سرنوشت سلفی‌ها در حکومت طالبان؛ از اخراج ملا امامان از مساجد تا قتل‌های مرموز

ریاست اطلاعات و فرهنگ طالبان در دایکندی روز شنبه، ۲۹ جدی اعلام کرد که وضعیت آب و هوا در بسیار از مناطق این ولایت نامناسب است و شماری از مسیرها به دلیل برف‌باری سنگین و توفان شدید بسته شده است.

این ریاست گفت مسیر‌های نیلی با کوتل قوناق و ولسوالی‌های سنگ‌تخت بندر، خدیر، کیتی و کجران نیز بسته شده‌اند.

این ریاست از مسافرا و شرکت‌های مسافربری خواست که در مسیرهای بسته شده سفر نکنند.

صبور فرزان سیغانی، سخنگوی طالبان در بامیان می‌گوید راه این ولایت با دایکندی نیز در اثر برف‌باری بسته شده است.

وزارت فواید عامه طالبان پنجشنبه‌شب اعلام کرد که راه سالنگ نیز به دلیل برفباری، توفان و کاهش دید به روی ترافیک بسته شده است. این وزارت پیش از چاشت شنبه گفت شاهراه سالنگ به روی موترهای تیزرفتار باز شده است.

محمد اشرف حق‌شناس، سخنگوی وزارت فواید عامه طالبان می‌گوید که شماری از مسیرهای ولسوالی‌های سرپل و فاریاب نیز روز شنبه، در اثر برف‌باری به روی ترافیک بسته شده‌اند.

رسانه‌های پاکستانی گزارش دادند که محمد اسحاق دار، وزیر امور خارجه و معاون نخست‌وزیر پاکستان، روز شنبه جلسه‌ای را با محوریت مسائل مرتبط با مهاجرت اتباع افغان به کشورهای ثالث برگزار کرد. در این نشست، موضوعاتی همچون راه‌حل‌های انتقال مهاجران افغان و چالش‌های پیش‌روی آن‌ها مورد بحث و بررسی قرار گرفت.

همچنین در این جلسه، حادثه غرق‌شدن قایق در سواحل مراکش که منجر به مرگ چندین نفر شد، به‌طور ویژه‌ای مورد توجه قرار گرفت. وزیر امور خارجه پاکستان در این زمینه دستوراتی برای هماهنگی واکنش‌های دولتی صادر کرد و از وزارتخانه‌های امور خارجه و کشور خواست تا کمک‌های فوری و مؤثری به قربانیان پاکستانی این حادثه ارائه دهند.

تاکنون وزارت امور خارجه پاکستان جزئيات نتایج نشست را منتشر نکرده است.

پیش از این تشدید بازداشت و اخراج افغان‌ها در پاکستان نگرانی سازمان‌های بین‌المللی حقوق بشری را برانگیخته بود.

سازمان عفو بین‌الملل روز جمعه، ضمن تاکید بر آزادی پناهجویان افغان از زندان‌های پاکستان، از دولت پاکستان خواست که سیاست جدید خود مبنی بر الزام مدارک اضافی مانند اجازه اقامت (ان‌او‌سی) برای ماندن در اسلام‌آباد را لغو کند.

سفارت طالبان در اسلام‌آباد پیشتر اعلام کرد که پولیس اسلام‌آباد تنها در هفته اول سال جاری میلادی حدود ۸۰۰ مهاجر افغان را بازداشت کرده است.

کمیته مدافعان حقوق بشر افغانستان نیز در واکنش به بازداشت و اخراج پناهجویان افغان از پاکستان، خواهان حمایت جامعه جهانی و نهادهای حقوق بشری از پناهجویان افغان در پاکستان شد.

این نهاد می‌گوید افغان‌ها در پاکستان با آزار و اذیت، اخاذی، اخراج اجباری و مشکلات اداری مواجه هستند.

خبرگزاری باختر، تحت کنترول طالبان، روز شنبه گزارش داد که عباس ستانکزی «آموزش‌های عصری را نیازی همانند آموزش‌های دینی» خوانده است.

طالبان از زمان تسلط بر افغانستان در اسد ۱۴۰۰ دروازه مکاتب بالاتر از صنف ششم و دانشگاه‌ها را به‌روی دختران بسته است. براساس گزارش سازمان دیده‌بان حقوق بشر، طالبان به روند آموزش پسران در افغانستان نیز به شدت آسیب زده‌ است.

پیشتر، وزارت معارف طالبان اعلام کرد که ۲۱ هزار و ۲۵۷ مرکز «تعلیمات اسلامی» در سراسر کشور تأسیس شده است.

