معاون امور اتباع و مهاجرین در وزارت کشور ایران میگوید دریافت اقامت در ازای پرداخت پول برای مهاجران افغان لغو شده است.
نادر یاراحمدی به نشریه همشهری گفت که مهاجران افغان از طریق سرمایهگذاری رسمی و پس از ورود قانونی به ایران میتوانند در این کشور بمانند.
او گفت که فرزندان مهاجران برای درس خواندن در مکاتب باید پول بپردازند. یاراحمدی افزود که مهاجران افغان به خاطر ممنوعیت آموزش دختران مایل نیستند به افغانستان برگردند.
تام هومن، مسئول اخراج مهاجران غیرقانونی در امریکا، روز دوشنبه به افغانستان اینترنشنال گفت که همه مهاجران، از جمله افغانهایی که به طور غیرقانونی وارد امریکا شده اند، تحت پیگرد قرار میگیرند.
او تاکید کرد که حضور غیرقانونی مهاجران برای حکومت امریکا قابلقبول نیست، زیرا اولویت آن، تامین امنیت عمومی است.
هومن افزود در دوران بایدن، ۴۰۰ نفر از فهرست افراد تحت نظر و مظنون به اقدامات تروریستی وارد امریکا شدهاند که برخی از آنها شناسایی نشدهاند. او این معضل را «ترسناک» خواند.
هومن گفت: «حضور غیرقانونی در کشور قابل قبول نیست. ما به دنبال این افراد هستیم. ما به امنیت عمومی و امنیت ملی امریکا اولویت میدهیم. ورود غیرقانونی به کشور استثناپذیر نیست.»
هومن تاکید کرد که باید به سیاست مرزهای باز پایان داد تا هیچکس نتواند به صورت غیرقانونی وارد کشور شود.
حکومت ترامپ ورود شهروندان افغانستان، ایران و چند کشور دیگر را به ایالات متحده ممنوع کرده است. در این میان، افغانهایی که واجد شرایط دریافت ویزای مهاجرتی مخصوص هستند، از دستور منع سفر معاف شده اند.
با بازگشت ترامپ به کاخ سفید، روند تخلیه همکاران سابق نیروهای امریکایی از افغانستان نیز متوقف شده است. توقف روند تخلیه، هزاران نفر در افغانستان و برخی کشورهای همسایه را در بیسرنوشتی قرار داده است.
با وجود انتقادهای گسترده کهنهسربازان امریکایی و اعضای کانگرس، دولت ترامپ هنوز این برنامه را از سر نگرفته است. با این حال، وزارت خارجه امریکا اعلام کرده است که به تعهد خود برای خارج کردن همکاران سابق امریکا از افغانستان پایبند است.
تیم فوتبال فلومیننزه برازیل در مرحله یکهشتم نهایی جام جهانی باشگاهها ۲۰۲۵ با نتیجه ۰-۲ اینترمیلان ایتالیا، نایبقهرمان لیگ قهرمانان اروپا را شکست داد. فلومیننزه با کسب این پیروزی، ضمن خلق شگفتی، جواز حضور در جمع هشت تیم برتر رقابتها را کسب کرد.
در این دیدار که در ورزشگاه شهر شارلوت ایالت کارولینای شمالی امریکا برگزار شد، جرمن کانو در دقیقه ۳ بازی گل نخست فلومیننزه را به ثمر رساند و هرکولس نیز در وقتهای تلفشده (دقیقه ۴+۹۰) گل دوم را وارد دروازه اینتر کرد تا شکست نماینده ایتالیا قطعی شود.
فلومیننزه با این پیروزی مقتدرانه به مرحله یکچهارم نهایی صعود کرد و در دور بعد باید به مصاف برنده دیدار منچسترسیتی انگلستان و الهلال عربستان برود.
حذف زودهنگام اینترمیلان، یکی از مدعیان قهرمانی، از جمله شگفتیهای این مرحله از رقابتها بهحساب میآید.
گروه وسیعی از شهروندان ایران نگرانی خود را درباره خودداری مالکان خانه از پرداخت پول رهن یا گروی منزل به مهاجران اخراجی افغان ابراز کردند.
آنها با راه اندازی کمپینی در شبکههای اجتماعی از حکومت خواستند که جلو «سوءاستفاده صاحبخانههای ایرانی سودجو» را بگیرد.
تا اکنون نزدیک به ۱۳ هزار نفر به این کارزار آنلاین پیوسته اند.
این شهروندان میگویند که مالکان خانه، مهاجران اخراجی را تهدید میکنند که در صورت درخواست پول رهن، آنها را به عنوان جاسوس به پولیس معرفی خواهند کرد.
