امر به معروف به دنبال ممنوعیت تجلیل کردن روزهای خاص و برگزاری مبارزات آزاد است

سازمان حقوق بشر ایران روز یکشنبه، چهارم سنبله در اعلامیه‌ای نوشت که جمهوری اسلامی چهار زندانی به نام‌های شاپور حسینی، اهل تبریز، عیرفان عبدالعزیزی از کرکوک عراق و دو شهروند افغانستان را به سلول‌های انفرادی منتقل کرده است.

این سازمان حقوق بشری می‌گوید دو زندانی افغان به اتهام جرایم مربوط به مواد مخدر به اعدام محکوم شده‌اند.

سازمان حقوق بشر ایران به نقل از منابع خود نوشت: «محب‌الله و مشرف که اهل افغانستان هستند از دو سال پیش در یک پرونده مشترک به اتهام حمل مسلحانه مواد مخدر بازداشت و به اعدام محکوم شده‌اند.»

طبق اعلامیه دو زندانی دیگر به اتهام‌های قتل عمد و جرایم مرتبط به مواد مخدر به اعدام محکوم شده‌اند.

اعدام این زندانیان تا لحظه تنظیم این خبر از سوی رسانه‌های داخلی ایران و منابع رسمی جمهوری اسلامی، همچون قوه قضائیه و مسئولان زندان‌ها اعلام نشده است.

اخیرا سازمان حقوق بشر ایران با انتشار گزارشی اعلام کرد که در هفت ماه نخست سال جاری میلادی، دست‌کم ۳۰۰ نفر، از جمله ۲۰ افغان، در زندان‌های جمهوری اسلامی اعدام شده‌اند.

علی اکبر مرادی روز یکشنبه، چهارم سنبله، به رسانه‌های ایران گفت که مدیریت و ساماندهی اتباع خارجی غیرمجاز در این شهرستان مرزی امری ضروری و اساسی است. او افزود که با تشکیل قرارگاه ساماندهی اتباع در این جزیره، دستگاه‌های قضائی، اجرایی، نظامی و انتظامی به مساله «اتباع غیرمجاز» در شهرستان قشم پرداخته و اقدامات لازم را انجام می‌دهند.

این مقام نظامی ایران اظهار داشت که از آغاز این طرح تاکنون، ۴۷۲ واحد صنفی به دلیل به کارگیری اتباع غیرمجاز با دستور مستقیم دادستان عمومی شهرستان قشم بسته شده‌اند. او توضیح داد که این طرح با هدف تسریع در جمع‌آوری اتباع غیرمجاز شاغل در این جزیره و بازگشت آنان به کشورشان راه‌اندازی شده است.

فرمانده انتظامی شهرستان قشم بندرعباس نیز گفت که یکی از اولویت‌های اصلی این قرارگاه، ساماندهی و هماهنگی امور مربوط به اتباع غیرمجاز و مهاجران خارجی و مقابله با ورود و حضور آنان در شهرها و روستاهای این جزیره است.

این مقام نظامی تاکید کرد که به کارگیری اتباع غیرمجاز طبق قانون جرم است و از مردم خواست تا در صورت مواجهه با این مشکل، فوراً به پولیس اطلاع دهند.

در همین حال، محسن صفایی، مدیر کل اتباع و مهاجرین خارجی استان خراسان، روز جمعه دوم سنبله اعلام کرد که حضور افغان‌ها در ۱۰ شهر خراسان جنوبی ممنوع است. او افزود که در خراسان جنوبی حدود ۱۰ هزار اتباع خارجی اقامت دارند که بخش عمده‌ای از آنان افغان هستند.

یونیسف روز یکشنبه، چهارم سنبله، با انتشار اعلامیه‌ای اعلام کرد که با کمک اتحادیه اروپا، ۶۲ هزار کارتن غذای درمانی تهیه و هزار و ۶۰۰ کارمند بهداشتی برای درمان سوءتغذیه حاد شدید در میان کودکان زیر پنج سال آموزش داده خواهند شد.

صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل می‌گوید که با این بودجه، کیفیت یادگیری را در ۲۷۵ صنف آموزشی بهبود می‌بخشد تا ۹۵۰۰ کودک که ۶۱ درصد آن‌ها دختران هستند به آموزش ابتدایی دسترسی پیدا کنند.

