سراج‌الدین حقانی: از حقوق پنجشیر دفاع می‌کنیم و مردم فریب رهبران را نمی‌خورند

این شهروند پاکستانی به این فکر افتاد که راهی پیدا کند تا به زنان مهاجر افغان در این شهر کمک کند به استقلال مالی برسند، زنانی که پس از تسلط طالبان از کار و آموزش منع شده اند.

خبرگزاری رویترز نوشت که ماهره بشیر این کارگاه را ساخت تا به زنان خیاطی، مهارت‌های دیجیتال و آرایشگری آموزش دهد. پس از شکل‌گیری کارگاه خانم بشیر، صدها زن به سرعت برای شرکت در کارگاه‌های او ثبت‌نام کردند.

خانم بشیر می‌گوید: «اگر کمک دریافت کنیم، فکر می‌کنم بتوانیم بین ۲۵۰ تا ۵۰۰ دانش‌آموز را همزمان آموزش دهیم.»

این زن کارآفرین پاکستانی اعتقاد دارد که اگر زنان توانمند شوند می‌توانند نقش مهمی در جامعه ایفا کنند.

مقامات پاکستانی می‌گویند دهها هزار افغان از زمان تسلط طالبان بر افغانستان در سال ۱۴۰۰به پاکستان سفر کرده‌اند. پیش از تسلط طالبان، پاکستان میزبان حدود ۱.۵ میلیون پناهنده ثبت شده بود. بر اساس اطلاعات سازمان ملل جمعیت مهاجران افغان در پاکستان، به عنوان یکی از بزرگترین جمعیت‌های مهاجر در جهان به شمار می‌رود.

رویترز در گزارش خود نوشته است تخمین زده می‌شود که بیش از یک میلیون نفر دیگر بدون ثبت‌نام در پاکستان زندگی می‌کنند.

مقامات می‌گویند حکومت پاکستان که خود با بحران اقتصادی دست‌وپنجه نرم می‌کند، به طور فزاینده‌ای نگران تعداد افغان‌هایی است که وارد این کشور می‌شوند.

مقامات پاکستانی تایید کرده‌اند که در ماه‌های گذشته ده‌ها افغان به دلیل نداشتن مدارک قانونی اقامت در این کشور بازداشت شده‌اند.

خانم بشیر گفته هرچند کارگاه او بر توانمندسازی زنان افغان متمرکز است، با این حال برخی از زنان پاکستانی نیز در کارگاه‌های او شرکت می‌کنند تا فرصت‌های کاری و آموزشی برای زنان پاکستانی در شهر به شدت محافظه‌کار پشاور افزایش یابد.

در گزارش آمده است که زنان بعد از دوره سه ماهه، می‌توانند کسب‌وکار خود را راه اندازند و به درآمد متوسطی برسند.

فاطمه، دختر افغان ۱۹ ساله که در این مرکز آموزش دیده، گفت بعد از فراغت از این کارگاه می‌خواهد یک سالن زیبایی در پشاور باز کند، کاری که اکنون در کشور خودش، که فقط چند کیلومتر با پشاور فاصله دارد، غیرقانونی به حساب می‌آید.

او گفت برنامه اش این است که در قدم اول یک سالن زیبایی در خانه راه‌اندازی کند و بعدا کار خود را به طور حرفه‌ای ادامه دهد تا زمانی بتواند یک سالن بزرگ زیبایی را مستقلانه راه بیندازد.

بر مبنای آمار این نهاد، هم‌اکنون بیش از ۲۹ میلیون نفر در افغانستان نیازمند کمک‌های بشردوستانه است. حدود نیمی از دریافت‌کنندگان کمک‌های آن زنان هستند.

درگیری‌های طولانی مدت، تغییرات اقلیمی، افت شدید اقتصادی توام با بیکاری، کمبود پول نقد و افزایش قیمت مواد غذایی باعث شده تا افغانستان با یکی از بزرگترین بحران‌های بشردوستانه در جهان مواجه شود.

این سازمان می‌گوید که بین ماه می تا اکتوبر امسال حدود ۱۵.۳ میلیون نفر ناامنی شدید غذایی را تجربه کرده‌اند، در این میان ۳.۴ میلیون نفر به علت گرسنگی شدید نیاز مداوم به حمایت بشردوستانه دارند.

