فاینل فوتبال نوجوانان آسیا؛ جاپان با اقتدار قهرمان شد و جوایز انفرادی را نیز دِرَو کرد

کادر فنی تیم ملی فوتسال افغانستان چهار دروازبان به نام‌های سید رضا حسینی، محمد جواد صفری، کاظم صفری و علی احمد صفری و بیست بازیکن دیگر به نام‌های خداداد ابراهیمی، رضا حسین‌پور، حسین حسن‌زاده، سید جواد هاشمی، بهمن گرگیج، حسن علی جعفری، فرزاد محمودی، جواد حیدری، حمیدرضا حسینی، علی امیری، علی فیاضی، مهران غلامی، سید حسین موسوی، عبدالغفار صادقی، حسین محمدی، امید قنبری، علی جعفری، سید مجتبی حسینی، علی رحیمی و مهدی نوروزی را به اردوگاه تمرینی دعوت کرده‌اند.

رقابت‌‌های فوتسال قهرمانی مرکز آسیا (کافا) با حضور تیم‌های افغانستان، ایران، تاجیکستان، اوزبیکستان، قرقیزستان و ترکمنستان از اول تا هشتم اسد ١٤٠٢ در شهر دوشنبه تاجیکستان برگزار می‌شود.

تیم ملی فوتسال افغانستان پیش از این نیز در ایران اردوگاه تمرینی بر پا کرده بود. بعد از آن این تیم برای سه بازی دوستانه به لبنان رفت و سه بازی با تیم ملی فوتسال لبنان انجام که حاصل آن دو پیروزی و یک مساوی بود.

برنامه کامل مسابقات فوتسال کافا ٢٠٢٣ به این ترتیب است:

یک‌شنبه اول اسد

قرقیزستان – افغانستان

اوزبیکستان – تاجیکستان

ایران – ترکمنستان

دوشنبه ٢ اسد

اوزبیکستان – افغانستان

تاجیکستان – ترکمنستان

ایران – قرقیزستان

چهارشنبه ٤ اسد

افغانستان – ایران

ترکمنستان – اوزبیکستان

تاجیکستان – قرقیزستان

جمعه ٦ اسد

افغانستان – تاجیکستان

قرقیزستان – ترکمنستان

ایران – اوزبیکستان

یک‌شنبه ٨ اسد

ترکمنستان – افغانستان

اوزبیکستان – قرقیزستان

تاجیکستان – ایران

این رقابت‌ها با حضور ٤٢٠ تکواندوکار از ٣٠ جون الی دوم جولای ٢٠٢٣ در شهر منچستر انگلستان برگزار شد. منصوری در دور اول با قرعه استراحت رو به رو شد و در دورهای بعدی مقابل دو تکواندوکار انگلستانی پیروز شد و روی سکوی نخست ایستاد.

منصوری که در رقابت‌های منچستر نسبت به سایر تکواندوکاران حاضر در وزن منفی ٨٠ کیلوگرام رتبه المپیکی بهتر داشت، با کسب مدال طلا، ده امتیاز دیگر به حساب امتیازات المپیکی‌اش اضافه کرد تا در رتبه ٣٦ رده‌بندی المپیک قرار بگیرد.

این تکواندوکار با عنوان تیم جهانی پناهندگان در مسابقات شرکت می‌کند و قرار است هفته آینده در رقابت‌های آزاد بین‌المللی تکواندو در ترکیه اشتراک کند، رویدادی که با حضور ١٨٠٠ تکواندوکار از قاره‌های گوناگون در انقره ترکیه برگزار می‌شود.

از این روز برای بهبود و ارتقاء خبرنگاری ورزشی و استفاده از ورزش به عنوان وسیله‌ای برای رسیدن به صلح جهانی، عدالت و بی‌طرفی در دنیا بزرگداشت می‌شود. در واقع، دوم جولای هر سال فرصتی مناسب برای پاسداشت از زحمت‌های خبرنگاران ورزشی است. کسانی که می‌توانند ارزش‌های والای انسانی را نه تنها در ورزش، بلکه در همه جا گسترش دهند.

کسانی که با تلاش شبانه‌روزی‌شان ضمن اطلاع‌رسانی شادابی، شادی و سلامتی را نیز با احساس غرور به ملت‌ها هدیه می‌دهند. حرفه‌ای که در واقع پنجره بازی شده است به دنیای انسانی‌تر و بهتر. ماحصل کار خبرنگاران ورزشی، مثل خود ورزش، صلح، دوستی و دنیای بهتر است.

