افبیآی یک شهروند افغانستان را به اتهام برنامهریزی برای یک حمله تروریستی در روز انتخابات امریکا دستگیر کرد. دادستانهای فدرال گفتند که نصیراحمد توحیدی قصد داشت در حمایت از داعش این حمله را انجام دهد.
او روز دوشنبه در اوکلاهاما سیتی دستگیر شد و روز سهشنبه برای اولین بار در یک دادگاه فدرال برای شنیدن اتهامات خود حاضر خواهد شد.
به نقل از تلویزیون سیبیاس، طبق کیفرخواست وزارت عدلیه امریکا که روز سهشنبه منتشر شد، توحیدی و همدستان او که نامی از آنان گرفته نشدهاست، برای این حمله برخی از اقدامات از جمله فروش خانه، تلاش برای انتقال خانواده به خارج از امریکا و خرید مهمات را انجام داده بودند.
دادستانها گفتند: «هدف نهایی آنها انجام یک حمله خشونتآمیز در ایالات متحده به نام داعش بود.»
طبق کیفرخواست، توحیدی ۲۷ ساله با ویزای ویژه مهاجرت در سال ۲۰۲۱ به ایالات متحده آمده بود. این ویزا برای همکاران پیشین دولت امریکا در افغانستان اعطا میشود.
بر اساس اسناد افبیآی، توحیدی تبلیغات داعش را مشاهده کرده و به نهاد خیریهای کمک مالی کرده است که «به عنوان پوششی برای انتقال پول به داعش عمل میکند.»
ماموران فدرال ادعا کردند که توحیدی به دنبال دسترسی به دوربینهای نظارتی و امنیتی در واشنگتن دیسی بود.همچنین، آنها باور دارند که توحیدی به دنبال مکانهایی بوده که قوانین مربوط به فروش اسلحه در آنها آسانتر است.
باب وودوارد، خبرنگار سرشناس امریکایی در کتاب جدیدش افشا کردهاست که دونالد ترامپ پس از ترک کاخ سفید به طور مخفیانه تا هفت بار با رئیسجمهور روسیه، تماس داشته است. همچنین، او برای جلوگیری از ارائه کمکهای نظامی امریکا به اوکراین تلاش کرده است.
به گزارش نیویارک تایمز، ظاهراً، رئیس جمهور پیشین میخواست با فشار بر نمایندگان جمهوریخواه کانگرس مانع کمکهای امریکا به اوکراین شود که موفق نبود.
کتاب جدید وودوارد به نام «جنگ» هنوز منتشر نشده اما بخشهایی از آن به رسانههای امریکایی درز کرده و مورد توجه وسیع قرار گرفتهاست.
به نوشته وودوارد، در اوایل سال ۲۰۲۴ ترامپ در اقامتگاهش در مار-ئه-لاگو به یکی از دستیارانش دستور داد تا از دفتر خارج شود تا بتواند با پوتین صحبت تلفنی کند. این دستیار گفته که احتمالاً ترامپ و پوتین پیش از این نیز چندین بار با هم صحبت کرده بودند.
در این کتاب آمده که ترامپ هنگام تصدی ریاست جمهوری و در زمان شیوع بیماری کووید۱۹ در سال ۲۰۲۰، به طور مخفیانه دستگاههای آزمایش ویژه را برای استفاده شخصی پوتین به روسیه فرستاده بود. پوتین از ترامپ خواسته بود این موضوع را فاش نکند تا به موقعیت سیاسی ترامپ در امریکا آسیب وارد نشود.
این افشاگریها در آستانه انتخابات ۲۰۲۴ سوالات جدیدی درباره رابطه ترامپ با پوتین مطرح میکند. دموکراتها میگویند بازگشت ترامپ به کاخ سفید آسیب جدی به حمایت امریکا از اوکراین میزند که شدیداً به کمک تسلیحاتی و مالی امریکا در نبرد با روسیه متکی است.
کمپین انتخاباتی ترامپ مطالب کتاب وودوارد را تکذیب کرده و او را «شخصی ناتوان و بیمار» خطاب کرده است.
