رئیس گروه اجیر واگنر: به فعالیت خود در افریقا و بلاروس ادامه می‌دهیم

این اولین حمله انتحاری در منطقه باجور ایالت خیبر پختونخوا است که داعش خراسان مسئولیت آن را بر عهده گرفته است. پیش از این داعش خراسان مدعی حملات مسلحانه و قتل‌های هدفمند در این منطقه شده بود، اما حملات انتحاری خونبار در این منطقه را سازماندهی نکرده بود.

این حمله نشانه‌ای از گسترش نفوذ شاخه خراسان داعش در خیبر پختونخوا دانسته شده است.

ناظران پاکستانی این حمله را به عنوان بخشی از جنگ گروه‌های تکفیری علیه دموکراسی در منطقه تعبیر کردند، زیرا این حمله، همایش انتخاباتی یک حزب اسلامگرای متحد دولت پاکستان را آماج قرار داد که از راه‌های دموکراتیک برای کسب قدرت در پاکستان مبارزه می‌کرد.

گروه داعش هم در بیانیه خود به همین موضوع اشاره کرده است.

در گزارش‌های رسمی پولیس پاکستان آمده است که در بمبگذاری انتحاری خونبار روز یکشنبه در باجور دستکم ۴۵ نفر کشته و بیش از ۱۵۰ نفر دیگر زخمی شده‌اند.

آتش زدن قرآن در هفته‌های گذشته خشم کشورهای مسلمان را برانگیخت. کشورهای اسلامی از دولت‌های شمال اروپا خواستند آتش‌ زدن قرآن را متوقف کنند.

دولت دنمارک روز یکشنبه (هشتم اسد) اعلام کرد که در پی یافتن راه قانونی است که بتواند مقامات را اجازه دهد که در چنین اقداماتی مداخله کند. این دولت مداخله خود را مقید به حالتی کرده که متوجه شود این اقدام «پیامدهای منفی قابل توجهی برای دنمارک، از جمله در مورد امنیت» آن به دنبال دارد.

با این حال، در روز دوشنبه (نهم اسد) در هر دو کشور نسخه‌هایی از قرآن سوزانده شد. در استکهلم، یک پناهجوی عراقی در پی چند تظاهرات در هفته‌های اخیر یک نسخه قرآن را در بیرون پارلمان سویدن سوزاند.

در دنمارک هم معترضان ضدمسلمانان قرآن را در بیرون سفارت عربستان سعودی در کپنهاگ سوزاندند.

در همین حال، قرار است چندین تظاهرات دیگر در روز آینده برگزار شود.

کشورهای اسکاندیناوی از سوزاندن قرآن ابراز تاسف کرده‌اند، اما بر اساس قانون‌های اساسی این کشورها، که از آزادی بیان حمایت می‌کنند، دولت‌های این کشورها نمی‌توانند جلو آتش زدن قرآن را بگیرند.

با این حال، دولت هر دو کشور دنمارک و سویدن گفته‌اند در حال بررسی تغییرات قانونی هستند که به مقامات اجازه می‌دهد از سوزاندن نسخه‌های بیشتر قرآن جلوگیری کنند.

آقای داور که عضو پشتون مجلس نمایندگان پاکستان است و همچنین از رهبران جنبش تحفظ پشتون‌ها به شمار می‌رود، هشدار داد که ستیزه‌جویی حتی می‌تواند مانع شرکت مردم در انتخابات آینده شود.

او در اظهارات جدید خود ستیزه‌جویی را به یک آتش‌سوزی تشبیه کرد که همین اکنون باید خاموش شود وگرنه همه را در سراسر پاکستان خواهد سوزاند.

انفجار خونبار روز یکشنبه در منطقه باجور ایالت خیبر پختونخوای پاکستان نگرانی‌ها را از افزایش خشونت‌های انتخاباتی در این کشور تشدید بخشیده است.

پولیس پاکستان در گزارش اولیه خود از انفجار باجور نوشت که در این انفجار دست‌کم ۴۶ نفر کشته و بیش از ۱۵۰ نفر زخمی شده‌اند.

انفجار در گردهمایی حزب جمعیت علمای اسلام اتفاق افتاد. حزب جمعیت علمای اسلام پاکستان متحد دولت است و به دلیل ارتباطش با اسلام‌گرایان تندرو معروف است. این حزب مدیریت شماری از مدارس دینی در امتداد مرز با افغانستان را به دست دارد.

هنوز هیچ گروهی مسئولیت این حمله را به عهده نگرفته است.

محسن داور در پاسخ به این سوال که آیا انتخابات به موقع برگزار خواهد شد، گفت: «در یک دموکراسی، انتخابات تنها گزینه است و باید به موقع برگزار شود.»

این سیاستمدار خیبرپختونخوا اذعان کرد که وضعیت «غیرقابل پیش‌بینی» است ولی نسبت به امتحان گزینه‌های دیگر هشدار داد زیرا به گفته او جز انتخابات، «هیچ چیز دیگری کارساز نخواهد بود».

محسن داور گفت حزبش مخالف ممانعت حضور عمران خان، نخست‌وزیر سابق پاکستان در انتخابات است.

او گفت: «این‌گونه ممنوعیت‌ها برخلاف روح دموکراسی است.»

