واکنش طالبان به سخنان نخست‌وزیر پاکستان: در افزایش ناامنی در پاکستان دست نداریم

این نهاد نوشته است: «روزانه هزاران خانواده به‌دلیل ترس از اخراج از پاکستان، وارد خاک افغانستان می‌شوند. بسیاری از آنان معیشت خود را از دست داده‌اند، گرسنه آمده‌اند و قبل از فرا رسیدن زمستان جایی برای رفتن ندارند.»

سندی مکین، مدیر اجرایی برنامه جهانی غذا در صفحه کاربری خود در شبکه اکس نوشت که با توجه به خسارات زلزله هرات، این دفتر هنوز با کمبود بودجه روبه‌رو است.

ضرب‌الاجل یک‌ماهه حکومت پاکستان برای اخراج مهاجران فاقد مدرک قانونی روز دهم عقرب به پایان رسید.

از آن روز تا اکنون روزانه هزاران نفر به‌گونه اجباری و داوطلبانه به افغانستان برمی‌گردند.

این نهاد تحت کنترول روز چهارشنبه (١٧ عقرب) در شبکه اجتماعی اکس اعلام کرد که این کودکان برای درمان رایگان به بنیاد خیریه دهکده صلح آلمان معرفی شده‌اند.

کودکان مبتلا به بیماری‌های التهاب استخوان و سوختگی عمیق سال دو بار به آلمان فرستاده می‌شوند و پس از شش ماه به کشور برمی‌گردند.

جمعیت هلال احمر افغانی گفته که قرار است این کودکان در دو روز آینده وارد آلمان شوند و ۶۴ کودک دیگر که شش ماه پیش برای درمان به آلمان فرستاده شده بودند، به کشور برگردند.

بنیاد خیریه دهکده صلح آلمان از سال ۱۹۸۸ با هلال احمر افغانی در زمینه درمان کودکانی که در افغانستان قابل درمان نیستند، به صورت مشترک کار می‌کند.

این مقام رسانه‌ای طالبان در یک میزگرد در تلویزیون طلوع‌نیوز افزود که مقام‌های پاکستانی از رهبران طالبان در نشست‌های رسمی بارها و به صراحت خواسته‌اند که «کانال قوش‌تپه را ببندید.»

آقای حماد از هیچ مقام پاکستانی نام نبرد، اما افزود که وقتی از مقام‌های این کشور پرسیده شد که چرا این کانال مسدود شود، گفتند: «این کانال به زیان ما است.»

آقای حماد افزود که دلیل طرح این درخواست این است که این کانال به «خودکفایی» افغانستان کمک می‌کند و پاکستانی‌ها فکر می‌کنند که پس از آن افغانستان دیگر نیازمند پاکستان نخواهد بود.

این مقام طالبان استدلال کرد که قدرت اصلی در پاکستان به دست ارتش است و «بخش عظیمی از سیاست» این کشور بر این ایده استوار است که «سود پاکستان در تخریب افغانستان است».

رئیس اداره نظارت بر نشرات طالبان این ادعا را در حالی مطرح کرده که پاکستان همواره متهم به حمایت همه‌جانبه از این گروه شده است.

آقای حماد حکومت غیرنظامی پاکستان را «بیچاره» و جایگاهش را «نمادین» دانست و مدعی شد که ارتش پاکستان در ۵۰-۶۰ سال گذشته «زیان افغانستان را به سود خود می‌دانسته است»؛ چیزی که او آن را «خطرناک‌ترین نکته» در سیاست پاکستان در قبال افغانستان دانست.

طالبان در دو سال گذشته با صرف هزینه سنگینی بر اجرای طرح کانال قوش‌تپه تمرکز کرده است. این کانال بخشی از آب رودخانه آمو را به سوی مناطقی در شمال ولایت‌های بلخ، جوزجان و فاریاب هدایت می‌کند.

گفته شده که این کانال برای آبیاری حدود ۵۵۰ هزار هکتار زمین و جابه‌جایی تا سه میلیون نفر در نظر گرفته شده است. منتقدان باور دارند که طالبان این کانال را برای جابه‌جایی جمعیت مورد نظر خود و تحقق اهداف استراتژیک روی دست گرفته است.

در استعفانامه معاذالله عارف آمده است که ملا هبت‌الله آخندزاده، رهبر طالبان، او را به عنوان رئيس محکمه استیناف ننگرهار تعیین کرده بود.