کرملین نیز ادعاهای مطرح شده در این کتاب را رد کرده و آنها را «داستانی جعلی» در چارچوب مبارزات انتخاباتی امریکا دانسته است.
کتاب «جنگ» قرار است هفته آینده منتشر شود.
۲۵ امام مسجد در امریکا در یک نامه سرگشاده از کامالا هریس، نامزد دموکرات در انتخابات ریاستجمهوری امریکا، اعلام حمایت کردند. آنان گفتند: «هریس متعهد به آتشبس است و بهترین گزینه برای پایان دادن به خونریزی در غزه و لبنان است.»
به گزارش سیبیاس نیوز، این امامان مسجد در ایالات میشیگان، پنسلوانیا، جورجیا و کارولینای جنوبی هستند.
آنها در حالی حمایت خود را از هریس اعلام میکنند که نارضایتی گسترده از سیاستهای حکومت بایدن در جنگ اسرائیل در غزه در میان رایدهندگان مسلمان امریکا وجود دارد.
این چهرههای مذهبی در نامه خود گفتند که دونالد ترامپ، نامزد جمهوریخواه ریاستجمهوری امریکا «تهدیدی» برای مسلمانان است.
آنها نوشتند: «کمک آگاهانه به بازگشت فردی مانند دونالد ترامپ به مقام ریاست جمهوری، چه از طریق رای مستقیم به او و چه از طریق رای به یک نامزد حزب سوم، هم از نظر اخلاقی و هم از نظر استراتژیک یک شکست است. رای به یک نامزد حزب سوم بهویژه در ایالتهای کلیدی، میتواند به ترامپ کمک کند که آرای آن ایالت را ببرد و در نتیجه در انتخابات پیروز شود.»
آنها افزودند: «با توجه به سابقه کاملاً مستند ترامپ در آسیب رساندن به جوامع و کشور ما، و همچنین آنچه او وعده داده که در صورت بازگشت در حق مسلمانان و فلسطینیها انجام دهد، بر عهده ماست که اجازه ندهیم احساسات ما به زیان ما تمام شود.»
حمایت وسیع بایدن از اسرائیل در جنگ غزه به خشم گسترده در میان مسلمانان امریکا دامن زدهاست. آنها بایدن را شریک کشتار گسترده افراد ملکی و ویرانی غزه میدانند.
محمد السانوسی، یکی از رهبران جامعه مسلمان در امریکا ابراز امیدواری کرد که حمایت ملا امامان باعث شود رای دهندگان مسلمان، به رای دادن به هریس ترغیب شوند.
در انتخابات ریاستجمهوری امریکا، یک نامزد نه با کسب اکثریت تعداد آرا مردم در سراسر کشور، بلکه از طریق سیستمی به نام کالج انتخاباتی/الکترال که آرای الکترال را میان ۵۰ ایالت و ناحیه کلمبیا، عمدتا بر اساس جمعیت آنها تقسیم میکند، رئیسجمهور میشود.
سیستم انتخاباتی امریکا برای انتخاب ریاستجمهوری این کشور، از لحاظی منحصر به فرد است و آگاهی از آن میتواند تصویر درستتری از شرایط انتخاباتی این کشور به دست بدهد و همچنین آشکار سازد چرا نتایج نظرسنجیهایی که در سراسر این کشور برگزار میشود نمیتواند در پیشبینی نتیجه نهایی انتخابات چندان کمکی بکند.
کالج انتخاباتی/الکترال چیست؟
در انتخابات ریاستجمهوری امریکا، زمانی که رایدهندگان برای انتخاب رئیسجمهور به پای صندوقهای رای میروند، معمولا فقط نام نامزدهای ریاست جمهوری و معاونان شان را میبینند. با این حال، رایدهندگان در واقع به گروهی از انتخابکنندگان رای میدهند.
در سطح ملی، در مجموع ۵۳۸ رای الکترال یا انتخابکننده وجود دارد، به این معنی که یک نامزد برای پیروزی باید ۲۷۰ رای الکترال کسب کند.
