وزارت کار و امور اجتماعی طالبان روز یکشنبه گفت که در ¨چهار ماهه اول سال ۱۴۰۳ بیش از ۲۲ هزار نفر در موسسات دولتی و خصوصی به کار گماشته شدهاند. این وزارت همچنین گفت که در این مدت بیش از ۶۰۰ شهروند خارجی نیز در بخشهای مختلف مشغول به کار شدهاند.
وزارت کار و امور اجتماعی طالبان روز یکشنبه در صفحه اجتماعی اکس نوشت که در مجموع ۲۲ هزار و ۴۲۷ نفر مشغول کار شدهاند که از این میان ۱۴ هزار و ۵۷۰ نفر مرد و ۱۲۲۱ زن در موسسات دولتی تحت کنترول این گروه و ۶۰۲۳ نفر دیگر در بخش خصوصی مصروف شدهاند.
به گفته این وزارت در مجموع ۶۱۳ نفر از شهروندان خارجی نیز در حوزههای کاری مختلف مشغول به کار شدهاند.
این در حالی است که طبق گزارشها، از زمان روی کار آمدن طالبان در افغانستان بهدلیل قطع شدن کمکهای خارجی و فروپاشی دولت سابق بخش بزرگی از شهروندان افغانستان کارشان را از دست داده و بسیاری از افغانها برای یافتن کار راه مهاجرت را پیش گرفتهاند.
بیکاری و فقر در کنار محدودیتهای شدیدی که طالبان بر کار و فعالیت زنان وضع کردهاند به عنوان یکی از عمدهترین چالشهای بشری در افغانستان عنوان میشود.
رئیسه یزدانپرست در ریاست ۰۵۰ امنیت ملی پیشین افغانستان مدیر بخش زنان بود. او گفت جنگجویان طالبان در کابل در ۲۵ جدی ۱۴۰۰ به بهانه بازرسی خانهها وارد منزل او شدند. او میگوید جنگجویان طالبان به محض ورود به خانه، با میله تفنگ به صورتش زدند.
او گفت «سلاح خود را به طالبان تحویل دادم اما جنگجویان طالبان مرا با خود بردند و یکونیم ماه در ریاست ۴۰ استخبارات با میله تفنگ، با مشت و لگد مرا زدند و شکنجه کردند.»
او گفت طالبان به معلومات کارمندان امنیت ملی دسترسی داشتند و از این طریق کارمندان سابق امنیت ملی را شناسایی و بازداشت میکردند.
او گفت پسرش نیز در ریاست امنیت ملی کار میکرد و او قبل از ورود طالبان از کشور خارج شد.
تصاویری که خانم یزدانپرست در اختیار افغانستان اینترنشنال قرار داده نشان میدهد که صورت و بدن او به دلیل شکنجه کبود شده است.
او میگوید در ۱۵ ماه حوت ۱۴۰۰ با میانجیگری بزرگان محلی از زندان طالبان آزاد شد و پس از رهایی از افغانستان فرار کرد.
خانم یزدانپرست که رتبه دگروالی دارد، گفت: از زمان حکومت داکتر نجیب، رئیسجمهور سابق افغانستان - به استثنای دوره رژیم اول طالبان - در ریاست امنیت ملی کار کرده است. او گفت «برای ۲۵ سال در ریاست امنیت خدمت کردهام.»
خانم یزدان پرست گفت او در سلول انفرادی زندانی بود و همه نگهبانان زندان مرد بودند.
او میگوید پس از رهایی از بازداشت طالبان حدود یک سال تحت درمان بوده است.
او گفت که طالبان شوهرم را در سال ۱۳۸۷ به دلیل کار با خارجیها کشتند. او گفت شوهرم در دوره ریاست جمهوری حامد کرزی در میدان هوای بگرام ترجمان بود.
او گفت «طالبان چند بار به شوهرم هشدار دادند که با خارجیها کار نکند اما شوهرم اخطار طالبان را نادیده گرفت و یک روز صبح موقع رفتن به کار او را کشتند.»
خانم یزدانپرست عفو عمومی طالبان را «فریب» میداند و میگوید کسی نباید به این گروه اعتماد کند.
همزمان، لیلما دولتزی، یک فعال زن در مصاحبه با افغانستان اینترنشنال، گفت که جنگجویان طالبان در زندان رانهای او را با چاقو بریدند و بر زخمهایش نمک پاشیدند.
این نخستین روایت از شکنجه زندانیان در زندان طالبان نیست. اخیرا روزنامه گاردین و رسانه رخشانه در یک گزارش مشترک فاش کردند که نیروهای طالبان بهطور گروهی به یک کنشگر حقوقبشر در زندان تجاور جنسی کردند.