به گفته مقامات این وزارت، در این مراکز مجموعاً سه میلیون و ۶۸۷ هزار و ۲۰۰ طلبه در حال آموزش‌اند.

بر اساس آمار طالبان، تعداد مکاتب دولتی و خصوصی در افغانستان به ۱۸ هزار و ۳۳۷ می‌رسد که به‌مراتب کمتر از تعداد مدارس دینی است.

او در ماه اگست پارسال اعلام کرده بود که بر اثر کشیدن سیگار به بیماری ریوی آمفیزم مبتلا شده است. به همین دلیل پروژه‌هایش برای نتفلیکس نیمه‌کاره ماند و حالا خبر مرگ او بر اثر این بیماری، دوستداران سینما را غمگین کرد.

یکی از بزرگ‌ترین فیلم‌سازان معاصر جهان که دستی هم در هنرهای تجسمی و موسیقی داشت و ارزش‌های بلامنازع فیلم‌هایش فراتر از هر جایزه‌ای بود. هرچند جوایز زیادی هم گرفت. از نخل طلای جشنواره کن تا شیر طلای ونیز برای یک عمر فعالیت سینمایی و همین‌طور اسکار افتخاری دیرهنگام در سال ۲۰۱۹ در حالی که هیچ‌گاه اسکار بهترین کارگردانی را نصیب نشده بود.

اما فیلم‌سازی که کارش را با نقاشی آغاز کرده بود، جهان تو در تو و پیچیده‌ای در آثارش بنا کرد که فراتر از زمان خودش به نظر می‌رسد. استادی او در تصویر کردن رویاها و تخیلات انسان و خلق جهانی به غایت پیچیده در قالب سوررئالیسم، سینمای لینچ را در جایگاه دست نیافتنی‌ای قرار می‌دهد. فیلمسازی که جهانش شبیه به هیچ کارگردان پیش از خودش نیست و هیچ فیلم‌سازی هم پس از او نتوانست فیلمی شبیه به شاهکارهایش خلق کند و بتواند با این قدرت پا بگذارد در جهان اوهام.

سینمای او روز به روز پیچیده‌تر شد. غرابت و فضای ترسناک فیلم‌های اولیه نظیر کله پاک‌کن‌ها (۱۹۷۷) و مرد فیل‌نما (۱۹۸۰)، جایش را به پیچیدگی‌های درونی‌تر در توئین پیکز (۱۹۹۲) داد تا بعدتر در سه شاهکارش، بزرگراه گمشده (۱۹۹۷)، جاده مالهالند (۲۰۰۱) و امپراتوری درون (۲۰۰۶)، به اوج سبک و سیاق حیرت‌انگیز او برسیم که در آن قرار نیست همه چیز روشن و واضح با تماشاگر در میان گذاشته شود. با رویایی روبه‌رو هستیم به غایت تکان‌دهنده و غریب که تماشاگر را به یک چالش وصف‌ناپذیر دعوت می‌کند. دعوت به درون انسان و روایت مشکلات، رنج‌ها و پیچیدگی‌های ذهن به زبان سینمایی‌ای به غایت تکامل‌یافته و حیرت‌انگیز.

در این سه فیلم، لینچ جهانی بوف‌کور وار بنا می‌کند که در آن گم‌گشتگی و ناشناس بودن انسان، مساله اصلی است و اساسی.

لینچ در هر سه فیلم با خلق جهان و زبانی بسیار پیچیده -که درک آن‌ها را برای غالب مخاطبان بسیار دشوار می‌کند- انگشت اشاره‌اش را به سمت تاریک‌ترین بخش‌های ذهن انسان می‌گیرد و سعی دارد در فضایی پر از وهم و ترس انسانی -با تکیه بر یکی از بزرگ‌ترین ترس‌های بشری یعنی ترس از مکان‌های ناشناس- فضایی خلق کند که تاریخ سینما مشابه آن را کمتر به یاد می‌آورد.

آخرین فیلمش، امپراتوری درون اما اوج این پیچیدگی است و تکامل. پیچیدگی از این رو که فهم مناسبات و شخصیت‌ها و روابط درون فیلم برای تماشاگر ناآشنا با جهان لینچ و زبان سینمای پسامدرن اساسا غیرممکن است -که اشکالی هم ندارد و قرار نیست یک اثر هنری لزوما برای همه قابل درک باشد- و متکامل از این حیث که مایه پنهان‌تر -و جذاب‌تر- دو فیلم قبلی یعنی «سینما» این جا به اوج می‌رسد: امپراتوری درون جهانش را بر پایه از بین بردن مرز سینما و واقعیت بنا می‌کند و این جمله شگفت‌انگیز لوئیس بونوئل را به خاطر می‌آورد که: «سینما توهم بزرگی است که واقعی‌تر از خود واقعیت می‌شود.»