انتخابکنندهها، معمولا وفاداران به حزب هستند که متعهد میشوند از نامزدی حمایت کنند که بیشترین رای را در ایالت آنها کسب کند. هر انتخابکننده نماینده یک رای در کالج الکترال است.
در سال ۲۰۲۰، جو بایدن با کسب ۳۰۶ رای الکترال، ترامپ را شکست داد که ۲۳۲ رای الکترال داشت.
این سیستم که در قانون اساسی ایالات متحده تعبیه شده، نتیجه تفاهم میان بنیانگذاران این کشور است تا فارغ از بزرگی یا کوچکی ایالتها که در تعداد آرا الکترال آنها بازتاب مییابد، سهم همه ایالتها در انتخاب رئیسجمهور لحاظ شود.
آیا ایالتها تعداد انتخابکنندگان (رای الکترال) یکسانی دارند؟
خیر. هر ایالت به تعداد نمایندگان و سناتورهایی که در کانگرس دارد، انتخابکننده دارد. برای هر ایالت دو سناتور وجود دارد، اما تخصیص کرسیهای مجلس نمایندگان بر اساس جمعیت متفاوت است.
کالیفرنیا، پرجمعیت ترین ایالت امریکا، ۵۴ انتخابکننده دارد، اما ایالتهای کم جمعیت آلاسکا، دلاور، ورمونت، مونتانا و وایومینگ و ناحیه کلمبیا، تنها سه رای الکترال دارند که حداقل تعداد تخصیص یافته الکترال به یک ایالت است.
این تخصیص جمعیتی به این معنی است که برای مثال یک رای الکترال در وایومینگ، کمجمعیتترین ایالت امریکا، نماینده نزدیک به ۱۹۲ هزار نفر از جمعیت آن ایالت است، در حالی که یک رای الکترال در تگزاس که دومین ایالت پرجمعیت امریکاست، نماینده حدود ۷۳۰ هزار نفر است.
در همه ایالتها به جز دو ایالت مین و نبراسکا، اگر نامزدی بیشترین آرا را در آن ایالت به دست آورد، تمام آرای الکترال آن ایالت را از آن خود میکند.
در ایالت مین، آرای الکترال به روش حوزههای کانگرسی توزیع میشود. به این ترتیب که از ۴ رای الکترال این ایالت، دو رای الکترال به نامزدی تعلق میگیرد که بیشترین آرا را در کل ایالت به دست آورده است و دو رای دیگر به برندگان هر یک از دو حوزه انتخابیه کانگرس ایالت مین تعلق میگیرد.
در ایالت نبراسکا هم که ۵ رای الکترال دارد، دو رای الکترال به نامزدی داده میشود که بیشترین آرا را در کل ایالت به دست آورده است و سه رای الکترال دیگر به برندگان هر یک از سه حوزه انتخابیه کانگرسی نبراسکا تعلق میگیرد.
بنابراین جز این دو ایالت در ۴۸ ایالت دیگر و ناحیه کلمبیا، پیروزی در یک ایالت با اختلاف زیاد فرقی با پیروزی در آن ایالت با اختلاف یک رای ندارد.
به همین دلیل، نامزدها تمایل دارند بر ایالتهایی تمرکز کنند که به طور قطع دموکرات یا جمهوریخواه نیستند یعنی پیروزی هیچ کدام از دو حزب رقیب در آنها تضمین نشده است و یک تغییر کوچک میتواند تمام آرای انتخاباتی آن را به نفع یک رقیب به ارمغان بیاورد.
در انتخابات ریاستجمهوری فعلی که ۵ نوامبر ۲۰۲۴ برگزار میشود، ایالتهای حساسی که آرا آنها میتواند تعیینکننده نتیجه انتخابات باشد، آریزونا، جورجیا، میشیگان، کارولینای شمالی، نوادا، پنسیلوانیا و ویسکانسین هستند.
آیا یک نامزد میتواند علیرغم به دست نیاوردن بیشترین آرای مردم در انتخابات پیروز شود؟
بله. جورج دبلیو بوش جمهوریخواه در سال ۲۰۰۰ و ترامپ در سال ۲۰۱۶ هر دو علیرغم به دست نیاوردن اکثریت آرای مردم در سراسر امریکا، رئیسجمهور این کشور شدند. این اتفاق، سه بار هم در سده ۱۸۰۰ میلادی اتفاق افتاده است.
