سازمان حقوق بشر ایران: جمهوری اسلامی در ۱۴ روز، هر ۵ ساعت یک نفر را اعدام کرد

اولین محموله شامل سنگ معدنی تالک بود که به گزارش رسانه‌ها در ایران به آن اجازه عبور داده نشده است.

بخت‌الرحمان شرافت روز جمعه، ۱۴ ثور، بدون اشاره به توقف اولین قطار، گفته است: «نه تنها نقل و انتقالات را انجام می‌دهیم، بلکه مردم را به هم نزدیک‌تر می ‌کنیم و پیام صلح به جهان می‌فرستیم.»

او در عین حال گفته ارتباط دوستانه طالبان با جمهوری اسلامی ناگسستنی است.

هفته گذشته مدیرعامل کنسرسیوم توسعه ریلی افغانستان در ایران اعلام کرد قطار تزانزیتی افغانستان که به سمت ترکیه در‌حرکت بود، همچنان در ایستگاه شمتیغ متوقف است.

مصطفی رضایی گفت که بیانیه اداره راه‌آهن ایران که توقف این قطار را تکذیب کرده بود، ناشی از «بی‌اطلاعی» بود.

این مقام ایرانی در‌ گفت‌گو با خبرگزاری دانشجو گفت: «اینکه چرا راه‌آهن کشور [ایران] این خبر را تکذیب کرد، ما هم متعجب شدیم.»

سیدیعقوب عماد، فعال سیاسی افغان نیز در این دیدار درباره وضعیت افغانستان، ایجاد پارلمان و بازگشایی مکاتب به روی دختران صحبت کرد.

آقای عماد همچنین درباره اهمیت قانون اساسی و رسانه‌های آزاد سخن گفت.

این دیدار در حالی انجام شد که ترکیه در ماه‌های گذشته روند بازداشت و اخراج پناهجویان و مهاجران افغان را تشدید کرده است.

پس از تسلط طالبان بر افغانستان، هزاران نفر با پیمودن راه‌های دشوار مهاجرت از مسیر ایران، به امید رسیدن به اروپا وارد ترکیه شده‌اند. شماری از پناهجویان نیز در این مسیر جان خود را از دست داده‌اند.

ترکیه در دو و نیم سال گذشته ده‌ها هزار پناهجوی افغان از جمله زنان و کودکان فاقد مدارک اقامتی را به ادارات مهاجرت منتقل و بعد به افغانستان اخراج کرده است.

سفارت افغانستان در انقره و قنسولگری طالبان در استانبول تاکنون هیچ اقدام موثری برای جلوگیری از اخراج پناهجویان افغان نکرده‌اند.

شرکت اتحاد روز جمعه، ۱۴ ثور، در اعلامیه‌ای گفت که این شرکت با کام ایر در افغانستان، اسکای اکسپرس در یونان، رکس ایرلاینز در استرالیا، ججو ایر در کوریای جنوبی و میانمار ایرویز اینترنشنال موافقت کرده است.

آریک دی، از مدیران شرکت هواپیمایی اتحاد گفته است این پنج قرارداد در میان خطوط هوایی، سفر را برای مهمانان تمام خطوط هوایی آسان‌تر می‌کند.

او افزود: «ما همچنان به گسترش شبکه خود ادامه می‌دهیم تا اتصال یکپارچه در سراسر شبکه را امکان‌پذیر کنیم و به مهمانان خود طیف وسیع‌تری از گزینه‌های سفر را ارائه دهیم.»

شرکت هوایی اتحاد می‌گوید ۱۲۳ مشارکت میان‌خطی در سراسر جهان دارد.

پولیس پاکستان اعلام کرد که ۹ نفر نیز در این انفجار زخمی و به شفاخانه منتقل شدند.

تلویزیون پاکستانی سما روز جمعه، ۱۴ ثور، به نقل از پولیس نوشت که محمدصدیق منگل برای اقامه نماز جمعه به مسجد می‌رفت که بمبی در نزدیکی خودرو حامل او منفجر شد. ویدیویی نیز در رسانه‌ها پخش شده که لحظه انفجار بمب در نزدیکی خودرو این فعال رسانه‌ای را نشان می‌دهد.

به گزارش رسانه‌های پاکستان، محمدصدیق منگل به خاطر تعهدش به روزنامه‌نگاری و مشارکت فعالش در جامعه مطبوعات محلی شهرت داشت.

تاکنون هیچ فرد یا گروهی مسئولیت این حمله را بر عهده نگرفته است.

فیلم چندین شخصیت مختلف را دنبال می‌کند. از روزنامه‌نگاران تا فعالان اجتماعی، از نمایندگان مجلس در دوره‌های پیش از طالبان تا سیاستمداران دیگری که حالا مجبور به مهاجرت شده‌اند اما ساکت ننشسته‌اند و سعی دارند توجه بین‌المللی را به حق و حقوق زنان در افغانستان و ظلم طالبان بر آن‌ها جلب کنند.

هر کدام از شخصیت‌ها شغل و جایگاه و ایده‌های مختلفی دارند اما در یک نقطه به هم می‌رسند: «خاموشی مرگ ماست.» در نتیجه هر کدام از آن‌ها به هر ترتیب ممکن سعی دارند صدای مردم خود باشند. برخی‌شان در یونان پناه گرفته‌اند و برخی هم در کانادا.

