نیویارک تایمز: جنگجویان طالبان، دلزده از صلح، در آرزوی «جهاد» در کشورهای دیگر اند

رویترز دوشنبه (۲۳ اسد) با نشر گزارشی در مورد وضعیت زندگی افغان‌های متقاضی ویزه امریکا در پاکستان، از مشکلات مالی خانواده‌ها، ترس از بازداشت توسط پولیس پاکستان، عقب‌ماندن از درس و تحصیل و آهستگی جریان بررسی پرونده‌های این پناهجویان نوشته است

برخی از این افغان‌ها به رویترز گفتند که ملک و اموال خود را در افغانستان فروخته و بر اساس درخواست مقامات ایالات متحده برای رسیدگی به پرونده‌های پناهجویی شان به کشور ثالث [پاکستان] آمده‌اند.

مقامات پاکستانی می‌گویند که بادرنظرداشت بحران اقتصادی حاکم در این کشور، از ورود روز افزون افغان‌ها به پاکستان نگران اند.

مروه، یک پناهجو در پاکستان به رویترز گفت: «ما دو بار در روز آشپزی می‌کنیم و غذا می‌خوریم، برخی از روزها حتی کمتر غذا می‌خوریم تا پول کمتری مصرف کنیم.»

افزون بر آن، یک تا دو سال زندگی در پاکستان به منظور دریافت ویزه پاکستان فرزندان آنان را از ادامه تعلیم و تحصیل عقب گذاشته است.

اسرای ۱۴ ساله به رویترز گفت: «وقتی دختران دیگر را می‌بینم که به مدرسه می‌روند، بسیار رنج می‌برم که من نمی‌توانم.»

پس از سقوط دولت سابق افغانستان در ۱۵ آگست ۲۰۲۱، جو بایدن، رئیس جمهور امریکا، متعهد شد که «متحدان افغان» که در نهادهای امریکایی کار می‌کردند، در چارچوب برنامه «پی ۲» به امریکا منتقل کند.

با گذشت دو سال از تسلط طالبان بر افغانستان، تاکنون هزاران افغان متقاضی ویزه امریکا در بی‌سرنوشتی به‌سر می‌برند.

چندی قبل روزنامه واشنگتن‌پست گزارش داد ۱۵۰ هزار متقاضی افغان برای دریافت ویزه مهاجرت ویژه امریکا در بی‌سرنوشتی به سر می‌برند و بر اساس آنچه «انجمن متحدین زمان جنگ» برآورده کرده، رسیدگی به همه درخواست‌ها احتمالا ۳۱ سال زمان می‌برد.

کریش اومارا ویگناراجا، مدیرعامل نهاد خدمات مهاجرتی و پناهندگی لوتران در امریکا نسبت به بطی بودن فرایند بررسی پرونده‌های پناهجویان افغان در پاکستان گفته بود که روند پناهندگی در ایالات متحده به شدت آهسته بوده و انتظار تا ده سال معمول است.

سخنگوی وزارت خارجه امریکا نیز گفته که «ظرفیت طی مراحل پرونده‌ها در پاکستان محدود است، اما فعالانه در تلاش گسترش آن است.»

اکثریت افغان‌ها در پاکستان اجازه کار ندارند، واجد شرایط تحصیل نیستند و از مراقبت‌های صحی دولتی بی‌بهره اند. آنان از آنچه طولانی شدن پروسه بررسی پرونده‌های پناهجویی شان است، شاکی بوده و از ختم منابع مالی شان نگران اند.

این روزنامه این هفته در گزارشی ادعا کرد که دیپلومات‌های افغان «بیش از ۱۰۰۰» تکت جریمه مربوط پارکینگ را دریافت کرده‌اند و سفارت افغانستان را «بدترین متخلف» توصیف کرده است.

بر اساس کنوانسیون ویانا، دیپلومات‌های خارجی در صورت نقض قوانین تحت پیگیرد قضایی قرار ‌نمی‌گیرند و به دادگاه کشانیده نمی‌شوند.

روزنامه دیلی‌میل نوشت که سفارت افغانستان در بریتانیا تنها به شورای وست مینستر حدود ۱۳۰ هزار دالر بابت پرداخته جریمه‌ها بدهکار است.

به نقل از این روزنامه، برخی شایعات مبنی بر بیشتر بودن مقدار جریمه‌ها از میزان موجود نیز وجود دارد.

هیو بلادون، عضو اتحادیه رانندگان بریتانیا با انتقاد از این قانون‌گریزی دیپلومات‌های افغان گفت: «چرا برخی از کارکنان سفارت باید فکر کنند که می‌توانند به صورت رایگان در جایی که دوست دارند پارک کنند؟»

وزارت خارجه طالبان روز یکشنبه (۲۲ اسد) گفت که ارزیابی این هیئت از وضعیت آب در دستگاه آب‌سنجی دهراود، «حداقل جریان آب» در دریای هلمند را تایید کرده است.

