تعدادی از کوهنوردان و ورزشکاران ولایت غور با همکاری بسم الله خرمی و جان محمد حیدری، در یک حرکت نمایشی و ورزشی به حمایت از پروژه «تاپی» به قله سفید کوه به ارتفاع ۳۳۰۰ متر صعود کردند. این حرکت ورزشی یک روزه با هماهنگی آمریت ورزشی ولایت غور راه اندازی شده بود.
ورزشکاران ولایت غور از راه اندازی پروژههای انکشافی در افغانستان حمایت و از گذشتههای دور با اجرای حرکتهای ورزشی، درصدد حل مشکلات مردم و اجتماع بودهاند. حالا که پروژه تاپی دوباره افتتاح شده است، این ورزشکاران از این پروژه اعلام حمایت کرده اند.
پروژه خط لوله گاز تاپی که بیش از ۱۸۰۰ کیلومتر طول دارد و ۸۱۶ متر آن از افغانستان میگذرد، یک بار در سال ۱۳۹۵ نیز در افغانستان افتتاح شده؛ اما کار آن تا امروز آغاز نشده بود.
کار ۲۱۴ کیلومتر این خط لولۀ گاز در ترکمنستان تکمیل شده و حالا کارهای امتداد آن در خاک افغانستان آغاز شده است.
بعد از این دو تیم ایرانی، تیمهای جاکارتا اندونیزیا و پاولودار قزاقستان سوم و چهارم شدند.
تیمهای الریان قطر، گاز الجنوب عراق، کام ایر افغانستان و اسپورتینگ کلب کویت جایگاه پنجم تا هشتم را کسب کردند. تیمهای شهداب و فولاد سیرجان ایران جواز حضور در رقابتهای قهرمانی جهان را کسب کردند.
اسامی برترین بازیکنان مسابقات والیبال قهرمانی باشگاههای مردان آسیا ٢٠٢٤ به این ترتیب اعلام شد:
بهترین مدافع میانی: مسعود غلامی از شهداب یزد و آرمین قلیچنیازی از فولاد سیرجان
بهترین دریافت کننده قدرتی: امیرحسین اسفندیار از فولاد سیرجان و میکائیل یوستینو از پاولودار قزاقستان
بهترین قطر پاسور: ژان پاتری از جاکارتا اندونیزیا
بهترین پاسور: علی رمضانی از فولاد سیرجان ایران
بهترین لیبرو: مهدی مرندی از فولاد سیرجان ایران
ارزشمندترین بازیکن: علی حاجیپور از فولاد سیرجان ایران
در این دیدار اکبر کاظمی دو گل (گل نخست و گل پنجم)، امید قنبری، حسین محمدی، مهدی نوروزی و رضا حسینپور برای افغانستان گل زدند.
این دیدار در نیمه نخست ٢-٥ تمام شد؛ تاکتیک تیم افغانستان در نیمه دوم عدم درگیری با بازیکنان قدرتمند آنگولا و حفظ نتیجه بود.
در نیمه دوم نیز سه گل رد و بدل شد که سهم آنگولا دو گل و از افغانستان یک گل بود.
در این مسابقه دو گل آنگولا با اشتباه بازیکنان افغانستان (مهران غلامی و محمد مرادی) به ثمر رسیدند. یک گل در نیمه اول و یک گل در نیمه دوم.
گل رضا حسینپور در نیمه دوم از روی نقطه پنالتی دوم به ثمر رسید. ضربه نخست او را دروازبان آنگولا دفع کرد و در بازگشت، حسینپور توپ را وارد دروازه آنگولا کرد.
پیش از این فرزاد محمودی، دیگر بازیکن تیم ملی فوتسال افغانستان نیز در یک پیام ویدیویی از روند آمادگی و تمرینات تیم در مشهد و تایلند ابراز خرسندی کرده و گفته بود که برگزاری اردوگاههای تمرینی خوب و انجام بازیهای تدارکاتی مناسب موجب شده است که تیم ملی افغانستان از نظر بدنی و روحی آماده شود.
محمودی گفته بود که افغانستان از هیچ تیمی نمیترسد و هر چه در توان دارد برای سربلندی کشورش انجام خواهد داد. او اضافه کرده بود که آرزو داشته که در جام جهانی به میدان برود و حالا که این فرصت را دارد با تمام توان و انگیزه پای به میدان رقابتها میگذارد.
محمد جواد صفری که از سوی ویبسایت معتبر فوتبال پلانت نامزد دریافت جایزه بهترین دروازبان سال ٢٠٢٣ شده بود نیز در یک پیام گفت که تیم افغانستان با انجام تمرینات فشرده صبح و بعد از ظهر و برگزاری اردوهای تمرینی طولانی، زحمت زیادی کشیده و برای رقابت آماده است.
او اضافه کرده بود که نامزد شدنش برای دریافت جایزه بهترین دروازبان جهان، به او انگیزه زیادی داده تا در جام جهانی از تمام توان خود بهره ببرد و بدرخشد.
