پناهجویان افغان در اندونیزیا در اعتراض به بیسرنوشتی خود بار دیگر دست به تظاهرات زدند، اما پولیس این کشور با «لتوکوب شدید» آنها مانع ادامه تظاهرات شده است. منابع به افغانستان اینترنشنال گفتند که وضعیت یکی از این پناهجویان وخیم است.
این منابع همچنین از برگزاری تظاهراتی گسترده در مقابل اداره مهاجرت اندونیزیا و دفتر حقوق بشر سازمان ملل در روز دوشنبه (دوم اسد) نیز خبر دادند.
در ۳۰ جوزای امسال نیز پناهجویان افغان در این کشور با اقدامی نمادین با پوشش سفید شبیه کفن در واکنش به وضعیت نامعلوم پناهندگی شان اعتراض کردند.
پناهجویان افغان تاکنون بارها با برگزاری تجمعات اعتراضی در مقابل دفتر سازمان ملل خواهان توجه این سازمان به تقاضای اسکان مجدد خود شدهاند.
برخی از این پناهجویان که خواهان انتقال و اسکان در استرالیا و یا کشور سومی دیگر هستند، میگویند که بیش از ده سال است در بیسرنوشتی به سر میبرند و علیرغم تظاهرات صدای آنها شنیده نمیشود.
بر اساس آمارهای منتشر شده، مجموع پناهجویانی که در اندونیزیا منتظر رسیدگی به پرونده مهاجرت خود اند، به حدود ۱۰ هزار نفر میرسد که بیشتر آنها افغان هستند.
آینده نامشخص، دوری از خانواده، محدودیتهای دنیای مهاجرت و عوامل دیگر بر سلامت روانی این پناهجویان تاثیر گذاشته است.
در سالهای اخیر مواردی از خودکشی پناهجویان افغان در اندونیزیا نیز گزارش شده است.
«جنبش روشنایی» نام یک جنبش اعتراضی بود که در اعتراض به تصمیم ۱۱ ثور ۱۳۹۵ کابینه وقت افغانستان برای تغییر مسیر خط انتقال نیروی برق ۵۰۰ کیلوولت از بامیان به گذرگاه سالنگ شکل گرفت. براثر انفجار در جریان تظاهرات این جنبش در روز دوم اسد ۱۳۹۵، دستکم ۸۶ نفر کشته و ۴۱۳ نفر زخمی شدند.
همایشی روز یکشنبه (اول سرطان) در شهر هامبورگ آلمان به همین مناسبت برگزار شد و در آن سخنرانان بر پاسداری از آرمانهای قربانیان این جنبش تاکید کردند. از جمله رضا قاسمی، رئیس کانون فرهنگی هزارههای هامبورگ، برگزارکننده این همایش، جنبش روشنایی را «نقطه عطفی در حرکت مدنی تاریخ افغانستان» خواند.
شماری از فعالان و اعضای این جنبش برای برگزاری یک رشته همایشهای توییتری در «اسپیس» توییتر هم برنامهریزی کردهاند.
داوود ناجی، از رهبران جنبش روشنایی در توییتر این جنبش را «عظیمترین حرکت مدنی تاریخ افغانستان» خوانده و افزوده «شهادت ۸۶ تن از بهترین فرزندانی که برای تحقق عدالت جان باختند، راه جدیدی را در مبارزات عدالتخواهانه آن سرزمین گشودند.»
اسد بودا در توییتی با تاکید بر اینکه «یگانه راهِ بیرونرفت از بنیادگرایی و خشونتهای قومی و فرقهای، حمایت از اعتراضهای خیابانی بود»، نوشته است که «تمامی کسانی که جنبشهای مردمی را سرکوب و تخریب کردند، قاتل شهر/خیاباناند و در آوردنِ طالب سهم دارند.»
سید طیب جواد، سفیر پیشین افغانستان در واشنگتن، لندن و مسکو در توییتر حمله مرگبار به تظاهرات جنبش روشنایی روز دوم اسد ۱۳۹۵ را «انفجار ددمنشنانه تروریستی» و قربانیان آن را قربانیان «انتحار، انفجار و دهشت» خوانده است.
جعفر مهدی، از سران وقت جنبش روشنایی، که در حال حاضر از اداره طالبان در کابل حمایت میکند، در توییتی نوشته است: «امروز با جمعي از دوستان با حضور بر سر گلزار شهداي جنبش روشنايي، ياد و خاطره ياران شهيدمان را گرامی داشتيم.» او عکسی هم از حضورش در گورستان قربانیان جنبش روشنایی پخش کرده است.
همچنین امینه امیری در توییتر حمله مرگبار به معترضان جنبش روشنایی را «قتل عام هزارهها» خوانده و امین آرمان، دیگر کاربر توییتر، انفجار دهمزنگ را حملهای در راستای «نسلکشی هزارهها» دانسته است.
عبدالحمید اعتمادی، استاد دانشگاه در صفحه توییترش نوشته است که حمله انتحاری به تظاهرات جنبش روشنایی تنها حمله به این جنبش نبود، بلکه پایان اعتراضات مدنی و آغاز «انحصارطلبی» در افغانستان بود.
گلچهره یفتلی در توییتر نوشته که انفجار دهمزنگ جان «صدها جان نخبه کشور را گرفت» و مایه «شرمساری» اشرف غنی، رئیسجمهور وقت و گروه طالبان است. او تاکید کرده که «نه میبخشیم و نه فراموش میکنیم».
هما هزاره با همرسانی صحنه حمله به تظاهرات جنبش روشنایی در میدان دهمزنگ در توییتر، نوشته که در این حمله نخبگان مردم هزاره به خاک خون کشیده شدند. همچنین ثریا هزاره در فیسبوک با همرسانی لحظه انفجار در میدان دهمزنگ، این حمله را «زخم ناسور» بر قامت مردم دانسته است.
اعتراضات جنبش روشنایی پس از انفجار دهمزنگ به تدریج فروکش کرد. سرانجام، سران این جنبش حاضر شدند که با رهبران حکومت وحدت ملی گفتوگو کنند، اما رهبران وقت حکومت حاضر نشدند خواستهای آنها را بپذیرند.
