دیپلومات عضو نمایندگی افغانستان اتحادیه اروپا از ۵۰۰ روز پیش در ایران زندانی است

به گفته منابع، طالبان دیشب در سه روستا «گدیاله، منانگل و نویا» ولسوالی دولت‌شاه عملیات نظامی راه‌اندازی کرده است.
جبهه آزادی روز سه‌شنبه چهاردهم سنبله، در توییتی نوشت که طالبان شب ۱۳ سنبله، در ولسوالی دولت‌شاه لغمان برای «آزار و اذیت مردم» در چند منطقه «تصفیه و تلاشی» راه‌اندازی کردند. این جبهه تاکید کرده که نیروهایش در دو ساحه افراد طالبان را کمین کردند.

جبهه آزادی مدعی شده است که در این کمین‌ها به طالبان تلفات وارد کرده اما به نیروهایش آسیبی نرسیده است.

جبهه آزادی تایید کرده است که جنگ در چند ساحه این ولسوالی ادامه داشته است.

مقامات طالبان در این مورد چیزی نگفته‌اند.

پیشتر جبهه آزادی ادعا کرده بود که در حمله به دفتر ولسوال طالبان در ولسوالی دولت‌شاه، دست‌کم دو عضو طالبان را کشته است. در پی این رویداد، منابع به افغانستان اینترنشنال گفتند که مقام‌های ارشد طالبان از مرکز ولایت لغمان به این ولسوالی رفتند و در مرکز ولسوالی دولت‌شاه جلسه اضطراری برگزار کرد.

به گفته منابع، پس از حمله جبهه آزادی، طالبان سه تن از باشندگان این ولسوالی را هم بازداشت کرد.

جبهه آزادی افغانستان روز یکشنبه، ۱۲ سنبله، اعلام کرد که در این حمله پنج عضو دیگر طالبان را در ولسوالی دولت‌شاه زخمی کرده است.

این جبهه گفته است که پس از حمله چریک‌هایش بر دفتر ولسوال طالبان، درگیری چند ساعته میان دو طرف درگرفت و هیچ آسیبی به نیروهای این جبهه نرسید.

وزیر اطلاعات و فرهنگ طالبان روز دوشنبه، سیزدهم سنبله، در نشستی در تخار خطاب به کشورهای اسلامی گفت زمانی که این گروه جهاد می‌کرد، آن‌ها را «دیوانه» می‌خواندند و هیچ‌کسی یاری‌شان نکرد.

به گفته او، حالا کشورهای اسلامی در «امتحان» دیگری قرار گرفته‌اند و آن به رسمیت شناختن حکومت گروه طالبان است.

وزیر اطلاعات و فرهنگ طالبان خطاب به کشورهای اسلامی گفت که آن‌ها «دعوای مسلمانی» دارند و حساب آن‌ها در خصوص به رسمیت شناختن طالبان، با کشورهایی مانند امریکا، روسیه و چین «فرق می‌کند».

خیرالله خیرخواه با اشاره به شرایط کشورها مبنی‌بر تشکیل حکومت فراگیر برای رسمیت شناختن رژیم طالبان گفت که برخی «کشورها هستند که ده‌ها سال یک خانواده [بر آن‌ها] حکومت می‌کند، چرا کسی چیزی نمی‌گوید؟»

این عضو کابینه طالبان درباره کشورهایی که بر آنها «یک خانواده» حکومت می‌کند، توضیحی نداده، اما به نظر می‌رسد که منظورش برخی کشورهای عربی باشد که شماری از آنها از همواره متهم به حمایت از این گروه شده است.

تاکنون هیچ کشوری حکومت طالبان را به رسمیت نشناخته است. طالبان متهم به نقض گسترده حقوق بشر است و کشورهای جهان از جمله حکومت‌های اسلامی، از سیاست‌های این گروه به ویژه در قبال زنان انتقاد کرده‌اند.

تشکیل حکومت فراگیر نیز از دیگر خواسته‌های جامعه جهانی برای رسمیت شناختن حکومت طالبان است.

حکومت طالبان متشکل از اعضای این گروه و مقام‌های ارشد آن همه سنی و عمدتا پشتون هستند.

در اطلاعیه این نهاد بین‌المللی آمده است "به دلیل کمبود شدید بودجه، برنامه غذایی جهان( در آینده فقط قادر به کمک غذایی به ۳ میلیون نفر (در افغانستان) در هر ماه خواهد بود".

برنامه جهانی غذا در مورد زمستان "فاجعه بار" در مناطق دور افتاده افغانستان در صورت اتمام بودجه، هشدار داده است. این در حالی است که کمک‌ها به این مناطق پیش از این هم کاهش یافته بود.

سازمان ملل به رغم فراخوان برای جلب منابع مالی، نتوانسته حمایت تمویل کنندگان را جلب کند و تنها یک چهارم مبلغ مورد انتظار را جمع‌آوری کرده است.

