فاطمه امیری، از بازماندگان حمله به آموزشگاه کاج، در پنجاهونهمین اجلاس شورای حقوق بشر سازمان ملل، از جامعه جهانی خواست طالبان را به رسمیت نشناسند. او گفت که دختران افغان به حمایت و اقدام واقعی برای دستیابی به حق آموزش نیاز دارند، نه فقط سخن گفتن از عدالت.
فاطمه امیری روز دوشنبه، ۲۶ جوزا، در سخنرانی خود در اجلاس سازمان ملل در ژنو تاکید کرد که اگر سازمان ملل و کشورهای جهان قادر به تغییر سیاستهای طالبان نیستند، نباید با این گروه همراهی کرده یا آن را به رسمیت بشناسند.
او گفت: «سخن گفتن از عدالت و حمایت، کافی نیست. ما به عمل نیاز داریم. به حفاظت از دخترانی که برای حق آموزش میجنگند و به ایجاد فرصتهایی که آینده را از تاریکی نجات دهد.»
در این نشست، مریم میترا، شاعر افغان و یکی از شرکتکنندگان، نسبت به وضعیت زنان در افغانستان ابراز نگرانی کرد و گفت که مردم افغانستان با سرکوب سیستماتیک و محرومیت از حقوق بنیادین روبهرو هستند.
او گفت: «من امروز تنها با صدای خود در اینجا حضور ندارم، بلکه صدای بیشمار زن، بهویژه نویسندگان، شاعران و داستانگویان سرکوبشدهای را با خود به این جمع آوردهام، زنانی که دیگر نمیتوانند آزادانه سخن بگویند.»
زهرا، زن دیگری که بهصورت آنلاین از افغانستان در این نشست شرکت کرده بود، گفت که به دلیل محدودیتهای طالبان، مجبور شده دختر خود را به ازدواج وادارد.
او با روایت تجربه خود از مواجهه با طالبان گفت: «در افغانستان هیچ عدالتی وجود ندارد. وقتی نظامی برای شنیدن صدای ما وجود ندارد، یعنی هیچ پناهی هم نیست. آزادی برای راه رفتن، برای آموزش وجود ندارد. نه دادگاهی هست و نه محافظی.»
در این نشست، ریچارد بنت، گزارشگر ویژه حقوق بشر سازمان ملل، نیز خواستار اقدام فوری و هماهنگ جامعه جهانی برای پایان دادن به نقض سیستماتیک حقوق بشر در افغانستان شد.
او گفت: «وضعیت حقوق بشر در افغانستان، بهویژه برای زنان، دختران، اقلیتها و مدافعان حقوق بشر، بهشدت نگرانکننده است و نمیتوان در برابر آن سکوت کرد.»
با گذشت نزدیک به چهار سال از روی کار آمدن طالبان در افغانستان بهدلیل نقض گسترده حقوق بشر، بهخصوص حقوق زنان توسط این گروه، هیچ کشوری حاضر به شناسایی رژیم طالبان نشده است. هرچند برخی کشورها سفارتخانههایشان در کابل را باز کرده و همچننی دیپلوماتهای طالبان را در سفارتخانههای افغانستان پذیرفتهاند.
