ملل متحد می‌گوید برای حمایت از بازگشت‌کنندگان افغان ۴۱۴ میلیون دالر نیاز است

منابع محلی روز چهارشنبه، ۱۷ ثور گزارش دادند که نیروهای طالبان این خبرنگاران را دو روز پیش بازداشت و به زندان منتقل کرده‌اند.

منابع به افغانستان اینترنشنال گفتند که اسدالله تیمور پس از درگیری لفظی با یک خیاط، با سلاح تهدید شد. او این موضوع را از طریق شبکه‌های اجتماعی رسانه‌ای کرد. بر اساس اطلاعات منابع، این خیاط گفته می‌شود خیاط رئیس استخبارات طالبان است.

منابع می‌گویند پس از دستور رئیس استخبارات به اداره جنایی طالبان، این خبرنگار مورد بازجویی قرار گرفت و بازداشت شد.

طبق اطلاعات منابع، پس از این، نخست سیدمنیر هدف و سپس نصرت‌الله ابراهیمی برای آزادی اسدالله تیمور به ادارات طالبان مراجعه کردند که خود آن‌ها نیز بازداشت شدند.

منابع می‌گویند هر سه نفر در اداره جنایی طالبان مورد شکنجه قرار گرفته‌اند و احتمالاً پرونده آن‌ها به اداره استخبارات منتقل خواهد شد.

طالبان بارها ادعا کرده‌اند که به آزادی مطبوعات احترام می‌گذارند، اما عفو بین‌الملل و دیگر سازمان‌های بین‌المللی مکرراً نسبت به وضعیت روزنامه‌نگاران و رسانه‌ها در افغانستان ابراز نگرانی کرده‌اند.

براساس تازه‌ترین رده‌بندی جهانی آزادی رسانه‌ها در سال ۲۰۲۵، افغانستان با کسب ۱۷.۸۸ امتیاز از میان ۱۸۰ کشور در جایگاه ۱۷۵ قرار گرفته است.

وزارت خارجه اوزبیکستان اعلام کرد که در این دیدار، مارک چالکا، معاون رئیس بخش شرق وزارت خارجه پولند نیز حضور داشته است. به گزارش خبرگزاری ترند، این دیدار روز دوشنبه، ۱۵ ثور انجام شده است.

براساس این گزارش، این دیدار در سطح بالا با هدف تقویت همکاری‌ها در ارتباط با افغانستان انجام شده و دو طرف به بررسی مسائل کلیدی همکاری دوجانبه پیرامون افغانستان پرداخته‌اند.

وزارت خارجه اوزبیکستان نوشته است که مقام‌های این کشور و مقام‌های بلندپایه پولند بر تعهد مشترک خود برای حفظ گفت‌وگوهای منظم و سازنده درباره روند صلح در افغانستان تاکید کرده‌اند و ادامه مشورت‌ها در این زمینه را ضروری دانسته‌اند. 

اوزبیکستان همانند دیگر کشورها حکومت طالبان را به رسمیت نمی‌شناسد اما روابط دیپلوماتیک و اقتصادی گسترده با این گروه دارد و سفارت افغانستان در تاشکند را به طالبان واگذار کرده است.

طبق اطلاعیه این اداره، تنها دارندگان کارت شناسایی دارای اعتبار، گذرنامه دارای پروانه اقامت یا گذرنامه دارای پروانه اقامت یا گذرنامه با روادید خانواری الکترونیکی و دفترچه اقامت (عادی، ویژه یا پناهندگی) می‌توانند در مکتب‌های ایران ثبت‌نام کنند.

این اداره افزوده که هرگونه مدارک دیگر، شامل برگه سرشماری و پاسپورت (گذرنامه) غیرالکترونیک و پاسپورت خانوار، برای ثبت‌نام معتبر نیستند.

پاسپورت خانوار سندی است که معمولا دولت افغانستان برای خانواده‌ها صادر می‌کند و در آن اطلاعات چند عضو خانواده مثل والدین و فرزندان به‌طور مشترک درج می‌شود. این نوع پاسپورت برخلاف پاسپورت‌های انفرادی رایج، سندی است که همه اعضای خانواده را تحت پوشش قرار می‌دهد و بیشتر برای اهداف ثبت‌نامی یا مهاجرتی استفاده می‌شود.

