریقای جنوبی برای ۴۰ سال تحت حاکمیت نژادپرستانه اقلیت سفیدپوست قرار داشت. سیاهپوستان که اکثریت این کشور را تشکیل می‌دادند، از بسیاری حقوق سیاسی و اجتماعی خود محروم بودند. آنها باید در محلات و منازل جداگانه زندگی می‌کردند و حق ازدواج با سفیدپوستان و زندگی در محلات آنان را نداشتند.

بسیاری از فعالان حقوق زن افغان با توجه به حذف زنان از عرصه‌های اجتماعی می‌گویند که طالبان آپارتاید جنسیتی را در افغانستان حاکم کرده است.

خانم مشل راجع به محدودیت‌های وضع‌شده بر زنان افغان گفت: «این آپارتاید جنسیتی است. من با این تعریف موافقم. اما فراتر از تعریف، می‌خواهم بگویم همان قدرت و اصراری را که [جهان] در مبارزه با آپارتاید[آفریقای جنوبی] داشت، باید در مورد افغانستان نیز داشته باشد.»

هدر بار، از دیده‌بان حقوق بشر، توصیف رژیم طالبان به عنوان یک نظام آپارتاید جنسیتی توسط گراسا مشل را یک «حرف بزرگ» خواند. او گفت که فعالان افغان از دیرباز بر آپارتاید خواندن رژیم طالبان تاکید دارند و حالا «بزرگترین کنشگر حقوق زنان و همسر سابق نلسون ماندلا به مبارزه آنان پیوسته است.

مشل گفت:‌«جامعه جهانی نمی‌تواند تصمیم‌گیری در مورد ۵۰ درصد جمعیت [افغانستان] را فقط به طالبان واگذار کند. ما باید راه‌ خلاقانه‌ای برای درگیرشدن با آن‌ها پیدا کنیم و طالبان را با این نظر به چالش بکشیم که از نظر انسانی، قایل شدن تبعیض با کسانی صرفاً به دلیل زن بود قابل قبول نیست.»

او واکنش جامعه جهانی به عملکرد طالبان را خیلی نرم خواند و گفت که بر طالبان باید فشار بیشتر آورده شود تا آن‌ها «بفهمند که خانواده انسانی به آن‌ها اجازه نمی‌دهد به رفتارشان ادامه دهند.»