هیئت طالبان در نشست کشورهای جنوب آسیا در هند شرکت کرد

خبرگزاری ایسنا روز چهارشنبه ۲۳ عقرب گزارش داد که معاون امور بین‌الملل و حقوق بشر وزیر دادگستری جمهوری اسلامی گفته موافقتنامه انتقال محکومان با افغانستان در سال ۱۳۸۵ منعقد شده و طالبان نیز به این توافقنامه رسمی، پایبند و مقید است.

او افزود: اکنون عازم کابل‌ هستم تا مذاکره‌ای درخصوص انتقال زندانیان افغان در تهران و انتقال زندانیان ایرانی در افغانستان داشته باشیم.

طبق جزئیاتی که عسکر جلالیان اعلام کرده قرار است زندانیان افغان پس از تحویل به طالبان، دوران محکومیت خود را در افغانستان سپری کنند.

به گفته وی، بیشتر زندانیان افغان، محکومان مربوط به جرایم مواد مخدر ‌اند.

این مقام قضایی جمهوری اسلامی در عین حال مدعی شد که انتقال زندانیان افغان به کشورشان، با رضایت خود آن‌ها انجام می‌شود.

معاون امور بین‌الملل و حقوق بشر وزیر دادگستری می‌گوید اگر زندانی رضایت نداشته باشد به افغانستان بازگردانده نمی‌شود، «از طرفی دیگر این زندانیان نباید شاکی خصوصی یا بدهی داشته باشند همچنین مجازات آنها نباید اعدام یا قصاص باشد.»

او شمار زندانیان ایرانی در زندان‌های طالبان را هم کمتر از ۱۰ نفر اعلام کرد.

عسکر جلالیان گفت: «مطابق آخرین آمار، تعداد ایرانیان زندانی در افغانستان کمتر از ۱۰ نفر هستند و در تلاش هستیم تا آنها را نیز در یک مسیر منطقی و براساس موافقتنامه به کشور منتقل کنیم.»

پیشتر زمانی که زندانیان افغان از زندان‌های جمهوری اسلامی به طالبان تحویل داده شدند، نگرانی‌هایی مطرح شد که ممکن است شماری از آنها مخالفان این گروه باشند و حقوق آنها نقض شود.

خبرگزاری باختر، تحت کنترول طالبان روز چهارشنبه ۲۳ عقرب گزارش داد که ملاحسن آخند این اظهارات را در پیامی برای سمینار تحقیقی راه‌های استفاده از منابع آبی افغانستان بیان کرده است.

رئیس‌الوزرای طالبان در این پیام از مردم افغانستان هم خواستار همکاری شده است. او از مردم خواسته تا در مدیریت، حفاظت و ذخیره آب با اداره طالبان همکاری کنند.

مقام‌های طالبان در جریان سه سال گذشته همواره نسبت به بحران آب در کابل هشدار داده‌اند. این گروه گفته برای حل بحران آب در کابل سعی می‌کند آب رودخانه پنجشیر را به کابل منتقل کند.

شهردار طالبان در کابل در ۱۴۰۰ گفته بود که شهر کابل تنها دارای ۲۹ میلیون متر مکعب آب است، در حالی که نیاز ساکنان پایتخت ۱۰۰ میلیون متر مکعب آب است.

سازمان ملل پیشتر اعلام کرده بود که حدود ۸۰ درصد از جمعیت افغانستان به آب آشامیدنی کافی دسترسی ندارند.

پیت هگزت در کمپ جولین در کابل که پایگاه نیروهای بین‌المللی کمک به امنیت (آیساف) بود، به عنوان مربی در مرکز ضدشورش خدمت کرد.

هگزت از دانشگاه‌های هاروارد و پرینستون فارغ‌التحصیل شده و علاوه بر افغانستان، در عراق و گوانتانامو نیز خدمت کرده است.

او در سال ۲۰۱۹، در دروه ریاست‌جمهوری اول دونالد ترامپ، از رئيس‌جمهور خواست که کهنه‌سربازان متهم به جنایات جنگی را عفو کند. هگزت درباره پرونده‌‌های این سربازان و با خانواده‌های‌شان در برنامه خود در فاکس‌نیوز صحبت می‌کرد.