براساس این بخشنامه، علاوه بر کودکان دارای برگه سرشماری که اخیرا از آموزش در مکتب‌های ایران محروم شده‌اند، کودکان افغان دارای مدرک پاسپورت خانواری هم از چرخه آموزش حذف می‌شوند.

عبدالله خنجانی، رئیس دفتر سیاسی جبهه مقاومت ملی روز سه‌شنبه در گفت‌وگو با افغانستان اینترنشنال گفته بود که پایگاه هوایی بگرام در منطقه‌ای قرار دارد که تاجیک‌ها در آن نفوذ دارند و دونالد ترامپ نباید برای بازگشت به این پایگاه با طالبان وارد مذاکره شود. این سخنان واکنش‌های زیادی را برانگیخته است.

حبیب‌الرحمان حکمتیار روز چهارشنبه، ۱۷ ثور، در صفحه اکس خود نوشت: «چه حرف‌های طفلانه‌ای آدم می‌شنود، گویا هر چقدر خود را کنترول می‌کنند، باز هم کنترول خود را از دست می‌دهند.»

او افزود که در نگاه برخی، «مفاهیم ملی هیچ ارزشی ندارد و گویی بگرام را با گرام معامله می‌کنند.»

فرزند رهبر حزب اسلامی با کنایه افزود که برخی چنین تصور می‌کنند که امریکا پشت میز خرید نشسته و منتظر است ببیند چه کسی حاضر است با بهایی ارزان‌تر معامله کند.

او تاکید کرده است که برای برخی، معامله بر سر ارزش‌ها و حاکمیت ملی، در تقابل با هم‌وطنان خود، به امری آسان و بی‌پروا بدل شده است. او همچنان گفته است که «گویا نه استقلال اهمیتی دارد، نه اراده ملت.»

در نامه‌ای سرگشاده که روز چهارشنبه، ۱۷ ثور منتشر شد، مرگ نبی بیاتی، زندانی افغان در زندان قزلحصار، مصداق «قتل سیستماتیک» خوانده شده است.

احمدرضا حائری نوشته است که نبی بیاتی، هفته‌ گذشته به همراه سه زندانی دیگر به اتهام مشارکت در یک درگیری، ابتدا به اتاقی موسوم به «دربسته» منتقل و سپس به واحد یک زندان، که از شلوغ‌ترین و پرتنش‌ترین بخش‌‌ها است، فرستاده شد.

این زندانی سیاسی ایرانی تاکید کرده که انتقال اتباع خارجی به این بخش برخلاف آیین‌نامه داخلی زندان‌هاست و نبی بیاتی نیز این تصمیم را «ناعادلانه و توهین‌آمیز» می‌دانست.

به گفته‌ آقای حائری، نبی بیاتی پس از انتقال گفته بود: «اگر در این مکان نگهداشته شوم، اعتصاب غذای خشک خواهم کرد و حتی لب به آب نخواهم زد.»

بر اساس این نامه، معاون این بخش زندان در واکنش به هشدار نبی بیاتی با لحن تحقیرآمیز گفته است: «فوقش می‌میری، به درک!» در نامه آمده است که پس از این مشاجره، نبی بیاتی به راهرو بند نهم واحد یک، که محل تردد عمومی زندانیان است، منتقل شد.

طبق این نامه، چهار روز پس از این رویداد، نبی بیاتی در تنهایی جان باخت. احمدرضا حائری تاکید کرده است که مرگ این زندانی افغان یک مرگ عادی نبوده، بلکه «قتل» بوده است.

او نوشته است: «بارها هشدار داده‌ام که ساختار مدیریتی زندان قز‌لحصار، به‌ویژه در حوزه‌ای به‌نام سلامت، بحرانی و دوگانه است. این آشفتگی ساختاری زمینه‌ساز فجایعی چون آنچه بر سر نبی بیاتی آمد، شده است.»

این زندانی سیاسی ایرانی همچنین افزوده که تاکنون هیچ نماینده‌ای از سوی قوه قضاییه برای بررسی این موضوع به زندان اعزام نشده است. او افزوده است: «این بی‌تفاوتی، در عمل به معنای تایید قتل یک زندانی است.»

او همچنین نوشته است که نه‌تنها قوانین مربوط به اعتصاب غذا درباره‌ نبی بیاتی رعایت نشد، بلکه اصول اولیه‌ انسانی نیز زیر پا گذاشته شد. احمدرضا حائری تاکید کرده است که شخصا شاهد آنچه بر نبی بیاتی گذشت، بوده است.