سابقه درگیری‌های مرزی اسرائيل و لبنان؛ دست‌کم ۱۱ درگیری در مدت ۷۶ سال

این مقام ارشد دفاعی ایالات متحده این رویداد را باعث شرمساری بالقوه برای بیجینگ آن هم در حالی دانست که به‌دنبال گسترش توانایی‌های نظامی خود است.

چین در حال حاضر با بیش از ۳۷۰ کشتی بزرگ‌ترین نیروی دریایی جهان را در اختیار دارد و تولید نسل جدیدی از زیردریایی های مجهز به سلاح هسته ای را آغاز کرده است.

این مقام ارشد دفاعی ایالات متحده گفت که زیردریایی تهاجمی هسته‌ای جدید چین بین ماه مه و جون در کنار لنگرگاه غرق شد.

سخنگوی سفارت چین در واشنگتن گفت که آنها هیچ اطلاعاتی برای ارائه در این زمینه ندارند.

او گفت: «ما از وضعیتی که شما به آن اشاره کردید مطلع نیستیم و در حال حاضر هیچ اطلاعاتی برای ارائه نداریم.»

مقام ارشد دفاعی امریکا به خبرگزاری رویترز گفت که مشخص نیست چه چیزی باعث غرق شدن این زیردریایی هسته‌ای شده است.

او افزود: «همچنین مشخص نیست که آیا زیردریایی در زمان غرق شدن سوخت هسته‌ای داشته است.»

او گفت: «علاوه بر سؤالات آشکار در مورد استانداردهای آموزشی و کیفیت تجهیزات، این حادثه سؤالات جدی‌تری را در مورد پاسخگویی داخلی ارتش آزادی‌بخش خلق چین و نظارت بر صنایع دفاعی چین، که مدت‌ها گرفتار فساد بوده است، ایجاد می‌کند.»

این مقام ارشد دفاعی امریکا افزود: «جای تعجب نیست که نیروی دریایی ارتش آزادیبخش خلق چین سعی کند غرق شدن را پنهان کند.»

این خبر را اولین بار وال‌استریت‌ژورنال منتشر کرده بود.

به‌نظر می‌رسد مجموعه‌ای از تصاویر ماهواره‌ای Planet Labs در ماه جون، جرثقیل‌ها را در کارخانه کشتی‌سازی ووچانگ Wuchang نشان می‌دهد، جایی که زیردریایی باید در آن لنگر انداخته باشد.

بر اساس گزارش پنتاگون در مورد ارتش چین، چین تا سال ۱۴۰۱ شش زیردریایی مجهز به موشک بالستیک هسته‌ای، شش زیردریایی تهاجمی هسته‌ای و ۴۸ زیردریایی تهاجمی دیزلی داشت.

وزارت دفاع ایالات متحده گفته است که انتظار می‌رود این نیروی زیردریایی تا سال ۲۰۲۵ به ۶۵ و تا سال ۲۰۳۵ به ۸۰ نفر افزایش یابد.

روز چهارشنبه، چین گفت در یک آزمایش جدید، یک موشک بالستیک قاره‌پیما را با موفقیت به سوی اقیانوس آرام پرتاب کرده است، اقدامی که احتمالا نگرانی‌های بین‌المللی را در مورد توان هسته‌ای این کشور ایجاد می‌کند.

هم‌زمان رسانه‌ها گزارش داده‌اند که حملات اسرائيل به لبنان همچنان ادامه دارد.

امریکا و فرانسه روز چهارشنبه در بیانیه مشترکی گفتند بیانیه‌ای را تنظیم کرده‌اند که به تایید اتحادیه اروپا و ده کشور دیگر رسیده است. براساس این بیانیه از اسرائیل و لبنان خواسته شده که یک آتش‌بس ۲۱ روزه در مرزهای خود را رعایت کنند.

با این حال، بنیامین نتانیاهو نخست‌وزیر اسرائیل روز پنج‌شنبه با رد این پیشنهاد گفت که حملات به حزب‌الله با قدرت ادامه خواهد یافت.

امانوئل مکرون روز پنج‌شنبه در یک نشست خبری مشترک با جستین تورودو، نخست‌وزیر کانادا، در مونترال گفن که کشورش مخالف تبدیل شدن لبنان به یک غزه جدید است.

مکرون همچنین از امریکا خواسته که اسرائيل را برای قبول کردن طرح آتش‌بس تحت فشار قرار دهد.

امانوئل مکرون روز پنجشنبه، ۵ میزان در جریان سفرش به کانادا در گفت‌وگو با شبکه سی‌بی‌سی گفت: «من معتقدم که امریکا اکنون باید فشار را بر نخست وزیر اسرائیل برای انجام این کار افزایش دهد.»

