وضع رسانه‌ها در اداره طالبان بهتر از ایران اعلام شد

یک منبع از کابل به افغانستان اینترنشنال گفت که این گفت‌وگو در چارچوب طرح سیاسی سازمان ملل برای افغانستان انجام شده است.

براساس این طرح، سه شرط عمده طالبان و سه شرط عمده جامعه جهانی برای ادغام مجدد افغانستان در نظام بین‌الملل ارایه شده است.

منابع می‌گویند که ملل متحد خواهان ایجاد حکومت فراگیر، نابودی حلقه‌های تروریستی در افغانستان و احترام و رعایت حقوق بشر از جمله بازگشایی درهای مکتب و دانشگاه و محیط کاری برای زنان است.

طالبان در مقابل، خواهان شناسایی حکومت خود، برداشتن تحریم‌ها و آزادسازی ذخایر ارزی افغانستان شده‌اند.

به گفته منابع، نمایندگان ملل متحد می‌گویند که تعامل با طالبان در این شش محور گام به گام و تدریجی خواهد بود و به عنوان نمونه در ازادی ایجاد یک چارچوب حکومتی فراترطالبانی در کابل، کرسی سازمان ملل متحد به سهیل شاهین واگذار خواهد شد.

این منابع می‌گویند که رهبری طالبان چه در کابل و چه در قندهار در اصول با این طرح مخالفت نکرده‌اند.

برخی احزاب سیاسی و رهبران افغانستان نیز از این طرح و تعامل گام به گام که به رعایت حقوق بشر، ایجاد حکومت فراگیر و برداشتن پایگاه‌های تروریستی در افغانستان بیانجامد، استقبال کرده‌اند.

جامعه جهانی و اداره حاکم برای تقویت این طرح یک دوره زمانی شش ماهه در نظر گرفته‌اند.

یک دیپلومات که به دلیل حساسیت موضوع نخواست از او نام برده شود، به افغانستان اینترنشنال گفت که پیشرفتی در گفت‌وگوها صورت گرفته و تمام مذاکرات زیر نظر رهبری طالبان در قندهار انجام می‌شود.

اما او می‌گوید که این طرح مخالفانی در درون اداره طالبان و جریان‌های سیاسی نیز دارند که تمامیت‌خواه اند و حاضر نیستند در تقسیم تصمیم‌گیری‌های سیاسی به دیگران نقش بدهند.

اداره طالبان به سوال افغانستان اینترنشنال درباره این تحول پاسخ نداد.

سهیل شاهین سفیر طالبان در قطر است. طالبان او را نماینده خود در سازمان ملل معرفی کرده بود که تاکنون پذیرفته نشده است.

تمی بروس افزود که از طریق تلاش‌های دیپلوماتیک این رقم بالاتر خواهد رفت.

او روز پنجشنبه یازدهم ثور در یک نشست خبری، آزادی زندانیان امریکایی از دیگر کشورها را «پیروزی‌ بزرگ برای ایالات متحده» خواند.

در سال جدید میلادی چهار امریکایی از زندان طالبان آزاد شدند. رایان کوربت و ویلیام مک‌کنتی در در ماه جنوری در آخرین ساعات ریاست‌جمهوری جو بایدن با یک عضو زندانی طالبان تبادله و آزاد شدند و جورج گلزمن و فای دی هال در دومین دور ریاست جمهوری ترامپ از زندان طالبان آزاد شدند.

پیشتر در پی سفر هیئت امریکایی به کابل، جورج گلزمن پس از دو سال از بازداشت طالبان آزاد شد. زلمی خلیلزاد، نماینده پیشین امریکا در امور افغانستان، گفت که طالبان برای نشان دادن حسن نیت و اراده به دونالد ترامپ و مردم امریکا با آزادی گلزمن موافقت کرد.

فای دی هال بعد از جورج گلزمن، دومین امریکایی بود که از زمان به قدرت رسیدن مجدد دونالد ترامپ در ایالات متحده امریکا از زندان طالبان رها شد.

آمار دقیق شهروندان امریکایی در بازداشت طالبان در دست نیست. در حال حاضر از سرنوشت محمودشاه حبیبی، شهروند افغان‌تبار امریکایی که در بازداشت طالبان به سر می‌برد، خبری نیست.

ترامپ روز پنجشنبه در سخنرانی خود در روز ملی دعا در کاخ سفید گفت: «ما قصد داشتیم بگرام، پایگاه بزرگ نیروی هوایی را که یک ساعت با جایی که چین سلاح‌های هسته‌ای خود را می‌سازد فاصله دارد، حفظ کنیم. این کاری است که آنها انجام می‌دهند. آنها موشک‌های هسته‌ای خود را می‌سازند و یک ساعت با بگرام فاصله دارند.»

رئیس‌جمهور امریکا رها کردن بگرام را «غم‌انگیز» خواند و گفت این پایگاه هوایی یکی از بزرگترین پایگاه‌های هوایی جهان و طولانی‌ترین باندهای فرودگاه در هر کجای جهان را دارد.