اسنادی که به افغانستان اینترنشنال رسیده نشان می‌دهد که فردی به نام عمران خاطر که به اتهام جرایم مختلف به حکم دادگاه نظامی طالبان به ۲۰ سال حبس محکوم و در ننگرهار زندانی بود، اخیرا به دستور رئیس دادگاه استیناف طالبان در ننگرهار آزاد شده است.

منابع ما می‌گویند پس از آنکه دادگاه نظامی طالبان از استخبارات این گروه خواست رئیس دادگاه استیناف ننکرهار را بازداشت کند، مولوی معاذالله عارف به پاکستان فرار کرد.

‌مقام‌های طالبان تاکنون به صورت رسمی در این مورد اظهارنظر نکرده‌اند.

براساس یک پیام صوتی مولوی معاذالله عارف، که یک نسخه آن به‌دست ما رسیده، او گفته است که فرد آزاد شده «بیگناه» است و دادگاه نظامی طالبان در ننگرهار او را در زندان شخصی نگهداری می‌کرد.

این مقام دادگاه طالبان در این فایل صوتی دریافت رشوت و رهایی مخفیانه این زندانی را رد کرده گفته که عمران خاطر را «به زور» از زندان آزاد کرده است.

معاذالله عارف در بخشی از این پیام صوتی با اینکه نامی از رهبران طالبان نبرده، اما تاکید کرده که به درخواست سران این گروه این فرد را آزاد کرده است.

طالبان پخش گزارش و اخبار مربوط به فساد مالی مقام‌های این گروه را در رسانه‌های داخلی ممنوع کرده است.

طالبان گفته با فساد اداری مبارزه می‌کند، اما در بیش از دو سال گذشته‌ گزارش‌هایی از فساد اداری مقام‌های این گروه منتشر شده است.

اوچا روز چهارشنبه (۱۷ عقرب) در پستی در شبکه اجتماعی اکس نوشت که بخشی از کشتزارهای مین و بقایای مواد منفجره عمل نکرده میراث جنگ سال‌های پیش از ۱۳۸۱ است، اما بسیاری از این اراضی در دو دهه اخیر آلوده شدند.

براساس اطلاعات سازمان ملل، بیشتر زمین‌های آلوده به مین در ولایات ارزگان، قندوز، هلمند، قندهار، کنر، بادغیس، فاریاب، ننگرهار، غزنی، فراه، میدان وردک و سمنگان تشخیص شده‌اند.

اوچا افزوده است که خانوارهای وابسته به کشاورزان، چوپانان و دامداران به صورت ویژه در معرض خطر ناشی از انفجار هستند.

به گفته این سازمان بین‌المللی، جمعیت‌هایی که قبلا زمین‌هایشان را ترک کرده‌اند، پس از بازگشت به دلیل این که از خطرات مین‌ها در مناطقشان آگاهی ندارند نیز در معرض خطر مواد انفجاری قرار دارند.

این سازمان تاکید کرده است که با عمیق‌تر شدن سطح فقر در افغانستان، کودکان و بزرگسالان بیشتری برای امرار معاش به جمع‌آوری بمب‌ها و بقایای مواد منفجره منفجر نشده برای فروش فلزات آنها رو می‌آورند و با پیامدهای غم‌انگیزی مواجه می‌شوند.

دفتر هماهنگی بشردوستانه سازمان ملل هشدار داد که نهادهای امدادی برای پاکسازی مناطق آلوده به مین و مواد منفجره با کمبود بودجه روبه‌رو است.

اوچا افزوده که در حال حاضر، پاکسازی زمین‌های آلوده به مین در میان بخش‌های به شدت کم بودجه در افغانستان است.

این نهاد گفته که برای برنامه واکنش بشردوستانه ۲۰۲۳ با کمبود شدید بودجه روبه رو است که این خود باعث کاهش جدی بودجه در فعالیت‌های مین‌زدایی شده است.

به گفته اوچا، در دو سال گذشته بودجه مین‌زدایی به نصف کاهش یافته است و منجر به کاهش ۴۰ درصدی نیروی کار موسسات فعال در این بخش شده است.

این نهاد می‌گوید که مرگ‌های قابل پیشگیری به راحتی در شرایطی اتفاق می‌افتند که به‌دلیل کاهش فعالیت‌های مین‌زدایی خطرات مین‌ها و سایر مواد منفجر نشده جان افغان‌ها را می‌گیرد.