این شاید کلید درک فیلم باشد: سینما خود واقعیت است.

به رغم انبوه مقالات و کتاب‌های منتقدان غربی درباره لینچ، کسی اشاره‌ای نکرد که جاده مالهالند چقدر وام‌دار فیلم «سلین و ژولی قایق سواری می‌کنند» (۱۹۷۴- ژاک ریوت) است و در واقع هر دو، فیلم‌هایی هستند درباره سینما و در ستایش آن.

جعبه‌ای که دو دختر در سلین و ژولی وارد آن می‌شوند، در واقع سینماست؛ همان‌طور که در صحنه مشابه، دو دختر فیلم جاده مالهالند هم از همان اتاق کوچک وارد جهان سینما می‌شوند.

امپراتوری درون اما اصلا با سینما آغاز می‌شود: پیرزنی وارد خانه یک بازیگر سینما می‌شود و به طرز غریبی بیش از خود بازیگر درباره فیلم آینده او می‌داند و پیشگویانه، انگشت اشاره‌اش را به سمتی از اتاق می‌گیرد و می‌گوید: «اگر امروز فردا بود ...» و زن بازیگر، خود را در همان لحظه اما روز بعد، بر روی مبل روبه‌رویی می‌بیند، در حالی که برای بازی در فیلم پذیرفته شده، و این آغاز ماجرای غریبی است که چندین جهان مختلف را با یکدیگر می‌آمیزد: جهان ظاهرا واقعی و زندگی عادی زن بازیگر، جهان فیلم در حال ساخته شدن، جهان فیلم لهستانی‌ای که سال‌ها قبل نیمه‌کاره مانده و این فیلم جدید بازسازی آن است، جهان پشت صحنه فیلم لهستانی که به قتل انجامیده، جهان یک نمایش در حال اجرا، جهان زنی که از ابتدای فیلم همه چیز را مثل یک فیلم بر صفحه تلویزیون در حال تماشاست، جهان گروه سازنده فیلم امپراتوری درون -که در صحنه رقص نهایی و پشت پا زدن به همه چیز متجلی می‌شود؛ همراه با شیطنتی از لینچ در نمایی از بازیگر فیلم قبلی‌اش، جاده مالهالند که در گوشه‌ای نشسته و جهان فیلم قبلی را با این فیلم مرتبط می‌کند- و بالاخره جهان ما که خارج از فیلم در حال تماشای آن هستیم.

همه این دنیاها -با ویژگی و مختصات خودشان- به طرز حیرت‌انگیزی با هم می‌آمیزند و یکی می‌شوند و این سوال ازلی و ابدی بشر را باز رو در روی ما قرار می‌دهند که: واقعیت چیست؟ ما چه کسی هستیم و چه کسی بودیم و چه کسی خواهیم بود؟

سرانجام زن در صحنه تکان‌دهنده‌ای در گوشه خیابان می‌میرد. دوربین عقب می‌کشد و دوربین فیلمبرداری دیگری را در کادر نشان می‌دهد و کارگردان کات می‌دهد.

می‌شد جهان فیلم را ساده کرد و همین جا آن را به پایان رساند اما لینچ نسبتی با سادگی ندارد: زن بازیگر وقتی بلند می‌شود، با کسی حرف نمی‌زند و همچون جن‌زده‌ها راه می‌افتد. وارد همان دالان‌هایی می‌شود که پیشتر دیده بودیم.

وهم ادامه دارد و پایانی برای آن قابل تصویر نیست. به یک تالار سینما می‌رسد و یکی از زیباترین صحنه‌های تاریخ سینما شکل می‌گیرد: در سینمایی کاملا خالی، فیلم او بر روی پرده در حال پخش است. فیلم روی پرده ادامه پیدا می‌کند تا می‌رسد به خود او در همان لحظه در همان تالار. ما او را می‌بینیم که در تالار خالی ایستاده و فیلم خودش را در همان لحظه و در همان تالار به طور مستقیم تماشا می‌کند؛ یک ایده شگفت‌انگیز دیگر در اتصال کامل سینما و واقعیت و از بین بردن مرز آن که فقط از فیلمسازی چون دیوید لینچ می‌شد انتظارش را داشت.

لوید آستین، ۷۱ ساله، نخستین وزیر دفاع سیاه‌پوست امریکا، روز جمعه پایان دوره خدمت خود در وزارت دفاع را اعلام کرد. او ۴۱ سال از عمر خود را در بخش نظامی امریکا خدمت کرد.