سازمان ملل می‌گوید ۲۳.۷ میلیون نفر در افغانستان که بیش از نیمی از آن‌ها را کودکان تشکیل می‌دهند، در سال جاری به کمک‌های بشردوستانه نیاز دارند.

براساس اعلامیه‌ یونیسف، انتظار می‌رود در سال جاری میلادی نزدیک به سه میلیون کودک با سوءتغذیه حاد مواجه شوند.

فرانسوا گومانز، رئیس کمک‌های بشردوستانه اتحادیه اروپا در افغانستان گفت: «حتی در میان یکی از بدترین بحران‌های بشردوستانه در جهان، کودکان حق دارند از آموزش با کیفیت برخوردار شوند که به آنها کمک می‌کند آینده بهتری بسازند.»

مقام‌های طالبان تاکنون درباره فعال‌سازی دوباره زندان بگرام چیزی نگفته‌اند.

زندان بگرام بخشی از پایگاه هوایی بگرام است که در ۲۰ حاکمیت نظام جمهوری اسلامی افغانستان، در اختیار نیروهای ائتلاف بین‌المللی به رهبری ایالات متحده بود و به‌عنوان مرکز اصلی جنگ در برابر طالبان و داعش عمل می‌کرد.

این زندان در جریان جنگ افغانستان به نام «گوانتاناموی افغانستان» مشهور بود و زندانیان خطرناک طالبان که به دست نیروهای ائتلاف بین‌المللی و نیروهای امنیتی افغانستان دستگیر می‌شدند، در این زندان نگهداری می‌شدند.

طالبان در مدت سه سال حکومت خود، صدها نفر را به اتهام‌های مختلف از جمله همکاری با جبهه‌های ضدطالبان، عضویت در داعش و همچین شماری از منتقدان خود شامل خبرنگاران، زنان و استادان دانشگاه را بازداشت کرده است.

گزارش‌های متعدد نهادهای حقوق بشری از شکنجه شدید و بدرفتاری طالبان با زندانیان حکایت می‌کند.

میدان هوایی بگرام پیش از خروج نیروهای خارجی از افغانستان در سال ۲۰۲۱، بزرگترین پایگاه نظامی امریکا در افغانستان بود. دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور سابق امریکا بارها انتقاد کرده که پس از خروج امریکا از افغانستان، پایگاه بگرام را چین «اشغال» کرده است.

پوشیدن برقع از نظر بصری دایره دید را محدود و باعث خستگی چشم‌ها می‌شود. این وضعیت می‌تواند به ناراحتی و اذیت زنان چادری‌پوش منجر شده و زندگی روزمره آنها را با خطرات احتمالی مواجه کند.

از نظر روانی، تحمیل پوشش اجباری برقع بر زنان حق انتخاب و استقلال بدن را از آنها سلب می‌کند. نتیجه این امر به احساس عمیق ناتوانی، خشم، انزوا از اجتماع و اضطراب منجر می‌شود که در نهایت می‌تواند به افسردگی بیانجامد.

تأثیرات پوشیدن برقع در صورتی که خلاف میل زنان باشد، بارزتر خواهد بود. تحمیل این پوشش استقلال زنان را گرفته و آنها را به سمت نوعی «درگیری درونی» سوق می‌دهد. این موضوع نگرانی‌های عمده‌ای را در خصوص سلامت جسم و روان زنان به وجود می‌آورد.

تأثیرات منفی پوشیدن برقع تنها به اثرات آن بر بینایی و سلامت روانی محدود نمی‌شود و می‌تواند چالش‌های گسترده‌تری را برای پیشرفت آنها به وجود آورد.

در این مقاله، به بررسی برخی از اثرات منفی پوشش اجباری برقع بر زنان از نظر علم پزشکی پرداخته می‌شود.

تأثیرات برقع بر بینایی

۱- محدودیت دایره دید: طراحی برقع با شکاف‌های کوچک و باریک برای دیدن محیط بیرون، دایره دید زنان را به شدت محدود می‌کند. این محدودیت در میدان دید، شناخت و درک محیط اطراف را مختل کرده و فعالیت‌های روزمره را برای آنها چالش‌برانگیز و خطرناک می‌کند.

۲- فشار دیداری: فضای دید محدود برقع باعث می‌شود که زنان برای دیدن بهتر مجبور به فشار بیشتر بر چشم‌های خود شوند. این فشار می‌تواند منجر به سردرد، ناراحتی چشم و خستگی شود و ناراحتی ناشی از پوشیدن برقع را تشدید کند.