آقای مکرون تاکید کرده که در صورت پاسخ منفی بنیامین نتانیاهو به این فشارها، فرانسه موضوع را در شورای امنیت سازمان ملل متحد مطرح خواهد کرد.

طرح آتش‌بس ۲۱ روزه میان اسرائیل و حزب‌الله لبنان از سوی فرانسه و امریکا پیشنهاد شده است. اسرائیل کاتز، وزیر خارجه اسرائيل این طرح را رد کرده و بنیامین نتانیاهو، نخست وزیر این کشور هم گفته است که به ارتش دستور ادامه «حمله با تمام توان» را داده است.

امانوئل مکرون گفتنه نتانیاهو هنوز برای پذیرش طرح آتش‌بس فرصت دارد. او گفت: «اسرائيل امروز به لبنان حمله نمی‌تواند. جنگ در لبنان امکان‌پذیر نیست. این یک اشتباه و خطر بزرگی برای افزایش تنش خواهد بود.»

موزیم نوگوچی روز چهارشنبه در بیانیه‌ای اعلام کرد: «جومپا لاهیری تصمیم گرفته است تا در پاسخ به سیاست‌های به‌روزشده کد لباس ما، از پذیرش جایزه ایسامو نوگوچی ۲۰۱۴ خودداری کند.»

این موزیم گفت: «ما به دیدگاه او احترام می‌گذاریم و می‌دانیم که این سیاست ممکن است با نظرات همه همسو باشد یا نباشد.»

در سراسر جهان، معترضانی که خواستار پایان دادن به جنگ اسرائیل علیه غزه‌اند، چفیه را که نمادی از خودمختاری فلسطینی‌هاست، به سر کرده‌اند. این سربند عربی به عنوان نماد همبستگی با فلسطینی‌ها شناخته می‌شود.

حامیان اسرائیل پوشیدن این چفیه را نمایانگر حمایت از افراط‌گرایی می‌خوانند.

در ماه نوامبر، سه دانش‌آموز فلسطینی تبار در ایالت ورمونت امریکا در حمله‌ای هدف گلوله قرار گرفتند که دو نفر از آنان چفیه پوشیده بودند.

به گزارش نیویورک تایمز، لاهیری و لی اوفان، نقاش، مجسمه‌ساز و شاعر مینیمالیست کوریایی‌الاصل، قرار بود جایزه ایسامو نوگوچی را در مراسم جشن پاییزی موزه در ماه آینده دریافت کنند.

موزیم گفت که اوفان همچنین قرار است این جایزه را دریافت کند.

این موزیم حدود ۴۰ سال پیش توسط طراح و مجسمه‌ساز جاپانی-امریکایی ایسامو نوگوچی تاسیس شد.

لاهیری که در سال ۲۰۰۰ جایزه پولیتزر را برای کتابش «مفسر بیماری‌ها» دریافت کرد، یکی از هزاران محققی بود که نامه‌ای را در ماه می با امضای نامه‌ای در کنار روسای دانشگاه‌های امریکا، با اعتراضات دانشگاهی علیه جنگ اسرائیل در غزه اعلام همبستگی کرد.

به دلیل اهمیت این سخنرانی، ترجمه متن سخنرانی خانم انالنا بربوک را می‌خوانید:

شما اجازه ندارید به مکتب بروید. اجازه ندارید ورزش کنید. اجازه ندارید سفر کنید. اجازه ندارید کار کنید. شما نمی‌توانید سوار بس شوید. نمی‌توانید با یک مرد یا پسری صحبت کنید. اجازه ندارید به تنهایی به پزشک مراجعه کنید. آنچه گفتم شبیه توصیف یک زندان است.

اما از سال ۲۰۲۱، برای زنان و دختران در افغانستان این یک واقعیت بوده است.

طالبان در افغانستان آخرین ذره آزادی را از زنان و دختران می‌گیرد. اکنون حتی زنان را از صحبت کردن در ملاء عام منع کرده‌است.

در آلمانی برای آن اصطلاحی داریم: «مونت‌توت» که در لغت به معنای دهان مرده است. به این معنی که کسی را با گرفتن صدایش، بکشید. این چیزی است که در حال حاضر اتفاق می‌افتد.

علاوه براین، بسیاری از احکام ظالمانه در قانون موسوم به «امر به معروف و نهی از منکر» مبهم و نامشخص است. این بدان معناست که زنان در افغانستان همچنین در معرض تفسیر غیرقابل پیش‌بینی و خودسرانه قانون توسط محتسبان امر به معروف قرار دارند.