او یک جنرال چهار ستاره و یکی از رهبران پنتاگون است که تجربه جنگی داشته است.

آستین در سال ۲۰۱۶ از ارتش بازنشسته شد، اما در سال ۲۰۲۱ از سوی جو بایدن، رئیس‌جمهور امریکا، به پنتاگون بازگشت و به عنوان نخستین وزیر دفاع سیاه‌پوست امریکا به این سمت گماشته شد.

دوره خدمت آستین با سه بحران عمده نظامی همزمان بود که شامل جنگ اوکراین، خروج نیروهای امریکایی از افغانستان و جنگ در خاورمیانه می‌شود.

آستین در مراسمی که به مناسبت پایان دوره کاری‌اش در پایگاه مایر-هندرسون برگزار شده بود، گفت: «در چهار سال گذشته، ما در برابر رقبایمان ایستادیم، دشمنان‌مان را تضعیف کردیم، دوستان‌مان را تقویت کردیم و روی آینده سرمایه‌گذاری کردیم.»

با این حال، دوره کاری او با خروج فاجعه‌بار نیروهای امریکایی از افغانستان و به قدرت رسیدن طالبان همزمان بود که به‌گفته منتقدان، نوعی شکست تاریخی برای امریکا محسوب می‌شود.

به گزارش آسوشیتدپرس، سقوط شوک‌آور دولت افغانستان به‌دست طالبان، دوران خدمت آستین را برای همیشه تحت تأثیر قرار داده است.

خروج نیروهای امریکایی از افغانستان هنوز حس عمیقی از خیانت در میان برخی کهنه‌سربازان نسبت به از دست دادن افغانستان ایجاد کرده است و از موضوعاتی است که تیم دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور منتخب بارها از آن انتقاد کرده‌اند.

تصمیم بایدن برای ادامه خروج نیروها از افغانستان منجر به دو هفته آشوب در اگست ۲۰۲۱ شد، زمانی که نیروی هوایی بیش از ۱۲۴ هزار نفر را در عرض ۱۷ روز از افغانستان تخلیه کرد.

پس از بازگشت طالبان به قدرت، تمام دستاوردهایی که برای زنان و دموکراسی به دشواری به دست آمده بودند، از بین رفت.

آستین گفت: «پیش‌بینی‌های زیادی وجود داشت که اگر ما از افغانستان خارج شویم، هر روز مورد حمله قرار خواهیم گرفت. این اتفاق نیفتاده است.»

او افزود: «با این حال، برخی اتفاقات وحشتناک در مورد حقوق زنان رخ داده است. ما باید به تلاش برای بهبود این مسائل ادامه دهیم.»

حکومت بایدن هنوز از شوک خروج از افغانستان بیرون نیامده بود که ولادیمیر پوتین، رئیس‌جمهور روسیه، شروع کرد به گردهم‌آوری صدها هزار سرباز برای حمله به اوکراین.

در پاسخ به این تهاجم، آستین گروه تماس دفاعی اوکراین را تشکیل داد، ائتلافی از بیش از ۵۰ کشور که در سه سال گذشته بیش از ۱۲۶ میلیارد دالر تسلیحات و آموزش به کی‌یف ارسال کرده‌اند.

سپس، جنگ حماس و اسرائیل در ۷ اکتبر ۲۰۲۳ آغاز شد و از آن زمان تاکنون امریکا با حمایت استراتژیک و نظامی از اسرائیل به تداوم این جنگ کمک کرده است. اسرائيل، متحد امریکا، در این جنگ به نسل‌کشی در غزه متهم شده است.

آستین دو ناو هواپیمابر را به منطقه اعزام کرد و از آن زمان، این درگیری به دریای سرخ کشیده شده، تجارت را مختل کرده و نیروی دریایی امریکا را درگیر شدیدترین نبرد دریایی از زمان جنگ جهانی دوم کرده است.

آستین در سخنان پایانی خود در روز جمعه، از «دستاوردها»ی کشورش در این بحران‌ها ستایش کرد.

او گفت: «ما جهان آزاد را برای کمک به اوکراین در مبارزه برای آزادی خود علیه تجاوز امپراتوری پوتین متحد کرده‌ایم. ما ائتلاف ناتو را که قوی‌تر، بزرگ‌تر و متحدتر از همیشه است، رهبری کرده‌ایم.»

او افزود: «ما از وقوع یک جنگ تمام‌عیار در خاورمیانه جلوگیری کرده‌ایم، نیروهای نیابتی ایران را در سراسر منطقه تضعیف کرده‌ایم و خستگی‌ناپذیر برای نجات غیرنظامیان فلسطینی در غزه کار کرده‌ایم.»