ریک نوآک، مسئول دفتر واشنگتنپست در افغانستان در گزارشی از چشمدیدهایش که روز دوشنبه نشر شد، نوشت برخی از اعضای گروه طالبان روزهای آخر هفته را در پارکها سپری میکنند. برخی هم مسابقات کریکت را در تلویزیونهایی با صفحههای بزرگ در فضای باز تماشا میکنند. برخی دیگر صفحات فیسبوک خود را با سلفی پر میکنند یا کتابهای خودیاری از نویسندگان غربی میخرند.
او نوشت که حضور اعضای طالبان در کورسهای آموزش زبان انگلیسی پررنگ است و احتمالا آنان نیز مشتاق آموزش در خارج از کشور هستند.
به گفته نوآک، «در حالی که طالبان در صدد تغییر کابل اند، برخی در اینجا به این فکر افتادهاند که آیا این شهر ممکن است طالبان را نیز تغییر بدهد و این روند آغاز شده است؟»
عبدالرحمن رحمانی، یک عضو سابق طالبان که به پیروزی طالبان در هردو دوره کمک کرده به واشنگتنپست گفت: «از بسیاری جهات، آنها دگرگون شده اند.»
به گفته او، برخی از جنگجویان این گروه از ترک تحصیل بخاطر شرکت در جنگ پشیمان اند. یکی از طالبان که با برادرش تحصیلات خود را رها کردند، به رحمانی گفت: «اگر درس خوانده بودیم حالا در ادارههای دولتی پشت میز مینشستیم.»
اما تغییر در شیوه نگرش برخی از افراد طالبان به معنی نرم شدن سیاستهای سختگیرانه این گروه در برابر زنان نیست.
در گزارش آمده است که شهر حدود ۵ میلیون نفری کابل برای بسیاری از طالبان ناامید کننده است. برخی از سربازان طالبان گفته اند که زندگی شهری تنهاتر، پر استرستر و کمتر از آنچه تصور میکردند مذهبی است.
لندکروز و صنفهای کامپیوتر
گزارش واشنگتنپست به علاقهمندی افراد طالبان به خرید اشیای گران قیمت نیز پرداخته است. برخی از فروشندگان گفتهاند مقامات طالبان حالا به جای خرید موتر سایکل، به موترهای لندکروزر علاقهمند هستند.
این گزارش به اهمیت سرگرمی و ارتباطات برای طالبان نیز میپردازد. آنها گفتهاند که مشتاقانه پیگیر چندین سریال تلویزیونی شدهاند که سریال جنایی ترکی «دره گرگها» و «جومونگ»، سریال تاریخی تولید کوریای جنوبی از سریالهای مورد علاقه آنهاست.
برخی دیگر مانند حسام خان، ۳۵ ساله در میان انتخاب شهر و اطراف با خود در جدال اند. حسام میگوید هرچند احساس میکند ساکنان کابل از او میترسند اما دسترسی به برق، آب، صنفهای انگلیسی و علوم کمپیوتر او را به ماندن در این شهر تشویق میکند. او گفته است: «من این زندگی را دوست دارم.»
اما منصور و دوستانش اذعان کردند که هوای آلوده شهر و جدایی از خانوادههای شان آنها را وادار به تجدید نظر در کابل کرده است.
ذبیح الله مصباح و دوستش احمدزی فاتح، هر دو ۲۵ ساله، جز اولین جنگجویانی بودند که در سال ۲۰۲۱ وارد کابل شدند. او گفت: «وقتی در روستا زندگی میکند، بیشتر به خدا نزدیک هستید و آدم بیشتر مشغول نماز است.»
مصباح گفت که پیوندهای اجتماعی در روستاها نزدیکتر است و انسان در آنجا کمتر احساس تنهایی میکند. فاتح گفت: «وقتی دنبال جهاد میروی، به تو آرامش میدهد. اما وقتی به اینجا رسیدیم، نتوانستیم آرامش پیدا کنیم.»
به گزارش واشنگتنپست برخی از باشندگان کابل که با تسلط طالبان مخالف بودند، نیز متوجه تغییرات در طالبان شدهاند. طارق احمد امرخیل، یک فروشنده عینک گفت که احساس میکند طالبان « در تلاش هستند تا سبک زندگی ما را پیش گیرند."
او گفت وقتی با دوستانش در حالیکه موسیقی در داخل موتر پخش میشد به سمت ایستهای بازرسی امنیتی رفتند، سربازان طالبان با اشاره دست فرمان حرکت دادند.
به دنبال نشانههای اعتدال
ساکنان کابل اما امیدوارند تا افراد طالبان میانهروتر شوند. بسیاری از زنان می گویند که متوجه چنین پیشرفتی نشده اند.
رهبری طالبان با صدور فرمانهای محدود کننده زنان را از رفتن به دانشگاه ها منع کرد و دختران بالاتر از کلاس ششم نیز از آموزش محروم اند.
رقیه، فروشنده لباس زنانه در کابل به واشنگتنپست گفت: «طالبان تغییر نمی کند.» او گفت که پس از بازداشت زنان توسط افراد امر به معروف طالبان، فروش لباسهای زنانه به طور ناگهانی کاهش یافته است.
