وزارت خارجه طالبان: وست و متقی در دوحه بر ادامه «تفاهم و تعامل توافق کردند»

سی‌ان‌ان نوشته که پاکستان امسال دست‌کم ۵۳۰ پناهجوی افغان را، که منتظر انتقال به امریکا بودند، به افغانستان اخراج کرده است.

به گزارش این رسانه، پناهجویانی که در پاکستان منتظر صدور ویزای امریکا هستند، در وضعیت سختی به سر می‌برند. از ماه جوزا، دست‌کم دو نفر آنها خودکشی کردند.

براساس گزارشی که این شبکه روز دوشنبه (نهم اسد) پخش کرد، شمار قابل توجهی از این مهاجران در گذشته با نهادهای امریکایی در افغانستان کار می‌کردند.

آنها به دنبال روی کار آمدن طالبان در ماه اسد ۱۴۰۰ براساس وعده حکومت امریکا به پاکستان رفتند تا از آنجا به امریکا منتقل شوند، ولی در دو سال اخیر خبری از انتقال آنها به این کشور نبوده است.

مردی که منتظر ویزای امریکا است، به سی‌ان‌ان گفته که نیروهای پولیس پاکستان تابستان امسال او اعضای خانواده‌اش را گرفتند در مرز افغانستان رها کردند و گفتند برگردند.

این مرد گفته است که اگرچه نیروهای پاکستانی او را به طالبان تحویل ندادند، ولی حالا او با چهار فرزند و همسرش اکنون در کابل به صورت پنهانی زندگی می‌کند.

یک مرد اخراج‌شده دیگر از محلی که در کابل پنهان شده، به سی‌ان‌ان گفته است: «این وضعیت خیلی خیلی خطرناک و سخت است. چقدر انسان کشته، شکنجه یا ناپدید شدند؟»

این کارمند پیشین یک قراردادی امریکایی گفت: «طالبان مرا مجازات خواهند کرد و به زندان خواهند انداخت. شاید مرا بکشند. مطمئنم چنین خواهند کرد.»

این مرد افزوده است: «هنوز هم باور دارم که امریکا به ما کمک خواهد کرد. هنوز امید خود را از دست نداده‌ایم.»

در پی به قدرت رسیدن طالبان در افغانستان در ماه اسد ۱۴۰۰، حدود ۱۲۴ هزار نفر از طریق عملیات هوایی به رهبری امریکا به خارج از افغانستان منتقل شدند.

هزاران نفر دیگر به پاکستان گریختند. شماری از آنها اسناد کافی برای دریافت ویزای امریکا ندارند. مطابق راهنمای حکومت امریکا برای انتقال پناهجویان افغان، آنها باید در یک کشور سوم مستقر شوند تا فرایند صدور ویزا برای آنها روی دست گرفته شود.

نزدیک به ۹۰ هزار نفر از پناهجویان به امریکا منتقل شدند، ولی بیشتر آنها هنوز مجوز اقامت دایمی در امریکا ندارند. درخواست پناهندگی آنها هنوز تایید نشده است.

این مقام قزاقستانی روز دوشنبه (۹ اسد) در یک نشست خبری گفت که افغانستان در حال حاضر غرق در بحران اقتصادی است و دوسوم جمعیت آن نیازمند کمک‌های بشردوستانه هستند و بیش از ۲۴ میلیون نفر در این کشور از گرسنگی رنج می‌برند.

به گفته او، این وضعیت زمینه مطلوبی را برای رشد تروریسم و افراط‌گرایی فراهم کرده و در نتیجه، کل آسیای مرکزی و منطقه را در معرض تهدید قرار داده است.

آقای تومیش بدون اشاره به طالبان افزود: «ما باور داریم که تنها با تلاش مشترک جامعه جهانی، افغانستان می‌تواند به کشوری مستقل و باثبات تبدیل شود که از همزیستی مسالمت‌آمیز با همسایگان خود برخوردار باشد و به تعهدات بین‌المللی خود پایبند بماند.»

او افزود که قزاقستان باید مانند دیگر اعضای جامعه جهانی جلو بی‌ثباتی در افغانستان را بگیرد. آقای تومیش به راهکار مشخصی در این مورد اشاره نکرد، اما گفت که توجه کشورش بر توسعه روابط تجاری و اقتصادی با افغانستان متمرکز است.

به گزارش کازاینفورم، قزاقستان در سال‌های اخیر ۱۰ هزار تن گندم و دیگر مواد خوراکی و دارویی به عنوان کمک بشردوستانه به افغانستان فرستاده است.

این خبرگزاری افزوده که افغانستان یکی از واردکنندگان عمده محصولات کشاورزی قزاقستان است و حدود ۷۰ درصد گندم صادراتی این کشور را می‌خرد.

براساس آمار کازاینفورم، مبادلات تجاری افغانستان و قزاقستان به حدود ۹۹۰ میلیون دالر امریکایی می‌رسد و مقام‌های قزاقستانی قصد دارند این آمار را بالا ببرند.