منتقدان سیستم فعلی انتخاباتی امریکا این موضوع را اغلب به عنوان نقص اصلی سیستم کالج الکترال ذکر میکنند، اما طرفداران کالج انتخاباتی میگویند این سیستم، نامزدها را مجبور میکند به جای تمرکز صرف بر جلب نظر رایدهندهها در شهرهای بزرگ، از طیف وسیعی از ایالتها رای بگیرند.
انتخابکنندگان چه زمانی رای میدهند؟
انتخابکنندگان/الکترالها، روز ۱۷ دسامبر گرد هم میآیند تا رسما رای خود را به صندوق بیندازند و پس از شمارش، نتایج را به کانگرس ارسال کنند. نامزدی که در این مرحله ۲۷۰ رای الکترال یا بیشتر را به دست آورد، رئیسجمهور میشود.
کانگرس در جلسهای که ماه جنوری برگزار میشود این آرا را بررسی و تائید میکند و روز بیستم همین ماه، رئیسجمهور جدید سوگند یاد میکند.
آیا انتخابکنندگان ممکن است به رای ایالت شان پایبند نباشند؟
به طور کلی، جلسه انتخابکنندگان یک رویداد تشریفاتی است که در آن، این افراد صرفا به نامزدی که برنده ایالت آنها شده، رای میدهند.
اما در سال ۲۰۱۶، هفت نفر از ۵۳۸ انتخابکننده رای خود را به شخصی غیر از برنده رای مردمی ایالت خود دادند که رقمی نسبتا بالا بود.
سه نفر از این هفت انتخابکننده به کالین پاول، وزیر خارجه سابق ایالات متحده رای دادند، هرچند که آنها نماینده ایالتهایی بودند که هیلاری کلینتون نامزد دموکراتها در آنجا به پیروزی رسیده بود. در آن انتخابات، ترامپ با وجود آرا کمتر در کل کشور، در نهایت بیشترین رای الکترال را داشت و رئیسجمهور شد.
اگر آرا الکترال دو نامزد رقیب مساوی باشد، چه اتفاقی میافتد؟
یکی از ایرادات این سیستم این است که از نظر تیوری این امکان وجود دارد که دو نامزد هر کدام با کسب ۲۶۹ رای الکترال مساوی شوند.
اگر این اتفاق بیفتد، مجلس نمایندگان تازه منتخب در روز ششم جنوری درباره سرنوشت ریاست جمهوری تصمیم خواهد گرفت.
بر اساس دوازدهمین متمم قانون اساسی ایالات متحده، در این مرحله هر ایالت یک رای دارد و هر نامزدی که رای ایالتهای بیشتری را کسب کند، برنده انتخابات شناخته خواهد شد.
در حال حاضر، جمهوریخواهان ۲۶ هیات ایالتی در کانگرس را کنترول میکنند، در حالی که دموکراتها ۲۲ هیات ایالتی را کنترل میکنند. در هیاتهای ایالتهای مینهسوتا و کارولینای شمالی هم عداد نمایندههای دموکرات و جمهوریخواه برابر است.
آیا سیستم کالج انتخاباتی تغییر خواهد کرد؟
پیشتر کانگرس امریکا تلاش کرد تا نقایصی را که پس از انتخابات ۲۰۲۰ آشکار شده بود، ترمیم کند، نقایصی که با ادعای نادرست ترامپ در مورد برندهشدن برجسته شد. دادستانها گفتهاند او در آن زمان مقامات دولتی را تحت فشار قرار داد تا نتیجه انتخابات را لغو کنند.
در سال ۲۰۲۲، کانگرس قانون اصلاح شمارش انتخابات را تصویب کرد که بر اساس آن، فرماندار هر ایالت یا هر مقام دیگری که ایالت تعیین میکند، نتایج انتخابات ایالت را قبل از تحویل به کنگره تایید میکند.