برنامه جهانی غذا می‌گوید اگر بودجه تامین نشود، ارتباط اش با ۹۰ درصد از مناطق دورافتاده نیازمند غذا قطع می‌شود و حتی در مناطق قابل دسترس، مردم در طول هوای سخت هیچ کمکی دریافت نخواهند کرد.

هسیائو وی لی، مدیر برنامه جهانی غذا در افغانستان به رویترز گفت: «این همان فاجعه‌ای است که باید از آن جلوگیری کنیم.»

گسترش فقر در افغانستان

طبق گزارش‌ها، حدود سه چهارم مردم افغانستان به کمک‌های بشردوستانه نیاز دارند، و سطح فقر و گرسنگی از زمان روی کار آمدن طالبان در آگست ۲۰۲۱ به مراتب بیشتر شده است.

در همین حال، کمک‌های توسعه‌ای که ستون فقرات کمک‌های مالی دولت پیشین را تشکیل می‌داد، قطع شده است و اداره کنونی طالبان با تحریم دست و پنجه نرم می‌کند و ذخایر بانکی افغانستان در بانک‌های امریکا مسدود شده است.

وضع محدودیت‌های شدید طالبان بر زنان و نقض گسترده حقوق بشر از عواملی اند که باعث شده جامعه جهانی رژیم این گروه را به‌رسمیت نشناسد. این موضوع بسیاری تمویل کنندگان را واداشته تا دست از کمک به افغانستان بردارند.

اما مسئول برنامه جهانی غذا در افغانستان از جامعه جهانی خواسته که حساب افراد نیازمند را از طالبان جدا کند. او هشدار داده که این کودکان و مادران فقیر هستند که تاوان وضعیت جدید را می‌پردازند.

برنامه جهانی غذا می‌گوید که ۲۰ درصد دریافت کنندگان کمک‌های این نهاد زنان هستند که سرپرستی هزاران خانواده را به عهده دارند.

این آژانس گفته که برای تمویل برنامه‌های امدادی‌اش تا ماه مارچ، به یک میلیارد دالر پول نیاز دارد.

این اولین بار است که هند میزبان چنین گروه قدرتمندی از رهبران جهان است.

دهلی، با گل‌های زینتی و فواره‌های آب در میدان‌های ترافیکی تزیین شده و ساختمان‌های عمومی و پیاده‌روها رنگ تازه‌ای به خود گرفته‌اند.

امنیت اجلاس هم ۱۳۰ هزار مامور پولیس پرسونل شبه نظامی و سیستم ضد هواپیماهای بدون سرنشین تامین می‌شود.

گروه ۲۰ چیست؟

به‌دنبال بحران مالی آسیا در سال ۱۹۹۹ بیست کشور بزرگ جهان با این درک که دیگر نمی‌توان چنین بحران‌هایی را در داخل مرزهای یک کشور مهار کرد و نیاز به همکاری اقتصادی بین‌المللی بهتری دارند، یک گروه اقتصادی تشکیل دادند.

این بلوک اقتصادی در حال حاضر ۸۰ درصد از تولید ناخالص داخلی جهانی (GDP) و ۷۵ درصد از تجارت بین‌المللی را به خود اختصاص داده است.

بریتانیا، ایالات متحده امریکا، اتحادیه اروپا، روسیه، عربستان سعودی، افریقای جنوبی، هند، ترکیه، آرژانتین، استرالیا، برازیل، کانادا، چین، فرانسه، آلمان، اندونزیا، ایتالیا، جاپان، کوریای جنوبی و مکسیکو اعضای این بلوک هستند.

اگرچه در سال‌های اولیه تشکل این گروه اقتصادی، فقط روسای وزارت‌خانه‌های مالیه با یکدیگر ملاقات می‌کردند، اما پس از بحران مالی سال ۲۰۰۸، سران کشورهای عضو تصمیم گرفتند سالی یک‌بار با هم تشکیل جلسه بدهند.

مسائل کلیدی اجلاس دهلی چیست؟

قرار است تحت ریاست یک ساله هند بر این بلوک،‌ راجع به قرضه‌های بیشتر به کشورهای در حال توسعه، اصلاح ساختار بدهی بین‌المللی، مقررات مربوط به ارزهای دیجیتال و تأثیر عدم قطعیت‌های ژئوپلیتیکی بر امنیت غذایی و انرژی بحث شود.

اما گروه ۲۰ در بسیاری مسائل هم نظر نیست. این گروه تا کنون نتوانسته است به خصوص در مسئله اوکراین هیچ بیانیه مشترکی صادر کند که بیانگر اختلاف نظر عمیق در میان اعضای آن است.

چین همچنان از محکوم کردن تهاجم روسیه به اوکراین خودداری می‌کند اما کشورهای غربی به‌دنبال صدور بیانیه قوی در محکومیت این تهاجم هستند.

قرار است است هند اول دسامبر ریاست گروه ۲۰ را به برازیل بسپارد.

خانم اودانل، ستون نویس فارن پالیسی در این مطلب که روز سه‌شنبه نشر شد افزوده که طالبان سابقه گروگان گرفتن غربی‌ها را برای دستیابی به منافع سیاسی دارند. او از قول آنتونی بلینکن،‌ وزیر خارجه گفته که: «چندین» شهروند امریکایی زندانی طالبان هستند و سایر افراد تحت بازداشت طالبان شهروندانی از بریتانیا و پولند هستند.