بر پایه گزارش این خبرگزاری، قرار است همایش تجاری سرمایه‌گذاران افغان و قزاق در روزهای ۱۲ تا ۱۴ اسد در آستانه، پایتخت قزاقستان، برگزار شود. گفته شده که در این همایش بیش از ۱۵۰ سرمایه‌گذار افغان حضور خواهند یافت.

آقای قانع روز دوشنبه (نهم اسد) در توییتی نوشت به افرادی که با دستگاه انگشت‌نگاری (بیومتریک) به عنوان افراد ممنوع‌الخروج شناسایی شوند، پاسپورت صادر نخواهد شد.

به دنبال سقوط جمهوری اسلامی افغانستان به دست طالبان در ۲۴ اسد ۱۴۰۰، تقاضا برای دریافت گذرنامه به گونه کم‌پیشینه‌ای افزایش یافت و متقاضیان به اداره پاسپورت وزارت داخله هجوم بردند.

گزارش‌ها نشان می‌دهند که طالبان محدودیت‌ها و سختگیری‌های کم‌پیشینه‌ای را بر سر راه صدور پاسپورت به طور روزافزونی افزایش بخشیده است.

در اعلامیه وزارت امر به معروف و نهی از منکر طالبان آمده که «رانندگان از محتسبین طلب عفو و بخشش و تعهد کردند که در آینده چنین عمل منکر را تکرار نخواهند کرد.»

طالبان اخیرا محدودیت‌های سختگیرانه‌ در برابر شنیدن موسیقی را در سرتاسر افغانستان شدت بخشیده است.

اداره امر به معروف و نهی از منکر طالبان در هرات روز یکشنبه اعلام کرده بود که سازهای هنرمندان را از سرتاسر این ولایت جمع‌آوری کرده و به آتش کشیده است.

وزارت امر به معروف طالبان چند روز پیش در کابل نیز سازهایی را که از پایتخت و ولایات ضبط شده بود، به آتش کشید.

طالبان ترویج موسیقی را «فساد» خوانده و نواختن آن را عامل «گمراهی جوانان و تخریب جامعه» دانسته است.

شرق افزوده که محرومیت باعث شده که این افراد به بیماری‌های گوناگونی مبتلا شوند و به دلیل نداشتن شناسنامه، از دسترسی به خدمات درمانی هم محروم شده‌اند.

نسترن فرخه، خبرنگار گروه جامعه روزنامه شرق، به دیدار برخی از این خانواده‌ها در منطقه احمدآباد، در نزدیکی تربت جام رفته و نوشته که آنها «به زور کارگری تنها زنده می‌مانند و بیماری در جان کوچک و بزرگ‌شان هر روز قوی‌تر می‌شود.»

براساس گزارش شرق، «از کودکی شش‌ماهه تا پیرمردی کهنسال، یک چیز در همه آنها مشترک است: آن‌هم بیماری‌هایی که به دلیل محرومیت هرگز درمان نمی‌شود.»

نسترن فرخه از دیدار با اسماعیل، کودک ۱۳ ساله نوشته که دست و بخشی از قفسه سینه‌اش مشکل «نقص رشد» دارد.

مادر ایرانی این کودک گفته است: «چون همسرم افغان است و شناسنامه ندارد، هیچ‌کدام ما بیمه نیستیم. هزینه درمان اسماعیل بالا بود، برای همین دیگر نتوانستیم برای دستش کاری کنیم. من ایرانی هستم و شناسنامه دارم؛ اما چه سودی برای این بچه‌ها دارد؟ تا الان که شناسنامه‌ای به ما نداده‌اند».

مادر اسماعیل به روزنامه شرق از تجربیات تکان‌دهنده‌اش از تبعیض سخن گفته است: «مثلا یکی از بچه‌ها در مدرسه به پای پسرم لگد زد و پای پسرم آسیب دید، کل پا خون‌مرده شد. پدرش مدرسه رفت تا بپرسد چرا با پسر ما این کار را کردند، ولی مدیر گفته بود تو افغانستانی هستی، اصلا با چه اجازه‌ای مدرسه آمدی.»

این نخستین باری نیست که رسانه‌های ایرانی از مشکلات «بی‌شناسنامه‌ها» در این کشور گزارش می‌دهند. قوانین جمهوری اسلامی ایران پاسخ قناعت‌بخشی در برابر شهروندانی که از والدین ایرانی و غیرایرانی زاده شده‌اند، ارائه نکرده است.

براساس برخی آمارها، شمار شهروندان ایرانی که شناسنامه ندارند، به یک میلیون نفر می‌رسد. این شهروندان به دلیل نداشتن مدارک قانونی، از بسیاری از حقوق اولیه خود محروم شده‌اند. این مشکل پیش از این نیز اعتراضاتی را در جامعه ایران برانگیخته بود، اما براساس برخی از گزارش‌ها دولت ایران ۸۰ سال است که نتوانسته مشکل بی‌شناسنامه‌ها را حل کند.