هدف این اصلاحیه، جلوگیری از تکرار بنبست انتخابات ۱۸۷۶ بود، زمانی که مقامات کانگرس ایالتی و فرمانداران که از دو حزب متفاوت بودند در رقابت با هم، دو فهرست متفاوت از انتخابکنندگان را به کانگرس ارائه کردند.
قانون جدید همچنین ضربالاجلی اجباری برای تایید نتایج انتخاباتی در ایالتها تعیین کرد و به ایالتها حداکثر ۳۶ روز برای رسیدگی به دعاوی حقوقی و بازشماری آرا و اعلام نهایی نتیجه فرصت داده است.
لغو سازوکار کالج الکترال و تغییر احتمالی نظام انتخاباتی، مستلزم اصلاح قانون اساسی آمریکاست که سازوکاری دشوار و زمانبر است.
سازوکار اصلاح یا تغییر در اصول یا متممهای قانون اساسی
در ایالات متحده، برای تغییر یا اصلاح یکی از اصول یا متممهای قانون اساسی، دو مسیر اصلی وجود دارد که هر دو بسیار دشوار و زمانبر هستند.
سازوکار کانگرس فدرال و ایالتی
در این حالت، ابتدا متمم پیشنهادی باید در مجلس نمایندگان و مجلس سنا مطرح شود. برای تصویب در هر دو مجلس، به دستکم دو سوم آرای موافق نمایندگان نیاز است.
پس از تصویب در کانگرس، متمم پیشنهادی یا اصلاحی باید در مجالس قانونگذاری ایالتی به رای گذاشته شود و اگر کانگرس های ایالتی در سه چهارم ایالتها (۳۸ ایالت از مجموع ۵۰ ایالت)، این متمم را تصویب کنند، متمم اصلاحی یا الحاقی به قانون اساسی اضافه میشود.
تصویب از طریق کنوانسیون قانون اساسی
در این شیوه، ابتدا دو سوم ایالتها (۳۴ ایالت) میتوانند درخواست کنند برای اصلاحات یا تغییر در قانون اساسی، کنوانسیون قانون اساسی برگزار شود.
در این کنوانسیون که با حضور نمایندگان همه ایالتها برگزاری میشود، متمم یا اصلاحات جدید پیشنهاد میشود و سپس در صوت کسب رای موافق دستکم سه چهارم ایالتها (۳۸ ایالت)، به قانون اساسی اضافه شود.
این دو مسیر تضمین میکنند که هرگونه تغییر در قانون اساسی بدون توافق گستردهای در سطوح ملی و ایالتی ممکن نشود و به همین دلیل، تغییرات قانون اساسی در ایالات متحده بهندرت اتفاق میافتد.
رئيس جمهوریخواه مجلس نمایندگان امریکا از پاسخ دادن به این سوال که آیا شکست دونالد ترامپ در انتخابات ۲۰۲۰ را میپذیرد، طفره رفت. مایک جانسون به خبرنگار ایبیسی گفت: «ما درباره آنچه در ۲۰۲۰ اتفاق افتاد صبحت نمیکنیم، درباره ۲۰۲۴ حرف خواهیم زد.»
آقای جانسون در یک مصابحه بحثبرانگیز با شبکه ایبیس گفت: «شما میخواهید درباره مسائلی صحبت کنیم که چهار سال پیش اتفاق افتادهاند، در حالی که ما در حال صحبت درباره آینده استیم.»
رئيس مجلس نمایندگان امریکا پس از پافشاری بیشتر خبرنگار بر این سوال، تصریح کرد: «این یک تلهبازی است و من در آن شرکت نمیکنم.»
دونالد ترامپ به دنبال اعلام نتایج انتخابات ۲۰۲۰ امریکا مدعی شد که در این روند «تقلب» شده و آن را نپذیرفت. رئيسجمهور امریکا تاکنون هیچ مدرکی برای اثبات ادعای خود درباره انتخابات ۲۰۲۰ ارائه نکرده است.