همانطور که رزا اوتونبایوا، رئیس یوناما هفته گذشته در نشست شورای امنیت گفت، رفتار ظالمانه طالبان تنها زنان را از مردان جدا نمی‌کند، بلکه آنها را از یکدیگر نیز جدا می‌کند، زیرا آنها دیگر جرات انجام هیچ کاری را ندارند.

جای تعجب نیست که ۹۰ درصد زنان در افغانستان می‌گویند که صحت روانی‌شان رو به وخامت گذاشته است. ۸ درصد از مردم می‌گویند زنی را می‌شناسند که اقدام به خودکشی کرده‌است.

این چیزی کمتر از تلاش بی‌سابقه برای حذف ۵۰ درصد جمعیت افغانستان از عرصه عمومی نیست. ما درک می‌کنیم که این غیرقابل قبول است، این عملا زندانی شدن نیمی از جمعیت است.

می‌خواستم بگویم که با همکاران مان گفته‌ایم: اگر چنین اقداماتی را نه بر اساس جنسیت، بلکه بر اساس نژاد یا مذهب در نظر بگیریم، آنها را جنایت علیه بشریت می‌خوانیم.

ما امروز به ‌این دلیل اینجا هستیم که نمی‌توانیم این اتفاقات را تماشا کنیم. ما امروز به این دلیل اینجا هستیم که طالبان باید پاسخگوی این جنایات علیه زنان باشد.

از همین رو،‌ ما این ابتکار را راه‌اندازی کرده و مسیر جدیدی را در پیش گرفته‌ایم تا پیام روشنی به زنان و دختران در افغانستان بفرستیم که ما آنها را می‌بینیم. همچنین، می‌خواهیم این پیام روشن را به طالبان ارسال کنیم که ما این گروه را مسئول این جنایات علیه زنان می‌دانیم.

طالبان، طبق قوانین بین‌المللی مسئول نقض تعهدات متعدد بر اساس کنوانسیون رفع همه اشکال تبعیض علیه زنان (CEDAW) است که افغانستان در سال ۲۰۰۳ آن را تصویب کرد.

بنابراین، ما همراه با استرالیا، کانادا و هالند، به مقام‌های حاکم (طالبان) اعلام کرده‌ایم که از آنها انتظار داریم به تعهدات افغانستان در چارچوب این کنوانسیون عمل کنند.

همان طور که در مفاد کنوانسیون رفع همه اشکال تبعیض علیه زنان الزامی است، ما به طور جدی تلاش می‌کنیم تا مقامات بالفعل را در مورد نحوه اجرای تعهدات بین‌المللی حقوق بشری شان، به‌ویژه تعهدات مربوط به زنان و دختران، متعهد کنیم.

ما به قدرت قانون ایمان داریم.

من می‌خواهم در شروع برای همه تاکید کنم: با انجام این کار، ما طالبان را به عنوان دولت قانونی افغانستان به رسمیت نمی‌شناسیم. با این حال، ما تاکید می‌کنیم که مقامات حاکم مسئول حفظ و اجرای تعهدات افغانستان تحت قوانین بین‌المللی هستند. چون حقوق زن حقوق بشر است و حقوق بشر حقوق زن.

همان طور که در این مسیر قدم می‌گذاریم، ما و همکاران مان البته می‌دانیم که این مسیر شامل مراحل مختلفی است. ما باید در سطح سیاسی وارد عمل شویم. اکنون بیش از دو سال است که تلاش می‌کنیم این کار را انجام دهیم.

چهار کشوری که این ابتکار را راه اندازی کردند، کشور‌های که توسط بسیاری از کشورهای دیگر در اینجا حمایت می‌شوند، در بیانیه خود تصریح کرده‌اند که گام‌های بعدی را برخواهند داشت.

ما می‌دانیم که همه کشورها ملزم نیستند که از تک تک گام‌های ما که در نهایت به دادگاه‌های بین‌المللی دادگستری منتهی می‌شود، پیروی کنند.

اما چیزی که این کشورها را متحد می‌کند این درک است که کنوانسیون رفع همه اشکال تبعیض علیه زنان چیزی بیش از یک برگ کاغذ است. این کنوانسیون است که کشورها را پاسخگو می‌کند. بنابراین من واقعاً مایلم از همه کشورهایی که از این ابتکار حمایت می‌کنند تشکر کنم.

من فکر می‌کنم این واقعاً همان چیزی است که روح مجمع عمومی سازمان ملل را می‌سازد.

ممکن است تفاوت‌های جزیی بین کشورهای ما وجود داشته باشد، اما اگر در کنار هم باشیم تا از هسته اصلی آنچه برای ما مهم است محافظت کنیم، می‌توانیم اطمینان حاصل کنیم که حقوق بشر و حقوق زنان بیش از یک پاراگراف است.

پس از همکاری شما بسیار سپاسگذاریم.