طالبان گفته است که دلیل عدم تامین حقابه ایران، خشکسالی است.

وزیر خارجه ایران دوشنبه گفت که هیئت فنی ایران هفته گذشته توانست از وضعیت آب در سد کجکی بازدید کرد. او اذعان کرد که «گزارش اولیه بیانگر خشکسالی در این منطقه و در مسیر[آب] است.»

بااین حال، عبداللهیان افزود تا زمانیکه تیم فنی گزارشش را ارائه نکند، «صحبت هیات حاکمه افغانستان که خشکسالی هست نمی‌تواند ملاک باشد و ما امیدواریم که هر چه زودتر گزارش هیات را در این زمینه دریافت کنیم.»

او افزود که این هیئت اکنون به تهران بازگشته و منتظر دریافت گزارش فنی است.

روشن نیست که گزارش هیئت فنی تا چه حد به کاهش اختلاف و تنش جمهوری اسلامی و طالبان برسر رعایت حقابه ایران کمک کند.

تهران بارها از طالبان خواسته بود که به هیئت ایرانی اجازه بازدید از افغانستان برای بررسی وضعیت آبی در این کشور را بدهد که طالبان نهایتاً با این خواست موافقت کرد.

به‌رغم درخواست‌های مکرر ایران از طالبان مبنی بر تامین حقابه ایران طالبان تاکنون حقابه هلمند برای ایران را تامین نکرده است. عدم تامین حقابه توسط طالبان موجب افزایش تنش‌ آبی میان این دو کشور شده است.

این زنان در این اعلامیه گفتند که طالبان دوسال پس از به قدرت رسیدن، «به تبعیض و خشونت علیه زنان»، «محدودسازی آزادی بیان و اجتماعات» و «کوچ های اجباری» دست زده‌اند.

آنها که خود را بخشی از «حرکت خودجوش زنان افغانستان» می‌دانند، منتقد روابط کشورها با طالبان بوده و آن را «باج دهی برای تروریسم» توصیف کرده‌اند.

هیچ کشوری تا هنوز طالبان را به رسمیت نشناخته است و بر رعایت حقوق بشر و حکومت فراگیر در افغانستان تاکید دارند. مقامات امریکایی در سطح نمایندگان خاص وزارت خارجه ایالات متحده، بیشتر از کشورهای دیگر با طالبان دیدار کرده‌اند.

این نمایندگان می‌گویند که با طالبان در مورد مسائل مشخص مانند رفع ممنوعیت تحصیل زنان، گفت‌و‌گو می‌کنند و این نشست‌ها به معنای به رسمیت شناختن این گروه نیست.

زنان معترض در اعلامیه خود نشست‌های مقامات غربی با طالبان را به «حمایت و همکاری» با این گروه تعبیر کرده‌اند. آنها هشدار داده‌اند که «فاجعه حاکم بر افغانستان» دامن آنها را نیز خواهد گرفت.

زنان معترض از کشورهای غربی خواسته‌اند که از «زنان و نیروهای دموکراتیک افغانستان» حمایت کنند.

به گفته این کمیته طالبان در دو سال گذشته به «سانسور، لت‌وکوب و بازداشت غیرقانونی» خبرنگاران ادامه داده است.

به‌لیها‌یی، مسئول بخش آسیای کمیته بین‌المللی محافظت از خبرنگاران در این بیانیه گفت که طالبان با تشدید سرکوب رسانه‌ها دسترسی به اطلاعات قابل اعتماد را محدود کرده و «افغانستان را منزوی‌تر ساخته است.»

به گفته او، سازمان‌های امدادی در شرایطی که افغانستان با بدترین بحران بشری رو به روست، به «اطلاعات قابل اعتماد و درست» رسانه‌ها در افغانستان نیاز دارد. ‌لیها‌یی می‌گوید که سرکوب و سانسور رسانه‌ها به فعالیت‌های امداد و نجات این سازمان‌ها ضربه می‌زند.

طالبان پیوسته گزارش سانسور و سرکوب رسانه‌ها را رد کرده است. انعام سمنگانی، یک مقام طالبان در کندهار، روزسه‌شنبه(۱۷ اسد) وعده داد که طالبان «فضای مناسب و آسان کاری» را برای خبرنگاران فراهم کند.

در این دیدار ذبیح الله مجاهد، سخنگوی طالبان از این خبرنگاران خواست که «اخبار دروغین و پروپاگند» را نشر نکنند.

به رغم وعده طالبان بازداشت خبرنگاران در افغانستان ادامه دارد. نی، یک سازمان حامی رسانه‌ها، اعلام کرد که نیروهای طالبان در قندهار روز یکشنبه، ۲۲ اسد، سه خبرنگار را بازداشت کردند.

به گفته این نهاد شمس‌الله عمری، وحیدالرحمن افغانمل و عطاءالله عمر، سه خبرنگاری ‌اند که توسط طالبان بازداشت شدند.