برنامه جهانی غذا در نظر دارد تا برای سال ۲۰۲۳ از ۲۱ میلیون نفر حمایت کند. برای این کار در سال ۲۰۲۳ به بیش از ۲.۲ میلیارد دالر برای ارائه کمک فوری غذایی و حمایت معیشتی به نیازمندان نیاز دارد.

برنامه جهانی غذا اکنون با کمبود بودجه ۱.۰۸ میلیارد دالری برای ادامه عملیات در شش ماه آینده مواجه است.

رسانه‌های بریتانیایی گزارش دادند که آقای ویلز کار نقاشی ۴۵۷ پرتره را تقریبا به اتمام رسانده و تنها ‍۱۶ نقاشی دیگر باقی مانده است.
این کهنه سرباز که قبلا به مدت شش سال در ارتش سلطنتی خدمت کرده است می‌گوید که ایده نقاشی تصاویر یادبود سربازان به طور تصادفی شکل گرفت.

او گفت که همه چیز از نقاشی یکی از سربازان کشته شده در افغانستان که دوست یکی از رفقایش بوده است شروع شد.
پس از نقاشی این سرباز بریتانیایی خانواده او آن را در رسانه‌های اجتماعی نشر کردند و خانواده‌های دیگری نیز برای کشیدن پرتره فرزندانشان با او تماس گرفتند.

این کهنه سرباز می‌گوید زمانی که یکی از دوستانش از او پرسید که چند تا نقاشی می‌کشد او تصمیم گرفت تصاویر تمام سربازان قربانی جنگ افغانستان را نقاشی کند.

آقای ویلز این پروژه را در سال ۲۰۲۰ آغاز کرد و حالا بیش از صد پرتره انتظار این را می‌کشند تا به خانواده‌های سربازان جنگ افغانستان فرستاده شوند.

مرکز خبرنگاران افغانستان روز پنجشنبه (شش میزان) ۱۳ دستورالعمل طالبان در زمینه آزادی رسانه‌ها و دسترسی به اطلاعات توضیح داده است.

جلوگیری از کار زنان در رادیو و تلویزیون نخستین دستورالعمل طالبان است. به طور نمونه ممنوعیت کاری کارمندان زن تلویزیون ملی (دولتی) در کابل مصداق این ممنوعیت‌ها است. ممنوعیت پوشش رسانه‌ای تظاهرات و اعتراض‌های مدنی نیز یکی دیگر از دستورات طالبان به رسانه‌ها بوده است.

وزارت‌ داخله طالبان در ۱۷ سنبله ۱۴۰۰، تظاهرات تحت هر نام و عنوانی را ممنوع اعلام کرد و گفت: «در صورت تخلف در این زمینه مسئولیت هر حادثه به عهده متخلفان خواهد بود.»

محدودیت‌های دسترسی به اطلاعات نیز از دیگر دستورالعمل‌های است که مرکز رسانه‌های طالبان در ۲۸ سنبله ۱۴۰۰ آن را در قالب مقررات ۱۱ ماده‌ای اعلام کرد.

نشر موضوعاتی متضاد با اسلام، توهین به شخصیت‌های ملی، توهین به حریم ملی و شخصی، نشر گزارش‌ها تحت نظارت مرکز رسانه‌های طالبان از دیگر مقرراتی است که طالبان بر رسانه‌ها و وضع کرده است.

افزون بر آن، الزام برای معرفی طالبان به عنوان حکومت افغانستان تحت عنوان «امارت اسلامی افغانستان» از دیگر محدودیت‌های وضع شده طالبان بر رسانه‌ها است. این در حالی‌ست تاکنون هیچ کشوری این گروه را به رسمیت نشناخته است.

ممنوعیت نشر موسیقی، منع حضور زنان در نمایش‌نامه‌های تلویزیونی، منع نشر فیلم‌ها و سریال‌های تلویزیونی، منع نشر برنامه‌های سرگرمی «توهین‌آمیز به شخصیت‌ها» و منع نشر برنامه‌های با تمثیل زنان نیز از دیگر مواردی است که طالبان رسانه‌ها را ملزم به پذیرش این مقررات کرده‌ است.

ممنوعیت نشر صدای زنان در برخی شهرها نیز از دیگر محدودیت‌های وضع شده طالبان است. بر این اساس اداره اطلاعات و فرهنگ طالبان در هلمند به چهار رادیو: سباوون، سکوت، ژغ و رادیو لشکرگاه هشدار داد که تحت هیچ شرایطی نباید صدای زنان نشر شود‌.