۳- کاهش شفافیت بینایی: پارچه توری برقع، اگر دارای شکاف‌های کوچک و کیفیت پایین باشد، می‌تواند محدوده دید را تار کند و دید شفاف را دشوار کند. این کاهش وضوح دید می‌تواند بر توانایی زنان در انجام کارهایی که به دقت نیاز دارند تأثیر بگذارد و آنها را در معرض اشتباه یا تصادف قرار دهد.

تأثیرات برقع بر سلامت روان زنان

۱- از دست دادن خودمختاری: پوشیدن اجباری برقع، حق انتخاب و استقلال بدن را از زنان می‌گیرد و احساس ناتوانی و درماندگی را به آنها منتقل می‌کند. این فقدان آزادی‌های شخصی می‌تواند به کاهش عزت نفس و سلامت عمومی روانی زنان منجر شود.

۲- انزوای اجتماعی: برقع می‌تواند به عنوان مانع فیزیکی و نمادین بین فرد و دنیای بیرون عمل کند. در جوامع غیرعادی، زنان چادری‌پوش ممکن است از فضاهای عمومی دوری کنند تا از قضاوت و تبعیض جلوگیری کنند. این انزوا می‌تواند به تنهایی، بیگانگی و افسردگی منجر شود.

۳- ترس و اضطراب: فشارهای ناشی از اجباری بودن پوشش برقع می‌تواند احساس ترس و اضطراب را در زنان تشدید کند، به ویژه اگر عدم رعایت آن عواقب قانونی و اجتماعی داشته باشد. این اضطراب می‌تواند به صورت استرس مداوم و ترس از تنبیه ظاهر شود و احساس ناامنی را ایجاد کند.

۴- تضاد درونی و مبارزه هویتی: پوشش اجباری برقع ممکن است با باورهای شخصی زنان مغایرت داشته باشد و منجر به درگیری درونی و پریشانی روانی شود. این تضاد می‌تواند به احساس خشم و ناامیدی منجر شود و پرسش‌هایی را در خصوص ارزش و هویت فرد ایجاد کند.

۵- تأثیر بر رشد فردی: پوشش اجباری برقع توانایی زنان برای مشارکت در فعالیت‌های اجتماعی، آموزشی و حرفه‌ای را محدود می‌کند. این محدودیت‌ها می‌تواند مانع رشد شخصی، پیشرفت شغلی و ادغام اجتماعی شود و احساس نارضایتی را افزایش دهد.

۶- افسردگی و اختلالات روانی: استرس، انزوا و از دست دادن استقلال مرتبط با پوشش اجباری برقع می‌تواند به مشکلات شدیدتری برای سلامت روان منجر شود، از جمله افسردگی و اختلالات اضطرابی.

برخی اثرات دیگر برقع بر سلامتی زنان

۱- مشکلات تنفسی: پوشیدن برقع، به ویژه زمانی که بینی و دهان را می‌پوشاند، جریان هوا را محدود کرده و تنفس را در شرایط گرم یا مرطوب دشوارتر می‌کند. این کاهش جریان هوا ممکن است باعث ناراحتی تنفسی و حتی احساس خفگی شود. همچنین، تمیز نبودن پارچه می‌تواند خطر استنشاق گرد و غبار و آلاینده‌ها را افزایش دهد و به مشکلات تنفسی مانند آسم و آلرژی منجر شود.

۲- مشکلات پوستی: پوشش مداوم برقع، به ویژه در شرایط گرم یا مرطوب، می‌تواند باعث تحریک پوست، تعریق و عدم تهویه شود. این وضعیت می‌تواند منجر به مشکلات پوستی، پوسته‌پوسته شدن و جوش‌های ناشی از گرما و عفونت‌های قارچی شود.

۳- کمبود ویتامین D: برقع بیشتر قسمت‌های بدن از جمله صورت را می‌پوشاند و قرار گرفتن در معرض نور خورشید را کاهش می‌دهد. این محدودیت می‌تواند توانایی بدن برای تولید ویتامین D را کاهش دهد، که برای سلامت استخوان و سیستم ایمنی ضروری است. کمبود ویتامین D ممکن است به مشکلاتی مانند ضعف استخوان‌ها و افزایش خطر شکستگی منجر شود.