به دنبال فروپاشی حکومت ایتلافی آلمان در ماه نوامبر، اولاف شولتس، صدراعظم این کشور، روز دوشنبه رای اعتماد پارلمان را از دست داد. به این ترتیب، پرجمعیتترین و بزرگترین اقتصاد اتحادیه اروپا در مسیر برگزاری انتخابات زودهنگام در ۲۳ فبروری قرار گرفت.
۲۰۷ عضو پارلمان از صدراعظم حمایت کردند و ۳۹۴ نماینده رای مخالف و ۱۱۶ نفر هم رای ممتنع دادند. پارلمان آلمان در مجموع ۷۳۳ کرسی دارد و صدراعظم برای کسب رای اعتماد دوباره پارلمان به۳۶۷ رای نیاز داشت.
رایگیری روز دوشنبه به درخواست شولتس انجام شد و انتظار می رفت که اعضای پارلمان به او رای ندهند.
در این شرایط، فرانک والتر اشتاین مایر، رئیسجمهوری آلمان ۲۱ روز برای تصمیمگیری درباره انحلال پارلمان و برگزاری انتخابات زودهنگام فرصت دارد.
شولتس پیش از مجلس رایگیری گفت: «اکنون این بر عهده رای دهندگان است که مسیر سیاسی کشورمان را تعیین کنند.»
فروپاشی حکومت ائتلافی در ماه عقرب باعث شد شولتس برای تصویب هر قانون جدید به حمایت محافظهکاران مخالف متکی باشد، که این امر حکومت او را عملاً به بن بست کشانده بود.
در عقرب امسال، حکومت ائتلافی آلمان پس از آن که شولتس، کریستین لیندنر، وزیر مالیه از حزب دموکرات آزاد را برکنار کرد فروپاشید.
پس از آن، فریدریش مرتس، رهبر حزب دموکرات مسیحی از شولتس خواست تا جلسه رای اعتماد را در اسرع وقت (حداکثر تا یک هفته دیگر) برگزار کند.
مرتس تاکید کرد که حکومت فعلی فاقد اکثریت در پارلمان است و نباید ماهها بدون اکثریت به فعالیت ادامه دهد. او گفت: «برای ما قابل قبول نیست که کشور چندین ماه بدون حکومت اکثریت اداره شود و در نهایت وارد یک دوره طولانی تبلیغات انتخاباتی شویم.»
براساس نظرسنجیها، محبوبیت حزب سوسیال دموکرات به رهبری شولتس کاهش یافته است. برعکس، به نظر میرسد که حزب محافظهکار دموکرات مسیحی در مسیر بازگشت به قدرت قرار دارد.
شولتس در پارلمان، انتخابات زودهنگام را فرصتی برای تعیین مسیری جدید برای آلمان خواند و بر ضرورت سرمایهگذاری 'عظیم' بهویژه در حوزه نظامی تاکید کرد.
از سوی دیگر، مرتس که وعده کاهش مالیاتها را داده، هشدار داد که بدهی بیشتر حکومت بار سنگینی بر دوش نسلهای آینده خواهد بود.
آلمان اکنون وارد دورهای از بیثباتی سیاسی شده است، جایی که تشکیل ایتلافهای سنتی و پایدار، دشوارتر از هر زمان دیگر شده است. بربنیاد نتایج انتخابات اخیر در برخی ایالتها، احزاب راست افراطی به طور چشمگیری محبوبیت پیدا کرده اند.
این احزاب عمدتاً حامی کاهش مهاجرت، مخالف سیاستهای محیط زیستی مانند کاهش وابستگی به نفت و حامی روابط بهتر با روسیه اند.