در ابتدا در جریان بازی‌های المپیک ١٩٢٠ در بلجیم بود که یک روزنامه‌نگار فرانسوی به نام «فرانتر زیشل» پیشنهاد تشکیل اتحادیه‌ای برای خبرنگاران ورزشی جهان را مطرح کرد؛ اما چهار سال طول کشید تا این اتحادیه شکل بگیرد.

هدف این اتحادیه احترام به ملیت، سیاست، مذهب، رنگ، نژاد، جنسیت و اعتقاد اعضای آن است و سعی می‌کند در صحنه‌های بین‌المللی ورزش، در جهت تهیه خبر، گزارش، فیلم و عکس تسهیلات فراهم کند. مرکز این تشکیلات در حال حاضر در بوداپست هنگری است.

شاید بسیاری ارزش کار خبرنگاران ورزشی را ندانند و کار آن‌ها زیاد به چشم نیاید؛ اما خبرنگاران ورزشی شب و روز بیدار هستند و در طول سال، صدها رقابت ورزشی را در وقت و زمان مناسب و با دقت به مردم اطلاع‌رسانی می‌کنند.

بسیاری معتقدند که اگر خبرنگاران ورزشی نبودند، هواداران ورزش در دنیا به خبرها، تصاویر، مسابقه و اطلاعات درباره تیم‌ها و قهرمانان ورزش با سهولت دسترسی نمی‌داشتند.

با این حال، خبرنگاران ورزشی افغانستان از بی‌توجهی نهادهای حامی رسانه و کمبود امکانات برای پوشش رویدادهای ورزشی نگران‌اند. آن‌ها معتقداند که خبرنگاری ورزشی در افغانستان به چشم «انگشت ششم یا موجودات اضافی دیده می‌شود».

خبرنگاران ورزشی افغانستان می‌گویند که آنها از یک طرف با کمبود امکانات و فضای رشد روبه‌رو هستند و از طرف دیگر تلاش‌های شبانه‌روزی‌شان، از سوی رسانه‌ها و جامعه جهانی، جدی گرفته نشده است.

مسرور تابش، یکی از خبرنگاران ورزشی افغانستان می‌گوید: «رسانه‌ها در بیست سال گذشته فقط چند دقیقه محدود از وقت خود را به ورزش اختصاص می‌دادند و معمولا بخش ورزش، طردشده‌ترین و بی‌امکانات‌ترین بخش رسانه‌ها بود.»

به گفته آقای تابش، «خبرنگاران ورزشی کمترین دستمزد را در بین خبرنگاران می‌گرفتند، طوری که بسیاری با وجود علاقه‌مندی زیاد به این حرفه، به خاطر مشکلات زیاد فرا راه خبرنگاری ورزشی، این حرفه را رها کردند.»

او افزود: «خبرنگاران ورزشی معمولا دارای کمترین مصونیت کاری هستند. آنها هیچ وقت دسترسی عادلانه و متناسب با زحمت‌های‌‌شان به حقوق و امتیازهای شغلی نداشتند و کارفرمایان رسانه‌ در افغانستان به‌سادگی می‌توانستند حقوق و امتیازات‌شان را انکار کنند و دستگاه‌های قضایی را نیز دور بزنند.»

آقای تابش باور دارد که «خبرنگاران ورزشی شبیه دیگر خبرنگاران، با خطرات امنیتی زیادی مواجه بودند؛ چون به غیر از سایر خطرهای امنیتی، بسیاری از مسؤولان و اهالی ورزش افغانستان دوست داشتند تمام مسائل را مثل زمین ورزش، با مشت و لگد حل کنند.»

او گفت: «به همین خاطر، بارها خبرنگاران ورزشی، هتک حرمت و لت‌وکوب شدند و با صورت خونین و زخمی به دفتر کار خود بازگشتند.»

این خبرنگار باور دارد که خبرنگاران ورزشی از حق دسترسی به اطلاعات نیز محروم بودند و به دلیل «قلدرمآبی فضای ورزش» نمی‌توانستند از مسئولان آن در زمینه چگونگی هزینه‌ها و درآمدها سوال کنند.