مایک جانسون در پاسخ به سوال دیگری مبنیبر اینکه اگر ترامپ در انتخابات پیشرو شکست بخورد، آیا به تایید نتایج انتخابات در کانگرس کمک خواهد کرد یا خیر، گفت: «من از قانون اساسی پیروی خواهم کرد... کانگرس نقش بسیار مشخصی دارد و ما باید آن را انجام دهیم.»
حامیان دونالد ترامپ در ششم جنوری ۲۰۲۰ به ساختمان کانگرس یورش بردند و سعی کردند مانع تایید نتایج انتخابات توسط این نهاد شوند.
خر و فیل نمادهای شناختهشده احزاب جمهوریخواه و دموکرات امریکا اند. این نمادها نه تنها در کارزارهای انتخاباتی، بلکه در فرهنگ عامه امریکا نیز به طور گسترده مورد استفاده قرار میگیرند. اما چرا این دو حیوان به نمادهای سیاسی تبدیل شدند و چه داستانهایی پشت این نمادها نهفته است؟
در کنار دونالد ترامپ، نامزد جمهوریخواهان در انتخابات ۲۰۲۴، تصویر فیل و در کنار کامالا هریس، نامزد دموکراتها، تصویر خر دیده میشود.
خر
خر اولین بار در انتخابات ۱۸۲۸ امریکا وارد کارزارهای انتخاباتی شد.
اندرو جکسون، یکی از دو نامزد این انتخابات، از سوی مخالفانش «کلهخر» لقب گرفت.
جکسون اما از این لقب که برای تخریب او استفاده میشد، استقبال و آن را به نماد سختکوشی و پایداری تبدیل کرد.
از آن زمان، خر به عنوان نماد حزب دموکرات باقی ماند.
فیل
فیل از زمان آبراهام لینکلن، شانزدهمین رئيسجمهور امریکا، به نماد حزب جمهوری خواه تبدیل شد.
روزنامههای حامی لینکلن از این حیوان برای توصیف جمهوریخواهان استفاده میکردند.
بعد از آن توماس نست، کاریکاتوریست معروف، با کاریکاتورهایش فیل و خر را به نمادهای تثبیتشده این دو حزب تبدیل کرد.
این نمادها چنان در فرهنگ سیاسی امریکا جا افتادهاند که حتی رئيسجمهور سریلانکا در گذشته یک بچه فیل را به رونالد ریگان، رئيسجمهور جمهوریخواه امریکا، هدیه داد.
چرا خر و فیل؟
نمادهای حیوانی به دلیل سادگی و ماندگاری، برای انتقال مفاهیم سیاسی بسیار مناسب هستند.
آنها به عنوان دو حیوان با ویژگیهای متفاوت، نمادی از تفاوتهای ایدئولوژیک دو حزب دموکرات و جمهوریخواه نیز هستند.
توماس نست
آثار کاریکاتوریستی به نام توماس نست، در تثبیت این نمادها در سیاست امریکا بسیار مهم بود.
او با استفاده از طنز و تصویرسازی، به تثبیت نقش فیل و خر در رقابتهای سیاسی امریکا کمک کرد.
کاریکاتورهای او بهگونهای طراحی شده بودند که به سرعت از سوی مردم شناخته و تفسیر میشدند.
فیل، به عنوان نماد جمهوریخواهان، نشاندهنده حزبی بود که بر قدرت و نظم تاکید داشت، درحالیکه الاغ نماد حزبی بود که به پافشاری و تعهد بر اصول خود شهرت داشت.
جذابیت نمادهای خر و فیل برای نسل جوان امروزی نسبت به گذشته کاهش یافته است. در حالی که نسلهای قدیمیتر ممکن است این نمادها را به عنوان یک سنت سیاسی و بخشی از هویت حزبی خود در نظر بگیرند، نسل جوانتر اغلب به این نمادها به عنوان یک عنصر طنزآمیز یا حتی یک میم اینترنتی نگاه میکنند.
حیوانات در طول تاریخ در سیاست نقش داشتهاند، از داستانهای «کلیله و دمنه» تا «مزرعه حیوانات» جورج اورول.
اما شاید تنها خر و فیل باشند که سرنوشت چهار سال آینده جهان به آنها گره خورده است.