طالبان با 'تحقیر و توهین مانع از ورود زنان به تپه گل‌غندی شدند'

امام‌الدین احمدی گفت که تمام امکانات برای پرواز شرکت‌های هوایی خارجی در تمام میدان‌های هوایی افغانستان فراهم شده است.

پس از تسلط مجدد طالبان در افغانستان، بسیاری از خطوط هوایی خارجی، از جمله شرکت ترکیش ایرلاین پروازهای خود را به این کشور متوقف کردند.

با این‌حال در ماه جدی سال گذشته خطوط هوایی امارات متحده عربی پروازهای خود را به افغانستان از سر گرفت، اما به دلیل کمبود مسافر و مشکلات موجود در افغانستان پروازهای این شرکت‌ها کاهش قابل ملاحظه‌ای را نشان می‌دهد.

گفته می‌شود دشواری‌ها در اخذ ویزا برای افغان‌ها به‌ویژه تاجران یکی از دلایل کاهش سفرهای هوایی است.‌‌

در اوایل حاکمیت طالبان بر افغانستان، اداره هوانوردی ملکی طالبان اعلام کرد که در هر ۲۴ ساعت ۶۰ تا ۷۰ هواپیما از فضای افغانستان عبور می‌کنند.

این در حالی‌ست که قبل از سقوط دولت پیشین، بر اساس آمار رسمی گذشته، روزانه بیش از ۲۵۰ پرواز از فضای افغانستان انجام می‌شد.

آقای شرعی در این سخنرانی می‌گوید هیچ یک از غاصبان زمین نمی‌خواهند به نام «غاصب زمین» یاد شوند.

او در ادامه این سخنرانی می‌گوید: «همه تایید می‌کنند که در افغانستان غصب زمین وجود دارد، اما هیچکس نمی‌گوید این غصب توسط چه کسی صورت گرفته است.»

آقای شرعی همچنان گفت: «هر رهبر جهادی، مسئول دولت قبلی و بزرگان قومی که به این وزارت جلب می‌شوند می‌گویند ما را غاصب خطاب نکنید و به ما توهین نکنید.»

وی مقامات حکومت پیشین در افغانستان از جمله رهبران جهادی و بزرگان قومی را به غصب زمین متهم کرد و گفت برخی از رهبران حکومت قبلی نیز به غصب زمین متهم‌اند.

طالبان براساس فرمان رهبر این گروه کمیسیونی را به نام «کمیسیون جلوگیری از غصب زمین» تشکیل داده که عبدالحکیم شرعی، وزیر عدلیه این گروه در راس آن قرار دارد.

این گروه در حالی از مبارزه با غصب زمین سخن می‌گویند که خود به غصب زمین متهم هستند.

پیش از این باشندگان نهر سراج هلمند به افغانستان اینترنشنال گفتند هبت‌الله آخندزاده، رهبر طالبان و عبدالاحد طالب، فرمانده نیروهای ویژه او، از ۳۰۰ جریب زمین دولتی و زراعتی برای اهداف شخصی خود استفاده می‌کنند.

افزون بر این خانواده رازق اچکزی، فرمانده پولیس سابق قندهار هبت‌الله آخندزاده، رهبر طالبان را متهم کرده است که املاک شخصی این خانواده را غصب کرده و در آن زندگی می‌کنند.

بر اساس گزارش‌ها، ملا فاضل آخند، معاون وزارت دفاع طالبان، یک قبرستان بزرگ و زمین دولتی را در نزدیکی شهر قدیمی قلعه نارنج غصب کرده و بر زمین‌های غصبی چندین مغازه ساخته است.

طالبان تاکنون به گزارش‌های غصب زمین توسط مقامات این گروه واکنش نشان نداده است.

هنوز اطلاعات بیشتری درباره هویت این افراد منتشر نشده است.

خبرگزاری باختر به نقل از مسئولان دفتر مطبوعاتی طالبان در ولایت کنر گزارش داد که این عملیات، شب چهارشنبه در دره دیوگل ولسوالی چوکی راه‌اندازی شد.

در گزارش باختر آمده که در جریان این درگیری، دو میل سلاح نیز کشف و ضبط شده است.

شورای مقاومت ملی برای نجات افغانستان که از گروهی از مقامات دولت پیشین افغانستان در ترکیه تشکیل شده، روز پنچشنبه ( ۲۳ حمل) پیامی در مورد نخستین سالگرد کشته شدن اکمل امیر و هفت همراهش در دره کوکلامی سالنگ منتشر کرد.

عبدالبصیر اندرابی، قربان‌علی بامیانی، فهیم سالنگی، برهان‌الدین اندرابی، عبدالصبور فاریابی و حسین سمنگانی از چریک‌هایی بودند که در ماه حمل ۱۴۰۲ همراه با اکمل امیر در دره کوکلامی سالنگ در نبرد با طالبان کشته شدند.

این افراد پیش از ورود طالبان به کابل در اسد ۱۴۰۰ عمدتا در ارتش دولت پیشین افغانستان، علیه این گروه می‌جنگیدند.

در پیام شورای مقاومت ملی برای نجات افغانستان آمده: «آنان سال‌ها آموزش دیدند و به بهترین وجه تربیت شدند تا در خدمت کشور و مردم شان قرار داشته باشند، اما گروه طالبان جان آنان را گرفت و سرزمین ما را از چندکادر مجرب نظامی خالی کرد.»

دیدبان حقوق بشر روز چهارشنبه (۲۲ حمل) در شبکه اجتماعی اکس نوشت: طالبان یکی پس از دیگری سیاست‌های توهین‌آمیزی علیه زنان اتخاذ کرده و به نقطه کنونی رسیده‌اند. زیرا جامعه جهانی این گروه را در قبال اقدامات‌شان پاسخگو نساخته است.

این سازمان تاکید کرده که دولت‌ها باید طالبان را در مورد نقض شدید حقوق زنان و دختران، از طریق اقداماتی مانند طرح یک پرونده تحت کنوانسیون حقوق زنان در دادگاه بین‌المللی بازخواست کنند.

دیدبان حقوق بشر همچنین گفته که «به همه ما باید هشدار داده شود که اگر این سوء استفاده‌ها ادامه یابد، جنایات شدیدتری را به دنبال خواهد داشت.»

رینا امیری، نماینده امریکا در امور زنان افغانستان پیش از این در ماه حوت ۱۴۰۲ هشدار داده بود که اگر جهان از زنان افغان حمایت نکند، حقوق زنان در همه جا به‌خطر می‌افتد.

دفتر زنان سازمان ملل در ۲۰ حوت ۱۴۰۲ گفت کنار گذاشتن زنان افغان از تصمیم‌گیری‌ها افغانستان را از هرگونه فرصتی برای خروج از بحران محروم می‌کند.

زنان در بیش از دو و نیم سال گذشته از حقوق اساسی خود مثل آموزش، کار، ورزش، سفر، رفتن به پارک و گشت‌وگذار آزادانه و بدون ترس در خیابان‌ها در افغانستان محروم شده‌اند.