طالبان همچنین تفکیک جنسیتی در رسانه‌ها را الزامی دانسته، طوری که مجریان زن و مرد در محیط‌های جداگانه و با برنامه‌های جداگانه باید ظاهر شوند. بر همین اساس در ۹ اسد سال جاری طالبان در ننگرهار، یک کارگاه آموزش خبرنگاری از سوی شبکه همیشه بهار با حضور زنان و مردان را مسدود کرد.

علاوه بر موارد فوق، وزارت امر به معروف طالبان در فرمانی مصاحبه رسانه‌ها با مخالفان و منتقدان طالبان را ممنوع اعلام کرد. بر همین مبنا روسای چهار شبکه تلویزیونی خصوصی در کابل اعم از طلوع‌نیوز، یک‌، آریانا و شمشاد به وزارت اطلاعات و فرهنگ طالبان احضار شدند.

بر مبنای فرمان ملا هبت‌الله، رهبر طالبان، نقد مسئولین حکومت طالبان خلاف شرع بوده و ممنوع قرار داده شد.

پخش برنامه‌های تلویزیون‌های بین‌المللی در افغانستان از جمله صدای امریکا، بی‌بی‌سی و دویچه وله نیز ممنوع قرار داده شد. ممنوعیت کار با رسانه‌های «ممنوعه» از دیگر مواردی‌ است که طالبان به آن اشاره کرده است.

محدودیت‌ها برای نشر اعلان‌های تجارتی با محتوای سیاسی، امنیتی و اجتماعی از دیگر مقرراتی است که طالبان بر رسانه‌ها وضع کرده است. مرکز خبرنگاران افغانستان با برشماری این موارد و اظهار نگرانی نسبت به آن گفته که وضع این محدودیت‌ها موجب عقب‌گرد بی‌سابقه‌ای در کار رسانه‌‌ها شده است.

سفارت افغانستان در دهلی نو تاکید کرده فعالیت این سفارت به خاطر عدم توجه دیپلوماتیک دولت هند متوقف می شود.

در بیانیه آمده که سفارت افغانستان طی شش ماه گذشته چندین یادداشت‌ دیپلوماتیک را به وزارت خارجه هند فرستاده است اما هیچ یک از این درخواست‌های موجه از جمله توافقنامه مشارکت راهبردی و سایر موافقت‌نامه‌های دو جانبه مورد توجه قرار نگرفته است.

در این بیانیه تاکید شده است «علی‌رغم درخواست‌های بی‌شمار درباره نگرانی‌های کلیدی در مورد وضعیت ماموریت دیپلوماتیک، ابتکارات آموزشی، حمایت از خدمات قنسولی، تنظیم کمک‌های بشردوستانه و کمک‌های تجاری به بازرگانان افغان اقدامات لازم صورت نگرفت و یا حمایت بسیار محدودی توسط مقامات مربوطه ارائه شد.»

این سفارت همچنین گفته که پیش از سرگیری مناسبات دیپلوماتیک هند با طالبان در ماه جون سال گذشته، این سفارت از نظر ملاحظات دیپلوماتیک از حمایت دولت هند برخوردار نبود.

خبرنامه تاکید کرده که پس از بازگشایی سفارت هند در کابل این کشور به سفارت افغانستان در دهلی به طور سیستماتیک بی‌توجهی کرده است.

در ماه ثور امسال فرید ماموندزی سفیر افغانستان در دهلی گفت بعد از ماه اسد ۱۴۰۰ سفارت افغانستان در دهلی هیچ رابطه سیاسی با کابل ندارد؛ با این حال، به ارائه خدمات به شهروندان افغانستان در هند ادامه داده است.

در ماه اسد پارسال وزیر خارجه هند گفت گروهی از دیپلومات‌های هندی به جز سفیر این کشور به افغانستان برگشته‌اند.

سابرامانیام جایشانکار گفته بود که کارمندان افغان سفارت هم سر کارشان برمی‌گردند و معاش‌شان پرداخت خواهد شد.

در ماه سرطان امسال وزیر خارجه هند گفت که پس از تسلط طالبان بر افغانستان، شماری از کشورها به افغانستان سفیر فرستادند اما هند تنها سفارت خود را در کابل بدون حضور سفیر حفظ کرد.