دونالد ترامپ در قسمتی دیگر از صحبت‌های خود نحوه خروج امریکا از افغانستان را هم به شدت مورد انتقال قرار داد و افزود «فکر می‌کنم پوتین این را دید و وارد عمل شد.»

او توضیح داد: «ما ۱۳ سرباز را از دست دادیم، ۴۲ نفر به طرز وحشتناکی مجروح شدند، هیچ کس هرگز در مورد آنها صحبت نمی‌کند.»

روز ۲۶ آگست ۲۰۲۱ در جریان عملیات تخلیه نیروهای امریکایی و ناتو انفجار مرگباری در دروازه آبی میدوان هوایی کابل رخ داد که براثر آن ۱۳ سرباز امریکا و بیش از ۱۶۰ غیرنظامی افغان کشته و ده‌ها نفر دیگر زخمی شدند.

طالبان پیش از این اظهارات ترامپ درباره این پایگاه را رد کرده بود. ذبیح الله مجاهد، سخنگوی طالبان در دلو پارسال گفته بود: «افغانستان مستقل است و خاک خود را در اختیار هیچ کشوری قرار نمی‌دهیم. بگرام در اختیار نیروهای خود ما (طالبان) است، نه چین.»

ترامپ پیش از این گفته بود که در نظر داشت بگرام را نه به‌خاطر افغانستان، بلکه به‌دلیل این‌که با تاسیسات هسته‌ای چین «یک ساعت فاصله دارد»، حفظ کند.

آقای زرداری در گفت‌وگو با یلدا حکیم از اسکای‌نیوز، در پاسخ به سوالی مبنی‌بر حمایت پاکستان از گروه‌های ترویستی و حضور رئيس آی‌اس‌آی در کابل هم‌زمان با تسلط طالبان، گفت: «این واقعیت بخش ناخوشایند تاریخ ما است.»

با این حال، آقای زرداری تاکید کرد که این رویکرد اکنون به تاریخ پیوسته و چیزی نیست که پاکستان در حال حاضر انجام می‌دهد.

او با اشاره به حمایت پاکستان از مجاهدین ضد شوروی سابق و همچنین نقش اسلام‌آباد در مبارزه با تروریسم هنگام حضور نیروهای ناتو در افغانستان، گفت که این اقدامات در همکاری و هماهنگی با قدرت‌های غربی صورت گرفته است.

بلاول بی‌تو تاکید کرد که اکنون معتقد است پاکستان و سازمان‌های استخباراتی این کشور، با «عناصر تروریستی» همکاری ندارند.

آقای زرداری سخنان پیشتر خواجه آصف، وزیر دفاع پاکستان را که گفته بود که کشورش در سه دهه گذشته از گروه‌های تروریستی حمایت کرده‌، تایید کرد. زرداری گفت که گذشته پاکستان در ارتباط گروه‌های افراطی پنهان نیست و کشورش از این اقدامات رنج برده است.

با این حال، وزیر خارجه سابق پاکستان تصریح کرد که اسلام‌آباد در نتیجه درسی که از موج تروریسم و ترویج افراط‌گرایی گرفته، دست به «اصلاحات داخلی» برای حل این مشکل زده است.

پیشتر وزیر دفاع پاکستان در مصاحبه‌ای اعتراف کرد که حکومت‌های این کشور در سه دهه گذشته از گروه‌های تروریستی حمایت کرده‌اند. خواجه آصف به اسکای‌نیوز گفت: «ما سه دهه است که این کار کثیف را برای ایالات متحده، بریتانیا و غرب انجام می‌دهیم.»

یوناما در گزارش اخیر ربع‌وار خود گفته است که در هجدهم جنوری امسال، در نتیجه پرتاب یک بمب دستی، یک غیرنظامی کشته و ۱۸ تن دیگر زخمی شده‌اند. اما جبهه آزادی می‌گوید در آن حمله هیچ آسیبی به غیرنظامیان وارد نشده است.

جبهه آزادی افغانستان گفت که یوناما بدون استناد به شواهد مستقل، بدون طی روند شفاف راستی‌آزمایی و بدون فراهم‌سازی فرصت پاسخ‌دهی برای این جبهه، این نسبت را به این جبهه داده است.

به گفته این جبهه، چنین اقدامی با اصول بین‌المللی گزارش‌دهی حقوق بشر، از جمله رهنمودهای کمیساری عالی حقوق بشر سازمان ملل در تضاد است.

جبهه آزادی افغانستان از یوناما خواسته است که گزارش خود در مورد حادثه ۱۸ جنوری ۲۰۲۵ در ولایت بغلان را با در نظر گرفتن «واقعیت‌های میدانی و بیانیه رسمی این جبهه» اصلاح کند.

رد گزارش یوناما درباره تلفات غیرنظامیان از سوی جبهه آزادی در حالی است که رسانه‌ها و شهروندان عادی افغانستان که ناظر این حوادث اند اجازه اطلاع‌رسانی مستقل را ندارند.

در فضای سانسور رسانه‌ها و نقض گسترده آزادی بیان، بیشتر رویدادهای داخل افغانستان بازتاب پیدا نمی‌کنند یا به‌طور دستکاری شده منتشر می‌شوند.