به دنبال تلاش‌های آقای هگزت، در همان سال، دونالد ترامپ یک کماندوی پیشین ارتش امریکا را که قرار بود به اتهام کشتن یک افغان مظنون به بمب‌گذاری محاکمه شود، عفو کرد. همچنین، یک نیروی دیگر ارتش امریکا که به جرم صدور دستور تیراندازی به سه افغان و کشتن دو نفر از آن‌ها محکوم شده بود، مورد عفو قرار گرفت.

100%

خبرگزاری رویترز انتخاب پیت هگزت به عنوان وزیر دفاع را یکی از غافلگیرکننده‌ترین گزینه‌های ترامپ خوانده است. او نگاه بدبینانه‌ای به ناتو دارد و از متحدان این پیمان به دلیل «ضعیف بودن» انتقاد کرده است.

آقای هگزت ۴۴ ساله است و بنابر اطلاعات منتشرشده در وبسایت رسمی‌اش، او در ارتش امریکا در افغانستان، عراق و خلیج گوانتانامو خدمت کرده است.

ترامپ، هگزت را فردی «سرسخت، با هوش» و یک معتقد واقعی به شعار «اول امریکا» خوانده است.

رئیس‌جمهور منتخب امریکا در بیانیه‌ای نوشت: «با حضور پیت در رهبری، دشمنان امریکا باید در حالت آماده‌باش باشند. ارتش ما دوباره بزرگ خواهد شد و امریکا هرگز عقب‌نشینی نخواهد کرد.»

هگزت گفته است که ارتش امریکا را در سال ۲۰۲۱ پس از آن‌که این نیرو او را به دلیل دیدگاه‌های سیاسی و مذهبی‌اش به حاشیه راند، ترک کرده است.

گزینه ترامپ برای وزارت دفاع، برای احراز این کرسی باید رای اعتماد مجلس سنا را به دست بیاورد.

هنوز از تلفات و خسارات احتمالی این زمین‌لرزه اطلاعی در دست نیست.

اخیرا چندین زمین لرزه مناطق مختلف افغانستان به ویژه بدخشان را تکان داده است.

کوفی در گفت‌وگو با روزنامه گلوب اند میل که روز سه شنبه نشر شد، به قوانین سرکوب‌گرانه طالبان علیه زنان، به‌ویژه قانون امر به معروف و نهی از منکر که صدای زنان را «عورت» خوانده، اشاره کرده است.

او با اشاره به دو دهه تحول در افغانستان گفت که اکنون تفاوت قوانین طالبان با ۳۰ سال قبل در این است که زنان افغان امروز تجربه زندگی در جامعه‌ای آزادتر را دارند.

او بیان کرد: «در آن زمان زنان مقاومت نمی‌کردند چون تجربه از فضای متفاوت نداشتند.»

کوفی یادآور شد که در دوره نخست حکومت طالبان در سال ۱۳۷۶، فرمان رسمی برای منع صدای زنان در عرصه عمومی وجود نداشت و همچنین شبکه‌های اجتماعی نیز فعال نبودند.

او با اشاره به محدودیت‌های جدید طالبان علیه زنان، می‌پرسد: «چگونه می‌توان در شرایطی زندگی کرد که همه چیز تحت کنترول است؟ چگونه می‌توان با ترس از آنچه ممکن است به شما و خانواده‌تان در صورت عدم رعایت این قوانین رخ دهد، به زندگی ادامه داد؟»

با این وجود، کوفی باور دارد که هرچه طالبان سختگیرانه‌تر عمل کنند، زنان بیشتری در کشور به مخالفت و اعتراض می‌پردازند. او افزود: «وقتی با زنان صحبت می‌کنم، به من می‌گویند چیزی برای از دست دادن ندارند؛ چون، همه چیز را از دست داده‌اند.»

کوفی همچنین با نگرانی از بی‌توجهی جامعه جهانی به وضعیت زنان افغانستان گفت: «ما نمی‌خواهیم دنیا برای ما سیاست تعیین کند؛ خود مان این کار را انجام خواهیم داد. ما مردم را بسیج کرده و روایت خود را شکل خواهیم داد. فقط نیاز داریم که جامعه بین‌المللی از ما حمایت کرده و با ما استراتژی‌های مشترک ایجاد کند.»

او تأکید کرد که استقلال سیاسی زنان افغانستان باید به رسمیت شناخته شود.