در آستانه ۱۰ اکتبر، روز جهانی مبارزه با اعدام، گزارشهای منابع حقوق بشری نشان میدهند از نهم تا پانزدهم میزان، دستکم ۴۳ زندانی در ایران اعدام شدهاند. جمهوری اسلامی در یک هفته، هر روز دستکم شش نفر و هر چهار ساعت حداقل یک نفر را اعدام کرده است.
این شهروندان در زندانهای مختلف ایران از جمله در شهرهای اصفهان، اهر، اهواز، ایلام، بم، بیرجند، تبریز، تربت حیدریه، خمین، زنجان، سراوان، سمنان، شیراز، کاشان، کرج، کرمان، کهنوج، گرگان و مشهد، به دار آویخته شدهاند.
اعدام این زندانیان با اتهامات مختلف از جمله «قتل شهروندان، قتل ماموران انتظامی، نگهداری یا حمل مواد مخدر و تجاوز به عنف» صورت گرفته است.
اعدام این افراد از سوی منابع مختلف حقوق بشری از جمله خبرگزاری هرانا، سازمان حقوق بشر ایران، کردپا، حالوش و برخی نیز در خبرگزاریهای داخل ایران اطلاعرسانی شده است.
۱۱ ماه میزان سیاهترین روز اعدامها در هفت روز گذشته است. طی این روز دستکم ۱۹ زندانی در زندانهای ایران به دار آویخته شدند.
پس از آن، ۱۰ میزان نیز با ۱۲ اعدام از پراعدامترین روزهای هفت روز گذشته در زمینه اعدام شهروندان در ایران بوده است.
از میان افراد اعدامشده در هفت روز گذشته، سه نفر زن و ۴۰ تن، مرد بودهاند.
حکم دو تن از اعدامشدگان این بازه زمانی، روز ۹ میزان، در ملاء عام و مقابل چشمان مردم در شهرستان خمین اجرا شد.
این دو زندانی در خصوص پرونده قتل یک مامور انتظامی و به اتهام «مشارکت در محاربه»، از سوی دستگاه قضایی جمهوری اسلامی به اعدام در ملاء عام محکوم شده بودند.
سایت هرانا روز اول میزان در تازهترین گزارش ماهانه خود درباره وضعیت نقض حقوق بشر در ایران نوشت در ماه سنبله امسال دستکم ۵۲ نفر در زندانهای سراسر ایران به دار آویخته شدند.
طبق این گزارش، دستگاه قضایی جمهوری اسلامی در این بازه زمانی ۱۴ تن را به اعدام محکوم کرد و حکم اعدام چهار تن دیگر را تایید کرد.
به گزارش سازمانهای حقوق بشری، از ابتدای سال جاری میلادی بیش از ۵۱۴ نفر، از جمله ۱۸ زن در زندانهای مختلف ایران به دار آویخته شدهاند.
اکنون در آستانه ۱۰ اکتبر، روز جهانی مبارزه با اعدام، این آمارها نشان میدهند جمهوری اسلامی به اجرای احکام اعدام در ایران شدت بخشیده و موجی از اعدام شهروندان را در روزهای گذشته به راه انداخته است.
در کنار دونالد ترامپ، نامزد جمهوریخواهان در انتخابات ۲۰۲۴، تصویر فیل و در کنار کامالا هریس، نامزد دموکراتها، تصویر خر دیده میشود.
خر
خر اولین بار در انتخابات ۱۸۲۸ امریکا وارد کارزارهای انتخاباتی شد.
اندرو جکسون، یکی از دو نامزد این انتخابات، از سوی مخالفانش «کلهخر» لقب گرفت.
جکسون اما از این لقب که برای تخریب او استفاده میشد، استقبال و آن را به نماد سختکوشی و پایداری تبدیل کرد.
از آن زمان، خر به عنوان نماد حزب دموکرات باقی ماند.
فیل
فیل از زمان آبراهام لینکلن، شانزدهمین رئيسجمهور امریکا، به نماد حزب جمهوری خواه تبدیل شد.
روزنامههای حامی لینکلن از این حیوان برای توصیف جمهوریخواهان استفاده میکردند.
بعد از آن توماس نست، کاریکاتوریست معروف، با کاریکاتورهایش فیل و خر را به نمادهای تثبیتشده این دو حزب تبدیل کرد.
این نمادها چنان در فرهنگ سیاسی امریکا جا افتادهاند که حتی رئيسجمهور سریلانکا در گذشته یک بچه فیل را به رونالد ریگان، رئيسجمهور جمهوریخواه امریکا، هدیه داد.
چرا خر و فیل؟
نمادهای حیوانی به دلیل سادگی و ماندگاری، برای انتقال مفاهیم سیاسی بسیار مناسب هستند.
آنها به عنوان دو حیوان با ویژگیهای متفاوت، نمادی از تفاوتهای ایدئولوژیک دو حزب دموکرات و جمهوریخواه نیز هستند.
توماس نست
آثار کاریکاتوریستی به نام توماس نست، در تثبیت این نمادها در سیاست امریکا بسیار مهم بود.
او با استفاده از طنز و تصویرسازی، به تثبیت نقش فیل و خر در رقابتهای سیاسی امریکا کمک کرد.
کاریکاتورهای او بهگونهای طراحی شده بودند که به سرعت از سوی مردم شناخته و تفسیر میشدند.
فیل، به عنوان نماد جمهوریخواهان، نشاندهنده حزبی بود که بر قدرت و نظم تاکید داشت، درحالیکه الاغ نماد حزبی بود که به پافشاری و تعهد بر اصول خود شهرت داشت.
جذابیت نمادهای خر و فیل برای نسل جوان امروزی نسبت به گذشته کاهش یافته است. در حالی که نسلهای قدیمیتر ممکن است این نمادها را به عنوان یک سنت سیاسی و بخشی از هویت حزبی خود در نظر بگیرند، نسل جوانتر اغلب به این نمادها به عنوان یک عنصر طنزآمیز یا حتی یک میم اینترنتی نگاه میکنند.
حیوانات در طول تاریخ در سیاست نقش داشتهاند، از داستانهای «کلیله و دمنه» تا «مزرعه حیوانات» جورج اورول.
اما شاید تنها خر و فیل باشند که سرنوشت چهار سال آینده جهان به آنها گره خورده است.