در بخش کانادا که عمده فیلم را شکل می‌دهد شاهد ملاقات آن‌ها با برخی نمایندگان مجلس و دولت کانادا هستیم و در طول فیلم برخی از این زنان به سیاست‌های امریکا و غرب نسبت به طالبان اعتراض شدیدی دارند.

یک نماینده سابق مجلس افغانستان می‌گوید که بارها نسبت به خطر طالبان اعلام خطر کرده و به آزادسازی پنج هزار طالب از زندان اعتراض داشته است، اما «امریکا و کشورهای اروپایی تبلیغی به راه انداختند که طالبان اصلاح شده»، در حالی که او طی دهه‌ها رفتار آن‌ها را دیده و می‌دانسته که اصلاح‌پذیر نیستند.

به نظر می‌رسد فیلم برای تماشاگر غربی ساخته شده و به همین دلیل برخی بخش‌های آن ممکن است برای دیگر تماشاگران شعاری به نظر برسد. بخش‌های زیادی از فیلم به شعارها و فعالیت‌های خیابانی این شخصیت‌ها اختصاص دارد و برخی از قسمت‌ها هم به نظر می‌رسد تنها برای روایت وضعیت زنان افغانستان برای تماشاگر غربی به شکل توضیحی در فیلم گنجانده شده‌اند.

با آن که فیلم در خارج از افغانستان تصویربرداری شده، سعی دارد از طریق ارتباط با زنان در داخل کشور وضعیت امروز آن‌ها را هم تصویر کند. شخصیت‌های فیلم در اروپا و کانادا به طور دائم از طریق تلفن یا زوم با زنان داخل کشور در ارتباط هستند و آن‌ها وضعیت خود را توضیح می‌دهند. اشاره به تعطیلی مدارس و دانشگاه‌ها و همین طور تعطیلی سالن‌های آرایش، از جمله مواردی است که زنان داخل کشور به اطلاع تماشاگر می‌رسانند، زنانی که تصویر صورت آن‌ها شطرنجی شده تا در داخل کشور دچار مشکل نشوند.

یک نماینده سابق مجلس می‌گوید مردم کماکان از داخل کشور با او تماس می‌گیرند و مشکلات خود را می‌گویند و انتظار دارند که کاری برای آن‌ها انجام دهد، در حالی که فراموش کرده‌اند او دیگر عضو مجلس افغانستان نیست. از طرفی یکی از شخصیت‌های فیلم اشاره می‌کند که طالبان هم گاهی به او تلفن می‌کنند و خانواده او در افغانستان تهدید شده‌اند. خواسته طالبان این است که در قبال دست برداشتن از آزار و اذیت خانواده‌اش، او در غرب کمپینی برای به رسمیت شناختن آن‌ها به راه بیندازد.

مکالمات تلفنی با داخل افغانستان، تلخی حاکم بر شرایط را آشکار می‌کند. بسیاری از زنان داخل از نومیدی خود حرف می‌زنند، برخی از پنهان شدن‌شان برای ماه‌ها می‌گویند و یکی هم اشاره دارد که بزرگ‌ترین آرزویش این است که از افعانستان فرار کند. یکی هم اطلاع می‌دهد که یک دختر ۱۸ ساله خودکشی کرده است و زنی هم از توهین و تحقیر همسرش در خیابان به خاطر پوشش او توضیح می‌دهد.

فیلم به سرنوشت برخی زنان فعال که بعد از به قدرت رسیدن طالبان در افغانستان مانده‌اند هم اشاره دارد، از جمله زن جوان عضو مجلسی که بعد از به قدرت رسیدن طالبان کشته شده است. یکی از همکارانش می‌گوید به او گفته است که با گذرنامه سیاسی‌اش هر چه زودتر از کشور خارج شود اما او پاسخ داده که مادر و خواهر و برادرانش تنها هستند و او باید بماند.

در جایی از فیلم یکی از شخصیت‌ها به ایران و جنبش مهسا هم اشاره می‌کند. او از این که مردان افغان به حمایت از زنان برنخاسته‌اند راضی نیست و اشاره دارد وقتی زنی در ایران در بازداشت می‌میرد، زنان و مردان ایران پا به پای هم در مقابل حکومت می‌ایستند.

همه شخصیت‌ها بر مسدود شدن امکان تحصیل زنان توسط طالبان اعتراض شدید دارند و یکی از آن‌ها توضیح می‌دهد که «اگر یک مرد تحصیل کند، فقط خودش تغییر می‌کند، اگر یک دختر تحصیل کند، می‌تواند خانواده را تغییر دهد.»

فیلم شخصیت‌هایی را دنبال می‌کند که با وجود سن و سال بیشتر از ۵۰ سال، خودشان هم دست از تحصیل نکشیده‌اند و یکی از آن‌ها به طور مرتب در کلاس‌های زبان انگلیسی شرکت می‌کند تا بتواند خواسته‌های خود و زنان افغان را بدون واسطه به زبان انگلیسی بیان کند.

«سفر پایان نیافته» هر چند فیلم پخته‌ای نیست و ارزش سینمایی ندارد، اما سعی دارد تصویری از غم بی‌پایان زنان افغانستان را برای تماشاگر غربی تصویر کند.