ملا برادر از شرکت چینی خواست هرچه سریع‌تر کار پروژه مس عینک را آغاز کند

براساس بیانیه‌ای که ذبیح‌الله مجاهد روز شنبه منتشر کرد، رهبر طالبان خطاب به نیروهای استخبارات این گروه گفته است که استخبارات نباید اجازه دهد کسی به شعایر اسلامی و دینی توهین یا بی‌احترامی کند.

وی از نیروهای استخبارات خواست تا در همکاری با دیگر نهادها برای اجرای شریعت و اصلاح افکار عمومی کار کنند.

طالبان هیچ عکس و تصویری از حضور رهبر طالبان در این سیمنار منتشر نکرده است.

ریاست عمومی استخبارات طالبان یکی از ارگان‌های بدنام این گروه است. براساس گزارش‌ها، بیشتر بازداشت‌ها توسط استخبارات انجام می‌شود. آنان افراد را به‌طرز بسیار بی‌رحمانه‌ای بازداشت و سپس در زندان‌ها شکنجه و تحقیر می‌کنند.

با این حال، هبت‌الله به نیروهای استخبارات طالبان توصیه کرده است که «از بازداشت افراد بر اساس شبهه اجتناب کنند، با مردم با ترحم برخورد کنند، از ظلم بر زندانیان بپرهیزند، اسرار را حفظ کنند و در اجرای شریعت استوار باشند.»

گزارش‌های متعددی نیز از مرگ شماری از افراد در زندان‌های طالبان به ویژه در زندان‌های استخبارات این گروه منتشر شده است.

طالبان در جریان نزدیک به چهار سال گذشته، هزاران نفر شامل خبرنگاران، فعالان اجتماعی و نظامیان پیشین و کارمندان دولت سابق را به اتهام‌های مختلف بازداشت کرده است.

ریچارد بنت، گزارشگر ویژه حقوق بشر سازمان ملل، سال گذشته گزارش داد که به زنان در زندان‌های طالبان تجاوز جنسی شده است.

در این گزارش آمده است که برخی از «منابع معتبر» درباره آزار و تجاوز جنسی به زنان در زندان‌های طالبان شهادت دادند. بنت درباره خشونت جنسی علیه زنان در زندان طالبان شدیداً ابراز نگرانی کرده بود.

دست‌کم ۱۰ زن در مصاحبه‌های جداگانه به افغانستان اینترنشنال گزارش داده‌اند که در هنگام بازداشت از سوی اعضای طالبان مورد تجاوز یا آزار جنسی گرفته‌اند. از این شمار، هشت زن گزارش داده‌اند که به آن‌ها تجاوز شده و دو زن دیگر گفته‌اند که طالبان در جریان بازجویی، از بدن برهنه‌ آن‌ها فیلم و عکس گرفته‌اند.

مرتضی بهبودی، خبرنگار افغان-فرانسوی که هفت ماه در زندان استخبارات طالبان بود، گفته که طالبان "دندان‌هایش را کشیدند و با شوک الکتریکی و تزریقات اجباری" شکنجه‌اش کردند. او گفته در سه ماه اول زندان هر روز شکنجه شده است.

پیش‌تر، صادق خان، نماینده ویژه پاکستان، و یو شیایونگ، نماینده ویژه چین، در نشستی با امیرخان متقی، وزیر خارجه طالبان درباره روابط اقتصادی، سیاسی و وضعیت منطقه گفت‌وگو کرده بودند.

در ادامه این نشست، نمایندگان چین و پاکستان با نورالدین عزیزی، وزیر صنعت و تجارت طالبان، دیدار کرده و درباره تقویت همکاری‌های تجاری و اقتصادی بحث کردند.

صادق خان در پیامی در اکس نوشت که هر سه طرف توافق کردند بر اساس تفاهمات نشست سه‌جانبه وزرای خارجه سه کشور در می ۲۰۲۳ در اسلام‌آباد، به‌ویژه در زمینه گسترش کریدور اقتصادی چین-پاکستان به افغانستان، اقدام کنند.

روابط تجاری طالبان با پاکستان تحت تاثیر تنش سیاسی و دیپلوماتیک قرار گرفته است. روابط بین پاکستان و طالبان در ماه‌های اخیر متشنج بوده است.

تلویزیون ملی افغانستان تحت کنترول طالبان به نقل از اداره مبارزه با حوادث طبیعی در دایکندی روز شنبه ۲۰ ثور خبر داد که از میان جان‌باختگان، پنج نفر از ولسوالی شهرستان، دو نفر از میرامور و یک نفر از اشترلی بودند.

در سال‌های اخیر، شمار زیادی از شهروندان افغانستان به‌دلیل بیکاری، ناامنی و وضعیت اقتصادی نامناسب، برای یافتن کار به کشورهای همسایه مانند ایران، پاکستان و تاجیکستان مهاجرت کرده‌اند.

بسیاری از این مهاجران به مشاغل سخت و پرخطر از جمله کار در معادن زغال‌سنگ و ساخت‌وساز روی می‌آورند، که غالباً فاقد تجهیزات ایمنی و شرایط کاری مناسب هستند.