در سال ۲۰۲۱ تصور میشد که روند دوحه مسیری را برای ایجاد نظامی با بنیاد وسیع در افغانستان باز میکند، نظامیکه در آن طالبان و سایر بازیگران سیاسی زمینهساز تشکیل دولت مشروع و فراگیر شوند.
این تصور بسیار جذاب بهنظر میرسید. ذهنیت جمعی به گونهای شکل گرفته بود که حالا جامعه جهانی به صورت جدی بر طالبان فشار میآورد تا مشارکت سیاسی شهروندان را در فضای جدید سیاسی بپذیرد.
هر قدر که طالبان فرصت بیشتر یافتند، به همان پیمانه قدرت چانهزنی آنان بالا رفت. در اواسط سال ۲۰۲۲ ادبیات سیاسی طالبان که از قندهار سرچشمه میگرفت، در برابر خواستهای جامعه جهانی تغییر کرد که ریشه در ایدیولوژی تندروانه این گروه دارد.
در سال ۲۰۲۳ طالبان بر سیاست داخلی بیشتر حاکم شد. شیخ هبتالله، امیر طالبان در قندهار با احکام خود روز به روز بر کابل و بزرگشهرهای افغانستان چیره میشد. هرچند صداهای مخالفت از میان رهبری طالبان اینجا و آنجا شنیده میشد، اما هبتالله هیبتش را بر همه به شکل فرسایشی مستولی میکرد.
سال ۲۰۲۴ رهبر طالبان منتقدان خود را منزویتر کرد. او از طریق وزارت عدلیه پیامهای واضحی برای بازماندگان گروههای جهادی به سان حکمتیار، ارسال کرد.
همچنین، در این سال حکومت طالبان توانست با دولتهای بیشتر در سطح منطقه روابط مستحکمی ایجاد کند. روسیه، چین، ایران و ترکیه اقدامات نه چندان بزرگ اما دارای اهمیت سیاسی برای این گروه انجام دادند.
این کشورها از روند دوحه که امروز چهارمین دور آن آغاز شد، حمایت میکنند. این روند گام به گام طالبان را تقویت کرده و اما تاثیر مثبتی برای افغانستان به جا نگذاشته است. در نشست اول دوحه، جامعه جهانی برای بهبود روابط با طالبان شرایط گذاشت، اما طالبان نهتنها این شروط را نپذیرفت، بلکه محکمتر و تندروتر عمل کرد.
در نشستهای دوم و سوم این طالبان بود که شرایط گذاشت و جامعه جهانی آن را قبول کرد. مثلا، این گروه درخواست کرد که نمایندگان زنان و جامعه مدنی در نشست نباشند؛ بحث حقوق بشر و حاکمیت فراگیر سیاسی در دستورکار جلسات قرار نگیرد و چنین هم شد.
و اما حالا که دور چهارم است وضعیت چگونه است؟
نبود مشروعیت
عدم حضور نمایندگان مردم افغانستان در نشست دوحه سبب شده است که به سان دورهای قبلی، این نشست نیز از نداشتن مشروعیت رنج ببرد. طالبان که خود مشروعیت ملی و بینالمللی ندارد، چگونه میتواند برنامههایی برای بهبود وضعیت افغانستان ارائه کرده و تصمیم بگیرد. جهان به این فیصلهها چگونه نگاه خواهد کرد؟ مثلا، به رغم فیصلههای دوحه، ۲۷ دولت عضو اتحادیه اروپا با اداره طالبان وارد همکاری نخواهد شد.
دستورکار ناقص
سال گذشته، در نشست سوم کار گروههایی برای مبارزه با مواد مخدر و حمایت از بخش خصوصی در افغانستان ایجاد شد. اکنون در نشست چهارم، سازمان ملل در مورد همکاری در این دو حوزه به صورت سازمان یافتهتر و پیشرفتهتر با طالبان تعامل و کار خواهد کرد.
حالا تصور کنیم که این کار بسیار خوبی است، اما آیا این دو موضوع جز اولویت کنونی برای تعیین سرنوشت یک سرزمین از پا افتاده است؟ در شرایط کنونی اساسیترین اولویت ایجاد دولت معاصر و ملی است که بر پایه حاکمیت قانون شکل گرفته باشد. ایجاد چنین دولتی راه را برای هرگونه برنامههای اساسی فراهم میکند. پرسش مهمی که مطرح میشود اینست که چگونه نمایندگان جامعه جهانی با چنین آجندای ناسالم و ناقص موافقت کردهاند؟
فرهنگ غیر انسانی
شرایط طالبان به گونهای است که زنان در این نشست حضور نداشته باشند. همه میدانند که جامعه افغانستان مانند تمام کشورها متشکل از زنان، مردان و دیگرباشان جنسی هستند. چگونه باید باور کرد که نمایندگان جامعه جهانی این شرط طالبان را قبول کردهاند؟
آیا پذیرفتن خواستهای یکجانبه طالبان، تن دادن به معامله و خلاف کرامت انسانی و برخلاف فلسفه وجودی سازمان ملل، اعلامیه جهانی حقوق بشر و هشت کنوانسیون جهانی و پایهای حقوق انسان نیست؟
بازیگران سرگردان
یوناما یکی از بازیگران اصلی این برنامه است. ماموریت یوناما بر بنیاد قطعنامه شورای امنیت سازمان ملل، حمایت از دولت ملی، حاکمیت قانون و ارزشهای حقوق بشری است. حالا بیایید این ماموریت خطیر را با اجندای نشست دوحه در دور چهارم مقایسه کنیم.