صفری معتقد است که هدف اصلی شیران خراسان صعود از گروه و درخشش در مراحل بالاتر جام جهانی است. او گفته است که تلاش میکند، روزی بهترین دروازبان جهان شود و در این راه از تمام توان خود استفاده خواهد کرد.
مارکوس آنتونس، مربی تیم ملی فوتسال آنگولا، یک پرتگالی؛ اما آنگولاییالاصل است. این مربی از اوایل سال ٢٠٢٢ میلادی هدایت آنگولا را به عهده دارد و توانسته، انقلاب بزرگی را در فوتسال این کشور به وجود بیاورد.
آنگولا در مسابقات فوتسال قهرمانی ٢٠٢٤ افریقا تیم مصر قهرمان سه دوره افریقا را در نیمهنهایی شکست داد و به دیدار نهایی رسید؛ اما مقابل مراکش شکست خورد و نایب قهرمان شد.
آنگولا در آخرین ردهبندی فیفا در رده چهلم دنیا قرار دارد؛ در حالی که افغانستان در پله ٣٠ ایستاده و ده پله از آنگولا بالاتر است؛ اما آنگولا تجربه بیشتری در مسابقات بینالمللی دارد.
آنگولا چهار بار در رقابتهای فوتسال قهرمانی افریقا حاضر بوده که نخستین دوره آن در سال ٢٠٠٨ و آخرین دوره نیز به ٢٠٢٤ بر میگردد که آنگولا نایب قهرمان شده است.
این تیم پنج دوره در مسابقات گراند پریکس فوتسال حضور داشته و بالاترین مقامش نیز رتبه هفتمی در سال ٢٠١٧ است.
آنگولا در جام جهانی ٢٠٢١ در لیتوانیا در گروه E با تیمهای جاپان، پاراگوئه و اسپانیا همگروه بود. در آن دوره تیمهای قدرتمندی حریف آنگولا بودند و این تیم هر سه بازی خود را در جام جهانی باخت.
در نخستین بازی ٤-٨ مغلوب جاپان شد، در دومین مسابقه ١-٤ به پاراگوای باخت و در آخرین دیدار نیز ١-٤ مقابل اسپانیا شکست خورد.
آنگولا در مجموع شانزده گل در جام جهانی ٢٠٢١ دریافت کرد و فقط چهار گل به ثمر رساند. تجربه این تیم سه بازی، سه باخت و دریافت شانزده گل در جام جهانی است.
این تیم در جام جهانی تا حالا پیروز نشده است. چنانچه مارکوس آنتونس، مربی ٤٨ ساله این تیم میگوید، این مساله انگیزه زیادی به این تیم داده تا بتواند در این دوره و در اولین بازی، نخستین پیروزی خود را در جام جهانی کسب کند.
رسیدن به مرحله حذفی و صعود از گروه سوم جام جهانی ٢٠٢٤، هدف اول شاگردان آنتونس است.
به گفته خود این مربی، مادر او زمانی که از آنگولا به پرتگال آمد، باردار بود و آنتونس در لیسبون پرتگال به دنیا آمد و بزرگ شد؛ ولی او خود را آنگولایی هم میداند.
«هلبر» بازیکن میانی این تیم بهترین بازیکن آنگولا است که توانسته در سالهای اخیر برای کشورش بدرخشد.
آنتونس مربی آنگولا نیز در یک مصاحبه از این بازیکن تمجید کرده و گفته که او میتواند شگفتیساز جام جهانی باشد.
سرمربی آنگولا از تیم ملی فوتسال افغانستان نیز در یک مصاحبه به نیکی یاد کرده و گفته که این تیم فلسفه قوی و بازیکنان بزرگی دارد که میتوانند تفاوتها را رقم بزنند. او گفته بود فراموش نکنید که تیمهای بزرگی از آسیا نتوانستند به جام جهانی برسند؛ اما افغانستان این کار را انجام داده است.
میتوان گفت که تیم متحول شده و قدرتمند آنگولا با تفکرات مارکوس آنتونس میتواند برای هر تیمی خطرناک باشد.
تاریخ ورود فوتسال به آنگولا مشخص نیست؛ اما کارشناسان ورزش این کشور معتقدند که فوتسال از دوران استعمار در این کشور وجود داشته؛ اما رشد این ورزش به دوران استقلال آنگولا بر میگردد که به عنوان یک ورزش در محلهها، مکاتب و از مسابقات آماتوری شروع شده است.
فوتبال ورزش اصلی و پرطرفدار در آنگولا است؛ به همین خاطر و به دلیل آنکه فوتسال فضای کمتری برای بازی نیاز دارد، یک ورزش پر طرفدار در این کشور است. نخستین حضور فوتسال آنگولا در مسابقات بینالمللی در سال ٢٠٠٦ بود که این تیم موفق شد ٢-٥ تیم لیبیا را شکست دهد.
بزرگترین پیروزی تاریخ این تیم نیز در سال ٢٠٠٦ رقم خورد و این تیم ٣-٢٤ تیم تیمور شرقی را در ماکائو شکست داد. بدترین باخت این تیم نیز در سال ٢٠٠٨ بود که با نتیجه ٠-١٢ مغلوب برازیل شد.