علاوه بر عثمان، گزارش‌هایی مبنی بر خودکشی چندین پناهجوی افغان دیگر در شهرهای مختلف پاکستان نیز به‌ نشر رسیده است. این گزارش‌ها حاکی از ناامیدی فزاینده، بلاتکلیفی و ترس از بازگشت به کشور تحت کنترول طالبان است.

پاکستان از آغاز ماه اپریل، روند بازداشت و اخراج اجباری مهاجران افغان را تشدید کرده است.

گزارش‌ها نشان می‌دهد که تاکنون بیش از ۱۰۰ هزار افغان از شهرهای مختلف پاکستان اخراج شده‌اند.

پس از بازگشت طالبان به قدرت در افغانستان در اگست ۲۰۲۱، ده‌ها هزار افغان به‌دلیل ترس از انتقام‌گیری طالبان به کشورهای همسایه مثل پاکستان و ایران گریختند.

پرونده‌های برخی از این مهاجران برای انتقال به کشور سوم به شمول امریکا یا کشورهای اروپایی در جریان است.

با این‌حال دونالد ترامپ، رئيس‌جمهور ایالات متحده امریکا، در ماه جنوری برنامه‌های پناهندگی را متوقف کرد و حدود ۲۰ هزار افغان اکنون در پاکستان در بلاتکلیفی به‌سر می‌برند. عثمان نیز یکی از ۲۰ هزار افغان بود که ماه گذشته دست به خودکشی زد.

جمیله اکبری، یکی از اعضای سابق نیروهای مسلح افغانستان، به تلگراف گفت: «ما تحت فشار شدید هستیم، این فشار باعث اختلالات روانی من شده، چون اگر به افغانستان برگردم، کشته خواهم شد. برای من، بازگشت به افغانستان یعنی رفتن به سمت مرگ.»

در پیشاور، شهناز ۴۲ ساله نیز با خطر اخراج به افغانستان مواجه است. او که در روستاهای دورافتاده افغانستان به‌عنوان فعال حقوق زنان فعالیت می‌کرد، به تلگراف گفت: «پیش از فرار از افغانستان، طالبان به موتر ما حمله کردند و تیراندازی کردند. شوهرم زخمی شد.»

سه ماه پس از سقوط افغانستان، شهناز و خانواده‌اش تصمیم گرفتند به ناچار به پاکستان فرار کنند، اما اکنون، آنان تحت کارزار اخراج گسترده مجبور به بازگشت به افغانستان‌ شده‌اند.

شهناز گفت: «به ما گفته‌اند که باید ظرف دو ماه کشور را ترک کنیم.» او افزود: «من نمی‌توانم به افغانستان برگردم. مرگ در انتظار من و خانواده‌ام است.»

بازنشستگان روز شنبه، بیستم ثور، بار دیگر در برابر ساختمان خزینه تقاعد طالبان گردهم آمدند و خواستار پرداخت حقوق بازنشستگی خود شدند. آنان می‌گویند که نهادهای مسئول طالبان تاکنون به درخواست‌های مکرر بازنشستگان پاسخ نداده‌اند.

یکی از معلمان بازنشسته با ارسال ویدیویی به افغانستان اینترنشنال گفت که مسئولان طالبان حتی از اجرای فرمان‌های مقام‌های خود نیز سر باز می‌زنند. او افزود که بازنشستگان در چهار سال گذشته، به‌رغم پرداخت کرایه خانه و قبض برق و هزینه‌های سنگین زندگی همچنان از دریافت حقوق خود محروم‌اند.

این معلم بازنشسته گفت: «اگر تنها دو روز قبض برق را پرداخت نکنیم، برق‌مان قطع می‌شود، اما چهار سال است برای گرفتن حقوق‌مان به نهادهای مسئول مراجعه می‌کنیم و هنوز موفق به دریافت آن نشده‌ایم». او گفت طالبان مردم و جامعه جهانی را فریب می‌دهند.

بازنشستگان پیش‌تر نیز، در روز شنبه ششم حمل، در برابر ساختمان ریاست خزینه تقاعد طالبان در کابل تجمع کرده بودند. شماری از آنان در آن تجمع تصریح کردند که خواهان صدقه نیستند، بلکه تنها خواستار دریافت حقوق قانونی خود هستند.

بازنشستگان معترض می‌گویند طالبان بارها وعده پرداخت حقوق آن‌ها را داده‌اند، اما هرگز به وعده‌های خود عمل نکرده‌اند. کارکنان بازنشسته دولت تأکید دارند که حقوق بازنشستگی، حقی طبیعی و قانونی است که از حقوق ماهیانه آن‌ها کسر شده است.

هبت‌الله آخندزاده، رهبر طالبان، در اول جدی ۱۴۰۳، فرمان تشکیل دادگاه‌های ویژه برای رسیدگی به وضعیت حقوق بازنشستگان را صادر کرد و خواستار پرداخت این حقوق شد. با این حال، برخی بازنشستگان می‌گویند که آن‌ها مجرم نیستند که به دادگاه مراجعه کنند، اما با وجود مراجعه، هنوز موفق به دریافت حقوق خود نشده‌اند.