یوناما مکلف است تا گره کور گسترش فقر را در افغانستان در همکاری با حاکمیت طالبان شناسایی کرده و راههای فقرزدایی را به کمک توسعه بخش خصوصی و کمکهای بشری فراهم کند، اما در نشست دوحه از این نکات مهم خبری نیست.
وقتی در سال ۲۰۲۰ تفاهمنامه دوحه بر افغانستان تحمیل شد، کسی نظر مردم را نپرسید. در مراحل بعدی که طالبان به قدرت رسید و روند دوحه به مراحل بعدی خود پا گذاشت، بازهم کسی با مردم افغانستان مشورت نکرد.
واقعیت این است که این روند، ناسالم و تحمیلی است، چون بازتاب دهنده واقعیت افغانستان نیست. چنین تصور میشود که جامعه جهانی به جای حمایت و مداوای این روند مریض، با آن همراهی میکند.
مردم افغانستان انتظار دارند تا جامعه جهانی به خواستهای آنان گوش فرا دهد. مردم افغانستان دولتی را میخواهند که در آن امنیت روانی، فیزیکی، حقوقی و سیاسی برقرار باشد؛ کرامت انسانی رعایت شود؛ همه انسانها با هم امتیازات و مکلفیتهای مساوی داشته باشند؛ دولت، نهاد خدماتی و حامی حقوقی و سیاسی شهروندان باشد و تمام گروههای اجتماعی در آن خود را بیابند. این است خواستهای اساسی و مشروع مردم افغانستان؛ نه اینکه چنین نشستها طالبان و حکومت مستبد و مستکبر دینی و ایدئولوژیک آن را عادیسازی کنند.
جهان نباید با این نشستها برای طالبان رشوه سیاسی دهد. امریکا، روسیه، چین و... نباید نمایندگان خاص و سفرای ارشد خود را برای وقاحتزدایی از طالبان به دوحه بفرستند و عکسهای یادگاری بگیرند.
وزارت امر به معروف طالبان، دو کارمند موسسه فرهنگی-مذهبی «نما رسانه» را به علت 'دعوت مردم به فمینیسم و مسیحیت' در کابل بازداشت کرده است. سیفالسلام خیبر، سخنگوی وزارت امر به معروف، روز دوشنبه گفت که اعترافات این افراد به زودی نشر میشود.
یکی از افراد بازداشت شده، سیدرضا، باشنده اصلی میدان وردک و ساکن فعلی ناحیه ششم شهر کابل است.
وزارت امر به معروف طالبان مدعی است که این افراد به اتهام «افکار الحادی، دین مسیحی و دعوت مردم به فمینیسم» بازداشت شدهاند.
فمینیسم جنبشی است که با هدف برقراری برابری جنسیتی، دفاع از حقوق زنان و رفع تبعیضهای اجتماعی، اقتصادی و سیاسی علیه آنان فعالیت میکند.
طالبان هرگونه فعالیت آزاد اجتماعی، مذهبی و رسانهای را سرکوب کرده و سانسور کامل را در فضای عمومی افغانستان حاکم ساخته است. طالبان همچنان تمام جنبشهای مربوط به زنان و فعالان حقوق بشر را سرکوب کرده است. این گروه همچنان فعالیت پیروان مذاهب شیعه و اسماعیلی را به شدت محدود کرده است. در بدخشان شماری از اسماعیلیها مجبور به تغییر مذهب شدهاند.
در چهار سال گذشته شماری از روزنامهنگاران نیز به اتهام تبلیغ علیه نظام در پلچرخی و بگرام به سر میبرند.
امر به معروف طالبان در نقش پولیس، سارنوال و قاضی عمل میکند. قانون امر به معروف که به امضای هبتالله آخندزاده رهبر طالبان رسیده است، اختیارات گستردهای به این نهاد بخشیده است که تمام عرصههای زندگی اجتماعی و عمومی را در بر میگیرد.