خبرنگاران ورزشی، فدراسیون خبرنگاران ورزشی افغانستان و دیگر نهادهای حامی رسانه‌ها را متهم می‌کنند که آن‌ها را جدی نمی‌گرفتند و به مشکلات‌شان رسیدگی نمی‌کردند.

ذبیح‌الله شهزاد، یکی دیگر از خبرنگاران ورزشی افغانستان می‌گوید: «اصل مسئله به عدم توجه رسانه‌ها به بخش ورزش و خبرنگاران ورزشی برمی‌گردد که در تمام یک شبانه‌روز و بیست‌وچهار ساعت، فقط سه یا چهار دقیقه به ورزش اختصاص می‌دادند.»

آقای شهزاد باور دارد که «معمولا پیش‌پا افتاده‌ترین خبر سیاسی، نسبت به مهم‌ترین خبر ورزشی برای مسئولان رسانه‌ها اهمیت بیشتر داشت. معمولا آخرین موتر، آخرین کمره، کمترین امکانات و آخرین فرصت در اختیار خبرنگاران ورزشی بود تا آن‌ها خبرها و گزارش‌های ورزشی‌شان را پوشش دهند.»

مهدی غلامی، خبرنگار و گزارشگر ورزشی دیگر است که به برخی مشکلات این حرفه در افغانستان اشاره می‌کند: «فدراسیون خبرنگاران ورزشی تشکیل شد؛ اما این فدراسیون هیچ وقت نتوانست به دلیل عدم برنامه مدون و خوب، راهگشا باشد. افراد برای رسیدن به اهداف شخصی از آن بهره بردند و فدراسیون نتوانست در رشد خبرنگاری ورزشی در افغانستان تحولی ایجاد کند.»

به هر حال، خبرنگاری ورزشی در افغانستان مثل گذشته مهجور و طرد شده است و هرگز نتوانسته است به طوری که نیاز و شایسته است به حق خودش برسد؛ رشته‌ای که به گفته‌ خبرنگاران ورزشی افغانستان «انگشت ششم بود و حالا شاید انگشت ششم هم نباشد.»

میلاد احدی، ورزشکار هنرهای مختلط رزمی افغانستان امشب مارکوندس باستوس از برازیل را در راوند دوم مسابقه ناک اوت کرد و دستش به عنوان ورزشکار پیروز بالا رفت.

میلاد احدی که در انگلستان به دنیا آمده، امشب هفتمین ریکارد حرفه‌ای و ششمین بردش را در ام ام ای ثبت کرد.

سازمان کیج واریورز -Cage Warriors- که مسابقه احدی و باستوس را برگزار کرد، یک شرکت مبارزات آزاد ایرلندی است که در سال ٢٠٠٢ توسط «دوگی ترومن» تأسیس شده و چهره مشهوری مثل «کانر مک‌گریگور» در آن مسابقه داده و به سازمان «یو اف سی» راه یافته است.

میلاد احدی، پس از این پیروزی برای فتح کمربند سازمان کیج واریورز مبارزه خواهد کرد تا راهش را به سمت مسابقات یو اف سی که بالاترین سطح مسابقات مبارزات آزاد است، باز کند.

در روزهایی که اداره‌‌های دولتی پاکستان به خاطر عید قربان تعطیل است، جامعه ورزشی این کشور با خبر بدی رو‌به‌رو شده است و آن خودکشی محمد مجید علی، ورزشکار شناخته شده این کشور است.

خانواده این ورزشکار و عالمگیر شیخ، رییس انجمن سنوکر و بیلیارد پاکستان (PBSA) این خبر را تایید کرده‌اند. محمد عمر، برادر مجید علی گفته است که این اتفاق در منطقه سمندری، زادگاه این ورزشکار در نزدیک فیصل آباد پنجاب اتفاق افتاده است و مجید علی با استفاده از دستگاه چوب‌‌بری، به زندگی‌اش پایان داده است.

عمر گفته است که مجید علی با وجودی که مشکل اقتصادی و کمبود در زندگی‌اش نداشت؛ اما سال‌ها از افسردگی رنج می‌برد.

مرگ مجید علی که یکی از استعدادهای سنوکر پاکستان بود، به جامعه ورزشی این کشور شوک جدی وارد کرده است؛ به خصوص که این اتفاق به دنبال مرگ اخیر یکی دیگر از بازیکنان سنوکر این کشور به نام «محمد بلال» رخ می‌دهد. مساله که اندوه جامعه ورزشی پاکستان را دو برابر کرده است.