این عضو مجلس ملی پاکستان تاکید کرد: «اگر شواهدی علیه برخی افراد دارید، اجازه دهید دادگاه در موردشان تصمیم بگیرد.»

این گزارش روز دوشنبه (نهم اسد) در روزنامه نیویارک تایمز منتشر شد و در آن آمده است که ۵۴ درصد کسانی که در این نظرسنجی شرکت کردند، گفتند که در انتخابات آینده از آقای ترامپ حمایت می‌کنند.

نزدیک‌ترین رقیب جمهوریخواه آقای ترامپ ران دوسانتیس، فرماندار ایالت فلوریدا است که از حمایت تنها ۱۷ درصد جمهوریخواهان برخوردار است.

براساس این نظرسنجی، از پنج فرد جمهوریخواه دیگری که تا اکنون برای نامزدی در انتخابات ریاست جمهوری آینده اعلام آمادگی کرده‌اند، هیچ کدام از حمایت بالاتر از سه درصدی جمهوریخواهان برخوردار نیست.

نیویارک تایمز در گزارش خود از این نظرسنجی نوشته که مایک پنس، معاون رئیس‌جمهور در دوره ترامپ و همچنین نیکی هیلی سفیر پیشین امریکا در سازمان ملل هر یک مورد تایید تنها سه درصد جمهوریخواهان هستند.

حدود ۶۹ درصد کسانی که در این نظرسنجی شرکت کردند، آقای ترامپ را «رهبری نیرومند» دانستند و ۶۷ درصد آنها گفتند که او مسئولیت‌های خود را انجام می‌دهد. همچنین ۵۸ معتقدند که او می‌تواند جو بایدن، رئیس‌جمهور کنونی و نامزد حزب دموکرات در انتخابات آینده را شکست دهد.

بنابراین، جمهوریخواهانی که در این نظرسنجی شرکت کردند، باور دارند که در انتخابات بعدی دونالد ترامپ رقیب اصلی جو بایدن خواهد بود.

در این نظرسنجی مشترک نیویارک تایمز و سینا کالج در روزهای ۲۳ تا ۲۷ جولای با ۹۳۲ نفر از رای‌دهندگان انتخابات اولیه جمهوریخواه از طریق تلفن مصاحبه شده است. ضریب خطای این نظرسنجی ۳.۹۶ درصد اعلام شده است.

شرق افزوده که محرومیت باعث شده که این افراد به بیماری‌های گوناگونی مبتلا شوند و به دلیل نداشتن شناسنامه، از دسترسی به خدمات درمانی هم محروم شده‌اند.

نسترن فرخه، خبرنگار گروه جامعه روزنامه شرق، به دیدار برخی از این خانواده‌ها در منطقه احمدآباد، در نزدیکی تربت جام رفته و نوشته که آنها «به زور کارگری تنها زنده می‌مانند و بیماری در جان کوچک و بزرگ‌شان هر روز قوی‌تر می‌شود.»

براساس گزارش شرق، «از کودکی شش‌ماهه تا پیرمردی کهنسال، یک چیز در همه آنها مشترک است: آن‌هم بیماری‌هایی که به دلیل محرومیت هرگز درمان نمی‌شود.»

نسترن فرخه از دیدار با اسماعیل، کودک ۱۳ ساله نوشته که دست و بخشی از قفسه سینه‌اش مشکل «نقص رشد» دارد.

مادر ایرانی این کودک گفته است: «چون همسرم افغان است و شناسنامه ندارد، هیچ‌کدام ما بیمه نیستیم. هزینه درمان اسماعیل بالا بود، برای همین دیگر نتوانستیم برای دستش کاری کنیم. من ایرانی هستم و شناسنامه دارم؛ اما چه سودی برای این بچه‌ها دارد؟ تا الان که شناسنامه‌ای به ما نداده‌اند».

مادر اسماعیل به روزنامه شرق از تجربیات تکان‌دهنده‌اش از تبعیض سخن گفته است: «مثلا یکی از بچه‌ها در مدرسه به پای پسرم لگد زد و پای پسرم آسیب دید، کل پا خون‌مرده شد. پدرش مدرسه رفت تا بپرسد چرا با پسر ما این کار را کردند، ولی مدیر گفته بود تو افغانستانی هستی، اصلا با چه اجازه‌ای مدرسه آمدی.»

این نخستین باری نیست که رسانه‌های ایرانی از مشکلات «بی‌شناسنامه‌ها» در این کشور گزارش می‌دهند. قوانین جمهوری اسلامی ایران پاسخ قناعت‌بخشی در برابر شهروندانی که از والدین ایرانی و غیرایرانی زاده شده‌اند، ارائه نکرده است.

براساس برخی آمارها، شمار شهروندان ایرانی که شناسنامه ندارند، به یک میلیون نفر می‌رسد. این شهروندان به دلیل نداشتن مدارک قانونی، از بسیاری از حقوق اولیه خود محروم شده‌اند. این مشکل پیش از این نیز اعتراضاتی را در جامعه ایران برانگیخته بود، اما براساس برخی از گزارش‌ها دولت ایران ۸۰ سال است که نتوانسته مشکل بی‌شناسنامه‌ها را حل کند.