اودانل در این مطلب بازداشت تعداد زیاد از شهروندان غربی را یک زنگ خطر رو به افزایش در دیپلوماسی گروگانگیری خوانده که در آن شهروندان یک کشور بازداشت و برای منافع معامله می‌شوند.

او از به بازداشت ایوان گرشکویچ، خبرنگار وال استریت جورنال در اواخر ماه مارچ در روسیه به اتهام جاسوسی برای امریکا اشاره کرده است.

در این مطلب به گزارش بنیاد میراث جیمز دبلیو فولی، یک سازمان مدافع رسانه‌ای اشاره شده که دریافته تعداد امریکایی‌هایی که در خارج در بازداشت بسر می‌برند در یک دهه گذشته ۵۸۰ درصد و در همان حال، مدت زمان نگهداری آنها ۶۰ درصد افزایش یافته است.

البته از ایران، چین، ونزوئلا، سوریه و روسیه در گزارش سال ۲۰۲۲ این بنیاد به عنوان کشورهای نام برده شده که ۷۵ درصد بازداشتی شهروندان امریکایی در این کشورها صورت گرفته است.

طالبان چه می‌خواهند؟

خانم لین اودانل در فارن پالیسی نوشته که نظریه‌های زیادی در عقب بازداشت‌های اخیر طالبان وجود دارد. به گفته اودانل،‌ یکی از این نظریه‌ها این است که طالبان در شرایطی که ارزش‌های تندورانه‌ای شان از جمله ممنوع کردن زنان و دختران از آموزش را به اجرا گذاشته‌اند، می‌خواهند افغانستان عاری از حضور غربی‌ها باشد.

اودانل نوشته که برخی منابع امنیتی فکر می‌کنند که طالبان ممکن است در حال برنامه‌ریزی برای استفاده از خارجی‌ها به عنوان وثیقه برای مبادله زندانیان باشند، همانطور که قبلا چندین بار این کار را کرده‌اند. برخی دیگر فکر می‌کنند که این اقدام برای تحت فشار قرار دادن دولت بایدن برای آزادسازی میلیاردها دالر ذخایر خارجی مسدود شده افغانستان در بانک‌های امریکا است.

در همان حال، این نویسنده استرالیایی در فارن پالیسی نوشته که طالبان با گروگان‌گیر‌ها می‌خواهند امریکا و غرب را وادار به شناسایی رژیم «یاغی» خود بکنند.

خانم اودانل از قول میرویس ناب، معاون سابق وزیر خارجه افغانستان نوشته است: «هدف اصلی طالبان از ربودن و بازداشت غیرنظامیان غربی این است که آنها دولت‌های خود را مجبور کنند به جای تکیه بر سازمان‌های غیردولتی، ارتباط مستقیم با رژیم طالبان برقرار کنند». او گفته که طالبان نگران جاسوسی کارمندان سازمان‌های غیر دولتی برای امریکا هستند.

رفیع فاضل، معاون سابق مشاور امنیت ملی افغانستان هم به فارن پالیسی گفته که «موج جدید» بازداشت‌ها توسط طالبان واکنشی به انزوای دیپلماتیک این گروه است.

این نویسنده استرالیایی افزوده که طالبان مدتهاست که گروگانگیری را روشی مناسب برای جلب توجه مقام‌های امریکایی می‌دانند.

او به بو برگدال، افسر امریکایی اشاره می‌کند که در سال ۲۰۰۹ در جنوب افغانستان توسط شبکه حقانی به اسارت درآمد و پس از پنج سال، در می ۲۰۱۴ در بدل رهایی پنج عضو طالبان مبادله شد، اقدامی که به باور اودانل پیروزی بزرگی برای طالبان تلقی می‌شد.

این نویسنده همچنین از رهایی دریادار دیور مارک فریکس امریکایی نام برده که بیش از دو سال در بازداشت طالبان بود و در بدل رهایی بشیر نورزی، از غول‌های قاچاق مواد مخدر که در امریکا به حبس ابد محکوم بود، آزاد شد.

وزارت خارجه امریکا در بیانیه‌ای به فارین پالیسی تایید کرد که «چندین شهروند امریکایی در بازداشت طالبان هستند.» اما به دلیل ملاحظات امنیتی جزئیاتی ارائه نکرده است.

فارن پالیسی در این مطلب از قول منابع آگاه گفته که تعداد امریکایی‌هایی که توسط طالبان نگهداری می‌شوند می‌تواند بسیار بیشتر از «چند نفر» باشد و شاید به ده نفر برسد.

این مجله نوشته که بازداشت سه شهروند بریتانیایی تایید شده و یک پولند هم بازداشت یک شهروند خود را تایید کرده و احتمالا شهروندانی از فرانسه و استرالیا نیز در بازداشت طالبان باشند، اما زمان و مکان بازداشت این افراد مشخص نیست.